Monastère du Prophète Elie - Moines Maronites OLM

10/05/2026

27/04/2026

Συγχαρητήρια επίσης στον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Κύπρου κ.k. Γεώργιο και στην Εκκλησία της Κύπρου, για την ευγενή και υποδειγματική αυτή τιμητική χειρονομία.

01/03/2026

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΜΑΡΩΝΙΤΩΝ ΚΥΠΡΟΥ
ΣΕ ΔΙΑΛΕΞΗ ME ΟΜΙΛΗΤΗ ΤΟΝ ΑΒΒΑ ΙΩΣΗΦ
- ΜΕ ΘΕΜΑ:
«Η Συμβολή της Ιστορικής I. Μονής Προφήτη Ηλία
στην Επιβίωση των Μαρωνιτών της Κύπρου»
Τετάρτη, 04 Μαρτίου 2026, Ώρα 7: 00 μ.μ.
Αίθουσα Καστελιώτισσα, Πύλη Πάφου, Λευκωσία

17/01/2026

ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΙΑ (Ιω. 1, 35-42)
ΚΥΡΙΕ, ΠΟΥ ΜΕΝΕΙΣ;

Σήμερα, σε αυτή τη 2η Κυριακή μετά τα Θεοφάνια, η αφήγηση του Ευαγγελίου που μόλις ακούσαμε, μας εισάγει στην καρδιά μιας πολύ ιδιαίτερης συνάντησης. Κάτι γίνεται αντιληπτό μέσα από τις φευγαλέες σκιές αυτών των έντονων βλεμμάτων που ο ευαγγελιστής Ιωάννης αρέσκεται να επισημαίνει. Κάτι που ξεπερνά το ορατό και τα λόγια .

Η νηφαλιότητα των διαλόγων προκαλεί έναν βαθύ αλληλοσεβασμό, σαν μια σιωπή που περνούσε από τον έναν χαρακτήρα στον άλλο και να τους διασταυρώνει έναν έναν. Περνά ανάμεσα στον Ιωάννη τον Βαπτιστή και τον Ιησού, τον οποίο κοιτάζει, και στον οποίο μεταδίδει τον Ανδρέα και τον σύντροφό του που αρχίζουν να τον ακολουθούν. Περνά ανάμεσα σε αυτούς τους δύο μαθητές και τον Ιησού που τους βλέπει, τους προσκαλεί και τους αποκαλύπτει αυτό που ήθελαν να δουν: πού μένει ο Ιησούς;

Γιατί τελικά τον ακολουθούν; Τι ζητάτε ; τους ρωτάει ο Ιησούς. Η απάντησή τους ήταν μια ερώτηση. «Που μένεις;» Αυτό είναι το μυστικό των βαθιών σχέσεων: απαντήσεις που δεν κλείνουν τίποτα αλλά ανοίγουν, που ανοίγουν τις καρδιές μας όλο και ευρύτερα και αναπτύσσουν την επιθυμία μας για ζωή και ανταλλαγή δια της συμμετοχής. Που μένεις ;

Δεν είναι το σαλόνι Του που θέλουν να επισκεφτούν. Θέλουν να μπουν στην οικειότητά Του. Να Τον γνωρίσουν βαθιά, να πιουν στην πηγή της προσωπικότητάς του. Να ανακαλύψουν τι είναι αυτό που θεμελιώνει αυτό το αίσθημα εμπιστοσύνης που πηγάζει από Αυτόν. Από πού πηγάζει αυτή η ελκυστική ειρήνη, αυτή η λεπτή δύναμη; Αυτό σημαίνει «που μένεις !» Δηλαδή πως ζεις! Ο τρόπος του να υπάρχεις, να είσαι πραγματικά παρόν, από πού προέρχονται όλα αυτά; Τι σε κάνει τόσο ενιαίο, σαν μαζεμένος μέσα σου και όμως τόσο ανοιχτός; Όπως διατύπωσε κάποιος ποιητής λέγοντας «Σαν ένας ουρανός που αναπνέει».

Που μένεις ; Το ρήμα «διαμένω» θα σημαδέψει ολόκληρο το Ευαγγέλιο του Αγίου Ιωάννη. Ο Ιησούς θα το χρησιμοποιήσει για να προσδιορίσει τη σχέση Του με τον Πατέρα. Αλλά αυτό ακριβώς είναι το μυστικό του, το μυστήριό του. Ο Ιησούς μένει στην αγάπη του Πατέρα (Ιω. 15:10). Εγώ είμαι μέσα στον Πατέρα και ο Πατέρας είναι μέσα μου (Ιω. 13, 11).

"Έλατε και θα δείτε". Πήγαν λοιπόν και είδαν πού έμενε, και έμειναν μαζί του εκείνη την ημέρα. Ήταν γύρω στη δέκατη ώρα.

Τι απίθανη εμπειρία είχαν! Ο χρόνος και ο χώρος είναι σαν να αναστατώνονται. Αρχίζουν να αντιλαμβάνονται αυτό που θα εξηγήσει ο Ιησούς αργότερα λέγοντας: Θα αναγνωρίσετε ότι είμαι στον Πατέρα και εσείς μέσα μου και εγώ μέσα σας (Ιω. 13, 20).
Ο Ιησούς δεν είναι μόνο δίπλα τους, ούτε μόνο μαζί τους, αλλά είναι και μέσα τους. Αυτή η ανακάλυψη της σχέσης Του με τον Πατέρα προκαλεί μέσα τους ένα είδος εσωτερικού ανοίγματος. Ένας χώρος, επομένως, και επίσης μια άλλη αντίληψη του χρόνου. Το να παραμείνεις σημαίνει επίσης: να διαρκεί. Ο Ιωάννης το σημειώνει εν παρόδω με έναν παράδοξο τρόπο:
Ήταν γύρω στη δέκατη ώρα. Κάτι άνοιξε τότε, μια σχέση που δεν θα τελειώσει ποτέ. Το να μείνεις με τον Ιησού είναι να περνάς χρόνο μαζί Του, αλλά ένα χρόνο που δεν τελειώνει, ένα χρόνο που υπερβαίνει τον χρόνο. Αυτό κατανόησε και βίωσε ο Άγιος Αντώνιος που αυτές τις μέρες αναζωογονήσαμε τη μνήμη του. Αυτό βίωσαν αμέτρητοι άγιοι, μάρτυρες και ομολογητές.

Αυτό το απόσπασμα του Ευαγγελίου, μας σπρώχνει σε βαθύ στοχασμό και διερωτόμαστε: Μήπως σπαταλούμε τη ζωή μας χωρίς να βρίσκουμε ανάπαυση σε τίποτα, γιατί ξεχνάμε Αυτόν που κατοικεί μέσα μας και μας περιμένει να αναπαυτούμε μέσα Του, που περιμένει να κατοικήσουμε μέσα Του; Μήπως σπαταλάμε τη ζωή μας γιατί ξεχνάμε σε ποιον ανήκουμε; Ιδού ο Αμνός του Θεού είπε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής στους μαθητές του. Ιδού ο μόνος που γνωρίζει την αξία μας και το τίμημα της ζωής μας. Όταν ο Ιησούς, σαν σιωπηλό και αθώο αρνί, κοιτάζει τους δύο μαθητές, βλέπει αυτούς για τους οποίους το αίμα του κυλά στις φλέβες Του και σύντομα θα χυθεί για αυτούς. Χύθηκε το αίμα Του για όλους εμάς. Μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε πόσο αγαπητοί Του είμαστε.

Αγαπητοί αδελφοί, αξίζει τον κόπο, αλλά και χρέος μας είναι, που εκπηγάζει από το Άγιο Βάπτισμά μας, να μπούμε στην οικειότητά του Κυρίου. Να τον γνωρίσουμε βαθύτερα, να πιούμε στην πηγή της προσωπικότητάς Του. Να ανακαλύψουμε την αγάπη Του, την εμπιστοσύνη Του, την ειρήνη Του και τη σωτήρια αλήθεια Του. Αμήν.

Αββάς Ιωσήφ Γ. Λακκοτρύπης Μιχαηλίδης
Μετόχι Ιεράς Μονής Προφήτη Ηλία Μαρωνιτών

17/01/2026

ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑ (17/01/2026)
ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας. Γνωστός ως ο πατέρας του μοναχισμού, το άστρο της ερήμου ή ο καθηγητής της ερήμου, αλλά πάνω απ' όλα γνωστός ως ένας θαρραλέος αγωνιστής του εσωτερικού πνευματικού αγώνα ενάντια στους πειρασμούς του δαίμονα. Στον σημερινό κόσμο, που κυριαρχείται από τη λογική και τον επιστημονισμό, είναι σπάνιο να πιστεύει κανείς στον εσωτερικό εχθρό. Λίγοι αναγνωρίζουν την αναγκαιότητα της πνευματικής αντιμετώπισής του. Ο Δαίμονας είναι ικανοποιημένος με αυτή την κατάσταση - έχει την ελευθερία να κάνει ό,τι θέλει. Το παράδειγμα του Αγίου Αντωνίου είναι επομένως πιο επίκαιρο από ποτέ και χρησιμεύει ως πηγή σοφίας, ενδυναμώνοντάς μας στον πνευματικό μας αγώνα.

Ο Άγιος Αντώνιος αντιμετώπισε πάρα πολλούς πειρασμούς και δοκιμασίες από τον διάβολο. Η ιστορία του ξεκίνησε στην εκκλησία, όπου εντυπωσιάστηκε από το Ευαγγέλιο που έγραφε για έναν πλούσιο νέο που ρώτησε τον Χριστό, πώς να αποκτήσει την αιώνια ζωή. Αφού η συμβουλή του Κυρίου ήταν να πουλήσει τα υπάρχοντά του και να ακολουθήσει τον Χριστό, ο πλούσιος έφυγε, επειδή ήταν πλούσιος, αλλά ο Άγιος Αντώνιος υπάκουσε στα λόγια του Ιησού μετά από οδυνηρή σκέψη. Μοίρασε τον πλούτο του στους φτωχούς, άφησε την αδελφή του στη φροντίδα ενός μοναστηριού και έγινε ερημίτης έξω από την πόλη του. Άρχισε να υφαίνει καλάθια για να κερδίζει τα προς το ζην, αλλά και να δίνει ελεημοσύνη. Μέσα από μια ασκητική ζωή, ξεπέρασε τον πρώτο μεγάλο πειρασμό του - τον πειρασμό του πλούτου. Ωστόσο, σύντομα ακολούθησαν και άλλοι αμέτρητοι πειρασμοί, που διαβάζουμε στο βιογραφικό του.

Ο αγώνας του Αγίου Αντωνίου, μας δείχνει ότι ο διάβολος είναι ένας βίαιος, πονηρός και ύπουλος εχθρός, από τη μια. Ενώ η κοσμική σοφία, μας διδάσκει να διαπραγματευόμαστε με έναν αντίπαλο αν θεωρούμε πολύ επικίνδυνο να του επιτεθούμε κατά μέτωπο, από την άλλη. Αλλά για τον άγιο, ο συμβιβασμός δεν ήταν εφικτός. Επομένως, είναι καθήκον κάθε Χριστιανού να πολεμήσει τον διάβολο μέχρι τέλους. «Αυτός που δεν έχει βιώσει τον πειρασμό δεν μπορεί να εισέλθει στη Βασιλεία των Ουρανών.
Χωρίς τον πειρασμό, κανείς δεν μπορεί να σωθεί», έλεγε ο άγιος.

Αν και ασκητής – ερημίτης, ο Άγιος Αντώνιος δεν εγκατέλειψε ποτέ τα προβλήματα της Εκκλησίας κι αυτού του κόσμου. Όταν χρειάστηκε, άφησε το ασκητήριό του για να βρεθεί στην Αλεξάνδρεια και να αντιταχθεί στην αίρεση του Άρειου. Για τον Άγιο Αντώνιο, η μάχη ενάντια στο κακό λαμβάνει χώρα στο πεδίο της ψυχής μας. Η νίκη μας έγκειται στην κατάκτηση του εαυτού μας, στην ανάληψη του ελέγχου της ψυχής μας, του σώματός μας, του νου μας, της καρδιάς μας, της θέλησής μας και της ζωής μας για να τα αφιερώσουμε στον Θεό. Δεν πολεμάμε τον εχθρό απλώς αντιτιθέμενοι σε ένα παγκόσμιο κακό, όπως η έκτρωση, ο γάμος μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου ή η αδικία κτλ.. . Πολεμάμε για να καταλήξουμε στην οσιότητα, στο Θεό.

Ο Άγιος Αντώνιος έζησε εκατόν πέντε χρόνια και πέρασε σχεδόν οκτώ δεκαετίες σε ένα ερημητήριο. Ωστόσο, στην επιθανάτια κλίνη του, εξακολουθούσε να θρηνεί που δεν είχε χρόνο να μετανοήσει. Οι μαθητές του τον επαινούσαν μάταια για την πνευματική του νίκη. Τα τελευταία του λόγια ήταν: «Όχι, δεν είναι νίκη, αυτή είναι μόνο η αρχή». Και αυτό μάς διδάσκει ότι ο εσωτερικός μας πόλεμος είναι μια δια βίου προσπάθεια.

Τέλος, ο Άγιος Αντώνιος έζησε τον τέταρτο αιώνα, αλλά αντιμετώπισε τους ίδιους πειρασμούς που επηρεάζουν τους ανθρώπους και σήμερα, λαϊκούς και κληρικούς: Πειρασμό για πλούτο, εξουσία, απληστία, λαγνεία και πολλά άλλα πάθη. Ο χριστιανός, τότε και τώρα καλείται να αγωνιστεί για μια ενάρετη ζωή, να διεξάγει μια πνευματική μάχη για να σωθεί. Και αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί, εκτός μέσω της προσευχής και της νηστείας, της αγάπης και της φιλανθρωπίας, της πίστης και της ελπίδας στο Θεό. Χωρίς αυτά τα θεία συστατικά οι άνθρωποι είναι ευάλωτοι, ανίκανοι να προστατευτούν από τους πειρασμούς, τόσο σωματικά όσο και πνευματικά. Ο Άγιος Αντώνιος συνεχίζει να δίνει την ίδια συμβουλή σε όλους: «Κάντε το σημείο του σταυρού σας. Ο διάβολος μπορεί να φαίνεται ισχυρός, αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτα εναντίον εκείνων που εμπιστεύονται τον Θεό». Αμήν.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!