Φίλοι Παναγίας Ευαγγελιστρίας Ιδαλίου

14/09/2026

Εορτή της Υψώσεως του Τίμιου και Ζωοποιού Σταυρού σήμερα στον Μητροπολιτικό Ναό Παναγίας Ευαγγελιστρίας Ιδαλίου.

Το 326 μ.Χ. η Αγία Ελένη πήγε στην Ιερουσαλήμ για να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους και να ευχαριστήσει το Θεό για τους θριάμβους του γιου της Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο Θείος ζήλος όμως, έκανε την Άγια Ελένη να αρχίσει έρευνες για την ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού.

Επάνω στο Γολγοθά υπήρχε ειδωλολατρικός ναός της θεάς Αφροδίτης, τον οποίο γκρέμισε και άρχισε τις ανασκαφές. Σε κάποιο σημείο, βρέθηκαν τρεις σταυροί. Η συγκίνηση υπήρξε μεγάλη, αλλά ποιος από τους τρεις ήταν του Κυρίου; Τότε ο επίσκοπος Ιεροσολύμων Μακάριος με αρκετούς Ιερείς, αφού έκανε δέηση, άγγιξε στους σταυρούς το σώμα μιας ευσεβέστατης κυρίας που είχε πεθάνει. Όταν ήλθε η σειρά και άγγιξε τον τρίτο σταυρό, που ήταν πραγματικά του Κυρίου, η γυναίκα αμέσως αναστήθηκε.

Η είδηση διαδόθηκε σαν αστραπή σε όλα τα μέρη της Ιερουσαλήμ. Πλήθη πιστών άρχισαν να συρρέουν για να αγγίξουν το τίμιο ξύλο. Επειδή, όμως, συνέβησαν πολλά δυστυχήματα από το συνωστισμό, ύψωσαν τον Τίμιο Σταυρό μέσα στο ναό σε μέρος υψηλό, για να μπορέσουν να τον δουν και να τον προσκυνήσουν όλοι.

Αυτή, λοιπόν, την ύψωση καθιέρωσαν οι άγιοι Πατέρες, να γιορτάζουμε στις 14 Σεπτεμβρίου, για να μπορέσουμε κι εμείς να υψώσουμε μέσα στις ψυχές μας το Σταυρό του Κυρίου μας, που αποτελείτο κατ' εξοχήν "όπλον κατά του διαβόλου".

08/09/2026

Ο πατέρας Ανδρέας για την Παναγία Τσαμπίκα της γειτονικής μας ενορίας

Subscribe: https://bit.ly/SigmaliveFollow Sigmalive:Official Web...

07/09/2026

Το εκκλησάκι της Παναγίας Τσαμπίκα στο Πέρα Χωριό Νήσου.

07/09/2026

Εορτή για το Γενέσιο της Θεοτόκου στο εκκλησάκι της Παναγίας Τσαμπίκα της γειτονικής ενορίας μας στο Πέρα Χωριό Νήσου.

29/08/2026

Η Ιερά Μονή Τίμιου Προδρόμου στις Σέρρες. Γυναικεία Μονή που είχε υπό την καθοδήγηση του ο Γέροντας Εφραίμ της Φιλοθέου και μετέπειτα της Αριζονας.
Ένα από τα ωραιότερα μοναστήρια της Ελλάδας με Αγιορείτικο τυπικό, όπου αξίζει τον κόπο να το επισκεφτείτε.
Από παλαιότερο προσκύνημα μας.

22/08/2026

Προσκύνημα στον Άγιο Νικόλαο Στέγης

Ο Άγιος Νικόλαος της Στέγης, κοντά στην ορεινή Κακοπετριά, είναι το μόνο απομεινάρι παλαιού μοναστηριού. Όπως φαίνεται από την εκκλησία, το μοναστήρι ιδρύθηκε τον 11 ο αιώνα. Καμιά όμως πληροφορία δεν έχουμε γι' αυτό. Ο κεραμοπλαστικός διάκοσμος της εκκλησίας, την συνδέει με την Κωνσταντινούπολη και τον ελληνικό χώρο γενικά. Το μοναστήρι φαίνεται ότι βρισκόταν σε κάποια ακμή, τόσο κατά τη Μέση Βυζαντινή περίοδο όσο και κατά την Φραγκοκρατία, αν κρίνουμε από τις επανειλημμένες διακοσμήσεις της εκκλησίας με τοιχογραφίες και την αφιέρωση σ' αυτό, από Φράγκο ιππότη της μεγάλης εικόνας του Αγίου Νικολάου, στα τέλη του 13 ου αιώνα. Το μοναστήρι φαίνεται ότι παρήκμασε ήδη τον 17 ο αιώνα και στα τέλη του αιώνα αυτού διαλύθηκε. Όταν το 1735 ο Ρώσος μοναχός Βασίλι Μπάρσκυ το επισκέφτηκε, εκεί συνάντησε και μοναχούς. Αργότερα τα κτήματα του μοναστηριού ενοικιάζονταν σε κληρικούς και στα τέλη του 19ου αιώνα και σε λαϊκούς.

Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου της Στέγης ανήκει στον τύπο του εγγεγραμμένου σταυροειδούς με τρούλο. Στα ανατολικά καταλήγει σε αψίδα ημικυκλική εσωτερικά και τρίπλευρη εξωτερικά. Αρχικά χτίστηκε χωρίς νάρθηκα. Έχει μια μόνο είσοδο, στο μέσο του δυτικού τοίχου. Το ημικύκλιο τυφλό τόξο πάνω από την είσοδο, διακοσμείται με φιαλοστόμια.

Φιαλοστόμια διακοσμούν και τα τυφλά τόξα, που ανοίγονται ανάμεσα στα τέσσερα παράθυρα του τρούλου και το γείσο (κορνίζα), στην κορυφή του τυμπάνου, που επιστέφεται από οπτόπλινθους τοποθετημένους διαγώνια, ώστε να σχηματίζεται οδοντωτή ταινία. Η εκκλησία εφωτίζετο με δύο παράθυρα, από ένα στο νοτιοδυτικό και στο βορειοδυτικό διαμέρισμα της εκκλησίας, ένα δίλοβο παράθυρο στο δυτικό τοίχο, ένα δίλοβο αρχικά ψηλά στον βόρειο τοίχο και ένα τοξωτό παράθυρο, στον ημικυκλικό τοίχο της αψίδας. Επανειλημμένες επισκευές, είχαν σαν αποτέλεσμα την καταστροφή των αρχικών όψεων της εκκλησίας . Αρχικά, στο δυτικό τοίχο υπήρχαν, στα βόρεια και νότια της εισόδου, δυο βαθμιδωτά τυφλά τόξα. Στον βόρειο τοίχο δίπλα στο παράθυρο του βορειοδυτικού διαμερίσματος, υπάρχει τυφλό τόξο κατασκευασμένο με εναλλαγή λίθων και οπτόπλινθων, όπως και το παρακείμενο παράθυρο.

Στις αρχές του 12 ου αιώνα προστέθηκε στον δυτικό τοίχο ο νάρθηκας με τρία βαθιά τυφλά τόξα στην ανατολική και τη δυτική πλευρά, που στηρίζονται σε ισχυρές παραστάδες. Ο σημερινός βόρειος τοίχος του νάρθηκα είναι μεταγενέστερος, γιατί καλύπτει τοιχογραφίες. Αν είχε τη μορφή αψίδας ή αν ήταν κτισμένος βορειότερα ,δεν είναι γνωστό. Ο νότιος τοίχος πάντως ήταν ευθύγραμμος από την αρχή. Ο νάρθηκας είχε μια είσοδο στο μέσο του δυτικού τοίχου και μια στο μέσο του νότιου τοίχου. Αν υπήρχε και πόρτα στο μέσο του βόρειου τοίχου, όπως σήμερα, δεν είναι γνωστό. Όταν τον 15 ο αιώνα ανοίχθηκε η σημερινή βόρεια πόρτα της εκκλησίας και το δίλοβο παράθυρο πάνω απ΄ αυτή, έγινε μονόβολο, τότε κλείστηκε η δυτική πόρτα του νάρθηκα και στο σημείο αυτό κατασκευάστηκε η τοιχογραφία του έφιππου Αγίου Γεωργίου, με δωρεά κάποιου Ιωάννη του Τριφύλλη.

Στα τέλη του 12 ου ή αρχές του 13 ου αιώνα, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου καλύφθηκε με δεύτερη δίρριχτη στέγη, που κρύβει την αρχική σταυρική διάταξη των θόλων και του τρούλου. Αυτή η δεύτερη στέγη με τα αγκιστρωτά κεραμίδια, έδωσε την προσωνυμία στον Άγιο Νικόλαο της Στέγης, ήδη από τον 13 ο αιώνα, όπως φανερώνει η επιγραφή στην εικόνα του Αγίου Νικολάου.

Η εκκλησία διακοσμήθηκε με τοιχογραφίες, ήδη από τον 11 ο αιώνα. Από τις τοιχογραφίες όμως του 11 ου αιώνα, λίγες μόνο σώζονται σήμερα. Οι τοιχογραφίες αυτές ξεχωρίζουν για τα αδρά χαρακτηριστικά, την έντονη σχηματική γραμμή, την περιορισμένη χρωματική κλίμακα, αλλά και τον έντονο ψυχισμό, ιδιαίτερα των πορτραίτων των αγίων, όπου περιγράφουμε πιο κάτω:

Στο τεταρτοσφαίριο της αψίδας εικονίζεται η Θεοτόκος όρθια, σε στάση δέησης, ανάμεσα στους αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ, ντυμένους με αυτοκρατορική στολή και σε μετωπική στάση. Στην ανατολική καμάρα, πάνω από το βήμα ,εικονίζονται η Ανάληψη (βόρειο μισό) και η Πεντηκοστή (νότιο μισό). Στη δυτική καμάρα εικονίζονται η Μεταμόρφωση και η Έγερση του Λαζάρου (νότιο μισό) και η Βαϊοφόρος (βόρειο μισό). Στον δυτικό τοίχο, πάνω από την είσοδο, πολύ κατεστραμμένη η Κοίμηση της Θεοτόκου. Στον βόρειο τοίχο, κάτω από την σκηνή με τις Μυροφόρες, μπροστά στο Κενό Μνημείο και καλυμμένες εν μέρει από αυτή, εικονίζονται η Αποκαθήλωση και ο Ενταφιασμός του Χριστού.

Στον ανατολικό τοίχο, νοτίως της αψίδας εικονίζεται ο Άγιος Ζαχαρίας. Στο αβαθές τυφλό τόξο, πάνω από τη δυτική είσοδο εικονίζεται ο Άγιος Νικόλαος πολύ κατεστραμμένος. Όταν προστέθηκε ο νάρθηκας, τότε διακοσμήθηκε με τη σκηνή της Δευτέρας Παρουσίας. Σήμερα όμως το μεγαλύτερο μέρος έχει καταστραφεί .

Στον 17 ο αιώνα χρονολογείται και το εικονοστάσιο της εκκλησίας. Τα βημόθυρα και η εικόνα του Αγίου Νικολάου, όπως και οι εικόνες του X ριστού και της Παναγίας στο τέμπλο, είναι έργα του Παύλου ιερογράφου. Ίσως έργα του ιδίου ζωγράφου να είναι και ο Σταυρός.

Η ΟΥΝΕΣΚΟ έχει συμπεριλάβει την εκκλησία του Αγίου Νικολάου της Στέγης, λόγω της ιδιαίτερης αξίας της, στον κατάλογο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

21/08/2026

Προσκύνημα στην Παναγία Χρυσοκουρδαλιώτισσα

Παναγία Χρυσοκουρδαλιώτισσα, μία από τις μεσαιωνικές εκκλησίες της επαρχίας Λευκωσίας η οποία βρίσκεται στα χωριά Σπήλια-Κούρδαλι, έχοντας περιληφθεί στα Μνημεία Ευρωπαϊκής Πολιτιστικής Κληρονομιάς για το κτίριο και τις αξιόλογες τοιχογραφίες της. Πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου.

Όντας το αρχαιότερο μνημείο της κοινότητας δίπλα στο ποτάμι του Ατσά και σε ένα καταπράσινο περιβάλλον με καρυδιές, ελιές και πυκνή συστάδα πεύκων και σε μια σχετικά δυσπρόσιτη περιοχή, το πανέμορφο οικοδόμημα της Παναγίας Χρυσοκουρδαλιώτισσας οικοδομήθηκε το 16ο αιώνα από το ιερέα Ιωάννη Κουρδάλη και είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου.
Το κτίσμα συνιστά έναν τρίκλιτο ναό, με δίρριχτη ξύλινη στέγη με επίπεδα κεραμίδια, όπως οι περισσότερες εκκλησίες του Τροόδους για να προστατεύεται από τις καιρικές συνθήκες. Μάλιστα, ήταν ο μεγαλύτερος και μοναδικός ναός στη γεωγραφική περιφέρεια της Σολέας με ξύλινους πεσσούς, αλλά το 1921 αφαιρέθηκαν οι πεσσοί και στη θέση τους χτίστηκαν πέτρινα τόξα, κάνοντας τελικά την εκκλησία μονόκλιτη.

Παλαιότερα ήταν ανδρικό μοναστήρι, αλλά επί Τουρκοκρατίας εγκαταλείφθηκε κι έτσι, το καθολικό της μονής χρησιμοποιήθηκε ως εκκλησία του μεταγενέστερου οικισμού της περιοχής. Εκτός από το ναό που διασώθηκε, από το 2005 ξεκίνησε η ανασύσταση του μοναστηριού, με αναδιαμόρφωση των κτιρίων σε αρχονταρίκι και κελί και σήμερα υπάρχει μια μοναχή. Κατά τις εργασίες αναστήλωσης του 2010, ανακαλύφθηκαν περιμετρικά του δυτικού τοίχου οκτώ σκελετοί, πήλινα αγγεία και διάφορα δοχεία, που πιθανώς ανήκουν στους κτήτορες του ναού και μέλη των οικογενειών τους.

Δίπλα στη δυτική είσοδο συναντάται η αναθηματική τοιχογραφία με την χρονολογία κατασκευής, με την Κοίμηση της Θεοτόκου και από κάτω της τον κτήτορα της εκκλησίας, γονατιστό να προσφέρει το ναό στη Μεγαλόχαρη. Πίσω του βρίσκεται, γονυπετής επίσης, η σύζυγός του.

Στο εσωτερικό του ναού, έχουν διασωθεί και βρίσκονται σε πολύ καλή κατάσταση οι τοιχογραφίες του ιερού βήματος, όλες οι αγιογραφίες του δυτικού τοίχου και οι εικόνες του Δωδεκαόρτου που χρονολογούνται στο 16ο αιώνα και είναι Ιταλοβυζαντινής τεχνοτροπίας. Χαρακτηριστική είναι η μεγάλη σύνθεση του αγίου Γεωργίου με το μαρτύριό του, η τοιχογραφία του Αποστόλου Βαρνάβα στο νότιο τοίχο που θεωρείται από τις καλύτερες στην Κύπρο, η πολύ μεγάλη και περίτεχνη σύνθεση της Σταύρωσης με πολλά πρόσωπα που μοιάζει πολύ με αυτήν στην Παναγία της Ποδίθου
Το ξυλόγλυπτο τέμπλο της εκκλησίας είναι επιχρυσωμένο και κοσμείται με τρεις σειρές εικόνων του 16ου αιώνα, με πιο αξιόλογη τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας, τις εικόνες του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, του Ιωακείμ και της Άννας, και τη μεγάλη εικόνα του Αγίου Σωζομένου, βυζαντινής τέχνης με δυτικές επιδράσεις, που τώρα φυλάσσεται στην Ευρύχου. Ένα ακόμη ξεχωριστό στοιχείο του ναού, είναι και τα στασίδια του με τους σκαλιστούς δράκους στα πλαϊνά που χρονολογούνται και αυτά στην περίοδο της Ενετοκρατίας.

Στην Παναγία Χρυσοκουρδαλιώτισσα τηρείται το μοναστηριακό τυπικό σε όλες τις Ακολουθίες (Μεσονυκτικού, Όρθρου, Ωρών το πρωί, και του Εσπερινού και Αποδείπνου το απόγευμα). Καθόλη τη διάρκεια του έτους, η λειτουργία της Κυριακής τελείται δύο Κυριακές στα Σπήλια και μία στη μονή. Δίπλα από την εκκλησία υπάρχει ένα τοξωτό ενετικό γεφύρι του 16ου αιώνα, ενώ έξω από τη δυτική είσοδο του ναού υπάρχουν δυο παμπάλαιες ελιές, που χρονολογούνται από την ίδια περίοδο και μια παμπάλαια μοσφιλια.

21/08/2026

Προσκύνημα στην ΙΜ Τροοδιτίσης στο Τροόδος ανάμεσα στα χωριά Πρόδρομος και Πλάτρες.

20/08/2026

Εκκλησιασμός και προσκύνημα στην Ιερά Μονή Παναγίας Τρικουκκιώτισσας, η οποία βρίσκεται κοντά στο χωριό Πρόδρομος.
Στην αυλή βρίσκεται ο τάφος της ηγουμένης Χριστονύφης.

08/08/2026

Μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Καλλινίκου Επισκόπου Εδέσσης

Τὸν Καλλίνικον τιμῶμεν τῆς Ἐδέσσης,
Ἐπίσκοπον ἅγιον πνευματοφόρον.

Ο εν αγίοις Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας Καλλίνικος (κατά κόσμον Δημήτριος) Πούλος γεννήθηκε στο χωριό Σιταράλωνα Αγρινίου στις 26 Ιανουαρίου 1919 μ.Χ. από ευσεβείς γονείς, τον Γεώργιο και την Αικατερίνη. Ο παππούς του, Πατήρ Αθανάσιος και η γιαγιά του, Πρεσβυτέρα Σπυριδούλα, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ανατροφή του.

Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Θερμού με άριστες επιδόσεις και εισήχθη στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1942 μ.Χ. αρίστευσε στις πτυχιακές εξετάσεις με προοπτικές πανεπιστημιακής προωθήσεως. Η περιγραφή του συμφοιτητού του, του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Κρήτης Τιμοθέου, κάνει λόγο για το ότι τα δύσκολα εκείνα χρόνια της Κατοχής διάβαζαν μαζί το Ευαγγέλιο στο Ζάππειο και αναζητούσαν να επικοινωνήσουν με έναν ασκητή κοντά στην Αθήνα, για να μάθουν στην πράξη την πνευματική ζωή. Κατά την ομολογία του μακαριστού ευσεβούς και φιλοκαλικού θεολόγου Βασιλείου Μουστάκη, στον συμφοιτητή του Δημήτριο Πούλο «ἔβλεπες τόν ἀσκητικό ἄνθρωπο, μέ ὅλα τά σημάδια πάνω του τῆς τέλειας ἀφοσίωσης στόν Κύριο» και ήταν από τότε «ἕνα ἄκακο πρόβατο τοῦ Χριστοῦ», που επιδιδόταν στην «προσευχή καί στίς ἀγαθοεργίες» και «ἦταν μιά τόσο ὡραία ψυχή».

Προκειμένου να προσφέρει στην τοπική εκκλησία εργἀσθηκε ως Γραμματέας της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας πλησίον του μακαριστού Μητροπολίτου Ιεροθέου μέχρι και το 1946 μ.Χ. κηρύττοντας παράλληλα στον λαό του Μεσολογγίου.

Το 1946 μ.Χ. και σε ηλικία 27 ετών κατετάγη στον Λόχο Ορεινών Καταδρομών (37ης Ταξιαρχίας) και υπηρέτησε ως Ιεροκήρυξ με πατριωτισμό και παροιμιὡδη θρησκευτικό ζήλο μέχρι τον Απρίλιο του 1949 μ.Χ. Ο τότε Επιτελάρχης και αργότερα Στρατηγός του Γ´ Σώματος Στρατού Κωνσταντίνος Τσολάκας του έγραψε αμέσως μετά την λήξη της θητείας του στον στρατό: «Πάντα σ᾽ ἐνθυμοῦμαι, διότι ὅταν σέ εἶχα μαζί μου μοῦ δόθηκε ἡ εὐκαιρία νά σέ καμαρώσω στήν ὑπέροχη προσπάθειά σου γιά τήν πίστιν καί τήν Πατρίδα. Ἐγώ σοῦ εὔχομαι νά εἶσαι πάντα ὁ ἴδιος καί πάντα νά φωτίζῃς τούς ἄλλους μέ τήν δική Σου πίστιν καί λαμπρότητα τῶν αἰσθημάτων Σου». Επιστρέφοντας στην Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας ανέλαβε και πάλι τα καθήκοντα του Γραμματέως και λαϊκού ιεροκήρυκος σε όλη την επαρχία.

Εκάρη μοναχός στις 23 Νοεμβρίου 1957 μ.Χ. στην Ιερά Μονή Μυρτιάς με το όνομα Καλλίνικος και την επομένη χειροτονήθηκε Διάκονος στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Μεσολογγίου από τον κατά σάρκα αδελφό του, Μητροπολίτη Διδυμοτείχου Κωνσταντίνο. Την 1η Δεκεμβρίου του ιδίου έτους χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και προχειρίσθηκε Αρχιμανδρίτης. Μετά από 25ετἡ διακονία στην Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας εξελέγη Μητροπολίτης Εδέσσης και Πέλλης στις 24 Ιουνίου 1967 μ.Χ. και την επομένη χειροτονήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου Αθηνών.

Αγωνίσθηκε για τον καταρτισμό των κληρικών της Μητροπόλεως του διοργανώνοντας συνέδρια και ιερατικές συνάξεις. Περιώδευσε ακούραστα την Αρχιερατική του περιφέρεια και φρόντισε ιδιαίτερα για τις χειροτονίες νέων κληρικών, το κήρυγμα και την ιερά εξομολόγηση. Ανέδειξε επίσης τις τοπικές αγίες, Νεομἀρτυρα Χρυσή και μάρτυρα Βάσσα την Εδεσσαία. Ίδρυσε Οικοτροφείο για την σπουδάζουσα νεολαία και Γηροκομείο για τους ηλικιωμένους. Προέβαλε τον μοναχισμό και ανασύστησε την Ιερά Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ Αριδαίας.

Παρὰ την ἀρετή και την ακεραιότητά του δέχθηκε αδικες και συκοφαντικές επιθέσεις προερχόμενες κυρίως από εχθρούς της εκκλησίας και του Έθνους. Τις αντιμετώπισε με υποδειγματική πραότητα και ἀγάπη. Εκοιμἡθη την 8η Αὐγούστου 1984 μ.Χ. μετά από επτάμηνη ασθένεια. Στην εξόδιο ακολουθία του παρέστησαν 29 Αρχιερείς, πολυάριθμοι κληρικοί και μεγάλο πλήθος λαού. Ετάφη στο δημόσιο Κοιμητἡριο της Έδεσσας μετά από δική του επιθυμία, επειδή θέλησε να βρίσκεται κοντά στον λαό που υπηρέτησε και ἀγάπησε. Στην διαθήκη του αναφέρει χαρακτηριστικά: «Τέλος, ἐκφράζω ἐκ τῶν μυχίων τῆς καρδίας μου τήν ἄπειρον εὐγνωμοσύνην μου πρός τόν ἐν Τριάδι Θεόν ἡμῶν, διότι εἶμαι Ὀρθόδοξος Χριστιανός ἐκ γονέων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν καί διότι μέ ἐτίμησε διά τῆς ὑψίστης τιμῆς τῆς ἀρχιερατικῆς Χάριτος καί ἀνέθεσεν εἰς τήν ἐλαχιστότητά μου τήν διαποίμανσιν λαοῦ ἐκλεκτοῦ καί εὐσεβοῦς. Παρακαλῶ καί ἱκετεύω τούς συνεπισκόπους μου νά στείλουν ἐκεῖ εἰς διαδοχήν μου ἄνδρα “πλήρη πίστεως καί Πνεύματος Ἁγίου”, ὥστε νά διορθώση οὗτος τά εἰς ἐμέ ἐλλείποντα, καταστήσῃ δέ τήν Ἐπισκοπήν τμῆμα τοῦ Παραδείσου. Ἀμήν. Τό ἔλεος τοῦ Κυρίου ἄς μέ συνοδεύῃ κατά τήν ἐκ τοῦ ματαίου τούτου κόσμου ἐκδημίαν μου».

Η αγιοκατάταξη του Αγίου Καλλινίκου αποφασίστηκε απο την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις 23 Ιουνίου 2020 μ.Χ.