NHK Westonaria

19/03/2026

Spore van Hoop
19 Maart 2026

Matteus 4:1-11

Ons word elke dag voor eise, of as ons dit selfs so wil noem, versoekinge gestel. Ons moet baie keer ’n keuse maak. Soms is dit meer ernstig, met groter implikasies as ander kere. Daar kom ook tye van nood en lyding, noem dit beproewinge, oor ons pad. En dan is ons vraag, hoe weet ons wat die regte of verkeerde besluit is? Wat is gee ons hoop?

Tans herdenk ons die Lydenstyd van Jesus Christus. Op Sy pad hier op aarde is Hy versoek, beproef, het Hy nood en lyding ervaar. Hy moes dit deurmaak, dit deurstaan, dit te bowe kom. Hoe?

As ons die gedeelte lees, dan sien ons dat Jesus ook deur lyding en versoekinge op Sy pad oorval word. Die duiwel versoek Hom. Stel alles vir Hom so mooi in ’n prentjie dat dit nogal aanloklik lyk. Maar elke keer staan Jesus die versoeking teen, deur uit die Woord van God aan te haal en sê: “ daar staan geskrywe.” En al word die duiwel al hoe slinkser deur later selfs ook uit die Skrif aan te haal, beveg Jesus sy versoekinge met die Woord. Hy ly, beleef nood, dat Hy ly honger en dors, Hy word boonop in die woestyn deur die duiwel versoek. En te midde daarvan dat Hy al hierdie dinge moet beleef, deurstaan staan Hy vas by wat God se Woord leer. Elke keer bevestig Hy wat reg is, wat die Woord van God sê.

En dit is ons antwoord op ons vraag oor hoe om te weet of ons reg of verkeerd besluit. Wat doen ons in tye van nood en lyding? Ons antwoord is: “God se Woord sê.” In ’n tyd en omstandighede waar mense vêr van God leef en mense alles in die stryd werp om ons van koers te bring, is dit ons standvastigheid. Is dit ons waarheid. Is dit ons wysheid: “Die Woord van God sê.” In ‘n tyd waar nood en lyding rondom ons en ook in ons lewe toeneem: “Die Woord van God sê.” Want God se Woord gee lewe, bring hoop, leer die waarheid.

Ds Dirk van Rooyen

17/03/2026

Spore van Hoop
17 Maart 2026

In Lukas 21 en Markus 12 lees ons van ‘n brandarm weduwee wat in die tempel die laaste twee muntstukkies wat sy besit, in die offergawekis gooi.

Gewoonlik is dit die dele waarmee ons mekaar motiveer om as gelowiges ruim, vrygewig en selfs baie te gee.

Die rykes het uit hulle oorvloed hul bydraes ingegooi – maar die arm weduwee het ten spyte van haar behoeftigheid alles ingegooi wat sy gehad het.

Ons versag die ware boodskap aan ons van Jesus wanneer ons d**k dit gaan net oor hoe ons moet gee – ruim en vrygewig.

Maar waaroor gaan dit dan hier? Jesus kyk op en sien haar en die rykes. Sy het nie ‘n naam in die storie nie en sy praat nie. Sy is behoeftig. Sy is ‘n weduwee. In haar wêreld het dit beteken dat sy blootgestel en kwesbaar was. Skaars merkbaar en maklik om te ignoreer.

Maar Christus ignoreer haar nie. Ook nie wat sy doen nie. Hy sien wat niemand anders sien nie. Sy gee al twee. Lukas sê sy het alles gegee waarvan sy moes leef. Sy gee haar more en oormore. Dit is geen pragtige oomblik nie. En Jesus romantiseer dit ook nie as een nie. Hy vra ook nie ander om haar voorbeeld te volg nie. Hy gebruik ook nie dit wat hier gebeur as ‘n les in fondsinsameling in die kerk nie. Hy sê die waarheid: “Sy het meer gegee as hulle almal” Nie omdat God nie meer nodig gehad het nie. Maar omdat geloof gemeet word aan vertroue en nie bedrae of totale nie.

Sy gee en stap daar uit met niks nie behalwe God. Dit is die soort geloof wat die Here Jesus raaksien en erkenning aan gee.

Hy roep sy dissipels nader asof hy wil sê: Moenie wat hier gebeur mis nie. Ek gaan dieselfde doen nie. Ek gaan alles gee. Nie uit oorvloed nie. Uit liefde! Nie om toewyding of lojaliteit te bewys nie maar om ‘n gebroke, stukkende wêreld te ontbloot en dit te verlos.

Ds Richard van der Westhuizen

14/03/2026

Spore van Hoop
14 Maart 2026

Hierdie wêreld is nie ons woning nie

Die Christelike geloof herinner ons telkens aan ’n waarheid wat maklik verlore raak in ’n wêreld vol geraas, prestasie en besittings: hierdie wêreld is nie ons finale woning nie.

Ons leef hier, werk hier, bou hier, maar ons behoort aan iets groter as dit wat ons kan sien en vashou.

Die Bybel verwoord dit duidelik in Hebreërs 13:14; “Ons het hier geen vaste verblyfplek nie, maar ons is opsoek na die toekomstige.”

Hierdie woorde plaas ons lewens in perspektief. Dit ontken nie die waarde van die huidige wêreld nie, maar dit keer dat ons dit verabsoluteer.

Wanneer ons begin glo dat hierdie wêreld alles is, raak verlies ondraaglik, teleurstelling verpletterend en sukses ’n afgod.

Augustinus het reeds in Confessiones geskryf dat die mens se hart rusteloos bly totdat dit rus vind in God. Hierdie rusteloosheid is nie ’n fout nie, maar ’n herinnering: ons is geskep vir meer as tydelike veiligheid en aardse sekerheid.

Die wêreld kan tuis voel, maar dit kan nooit ons volkome tuiste wees nie.

Ook Karl Barth waarsku teen ’n geloof wat te gemaklik raak in die wêreld. Vir hom is die Christen altyd ’n pelgrim; iemand wat leef tussen belofte en vervulling.

Ons hoop is nie gewortel in politieke stelsels, ekonomiese voorspoed of menslike vooruitgang nie, maar in God se komende koninkryk.

Selfs filosowe soos Søren Kierkegaard het besef dat ware betekenis nie gevind word in aanpassing by die wêreld nie, maar in ’n lewende verhouding met God. Om te glo, sê hy, is om moed te hê om teen die stroom te leef – om jou identiteit nie deur die wêreld te laat bepaal nie.

Om te bely dat hierdie wêreld nie ons woning is nie, beteken nie dat ons onbetrokke leef nie. Inteendeel, dit bevry ons om met hoop, deernis en vrymoedigheid hier te leef.

Ons weet: pyn het nie die laaste woord nie, onreg is nie finaal nie, en dood is nie die einde nie.

Ons leef hier as gaste – maar ons hoop gefokus op God. En juis daardie hoop gee betekenis aan elke tree wat ons nog op hierdie pad gee.

Ds Annezel Meiring

13/03/2026

Spore van Hoop
13 Maart 2026

Lees Markus 10:35-45 - 45“Want die Seun van die mens het ook nie gekom om gedien te word nie, maar om te dien en sy lewe te gee as losprys vir baie.”

Lydenstyd is ’n besondere tyd in die kerkjaar waarin gelowiges weer stil word by die lyding en selfopofferende liefde van Jesus Christus. Dit is die pad wat uiteindelik na die kruis lei — ’n pad van nederigheid, gehoorsaamheid en diens. Hierdie woorde uit Markus 10:45 wys vir ons iets van die hart van Christus se sending: Hy het gekom om te dien.

Vir diakens, en eintlik elke gelowige, het hierdie waarheid ’n besondere betekenis. Om as dissipel van Jesus Christus geroep te word is ‘n roeping tot diens. Wanneer ’n dienskneg van Christus sy of haar roeping uitleef, weerspieël dit iets van Christus se eie gesindheid. Jesus wys vir sy dissipels dat ware grootheid nie daarin lê om mag of status te hê nie, maar om bereid te wees om jouself te gee vir ander.

Ons leef in ’n wêreld waar mense dikwels eerste aan hulleself d**k. Selfs in die Kerk kan dit maklik gebeur dat diens ’n *plig* word wat meganies verrig word of afgeskeep word. Lydenstyd roep ons egter om weer na Christus te kyk en onsself af te vra: Met watter gesindheid dien ek?

Wanneer ons na mense in nood uitreik — die armes, die eensames, die siekes — word die liefde van Christus sigbaar. ’n Hand wat help, ’n oor wat luister, ’n woord van bemoediging of ’n eenvoudige daad van sorg kan vir iemand ’n teken wees dat God hulle nie vergeet het nie.

Ons diens word uiteindelik gevoed deur die voorbeeld van Christus self. Hy het nie net oor liefde gepraat nie; Hy het dit geleef tot by die uiterste. Sy kruisdood wys vir ons hoe diep God se liefde vir mense gaan.

Mag Lydenstyd vir elke diaken ’n tyd wees van vernuwing — ’n tyd waarin ons weer onthou waarom ons dien. Ons dien nie bloot omdat dit verwag word nie, maar omdat ons Here self die weg van diens geloop het. Wanneer ons dien, volg ons in sy voetspore.

Ds Barrie Oberholzer

12/03/2026

Dis weer tyd vir ons OmgeeFees 28 Maart 2026.

Omgee en Samesyn is waaroor dit gaan.

Kom gesels en kuier saam met ons van stalletjie tot stalletjie...

12/03/2026

Spore van Hoop
12 Maart 2026

Amos 6:12 (Dekor godsdiens)

Wanneer konsert gehou word, word dekor gebou. Vooraansig-panele wat met stutte regop gehou word. Ons kan die mooiste tonele op die verhoog laat staan. Maar, wanneer jy daar probeer instap ontdek jy dat dit nie werklik is nie, dit is net geverfde karton.

Só het die godsdiens in Amos se tyd gelyk. Dit was ’n tyd van vrede en voorspoed. Rykes word ryker en armes word armer. Mense buit mekaar uit. In ’n voortvarende gemeenskap word hulle geestelike en godsdienstige agteruitgang weggesteek. God het gesien dat hulle nie meer soos Sy kinders leef nie.

Soos perde nie op ’n klipplaat kan galop nie en jy die see nie met osse kan omploeg nie, só kan God hierdie dekor-gees nie meer toelaat nie. Daarom die waarskuwing: Maak klaar vir die gevaar! Daar waar die sekerheid van veiligheid en die luukse van gerustheid lê, juis daar p*k die dodelike slang.

Amos kom hang ’n spieël voor ons, en dit maak ons ongemaklik om daarin te kyk. Hy peper ons met vrae oor die diepte en egtheid van ons geloof en geloofshandelinge. Ons godsdiens en ons gemeenskap lyk nie veel anders as in Amos se tyd nie: Min integriteit, min tot geen trots, bitter min waardes. Ons wêreld word ingesluk deur korrupsie en ongeregtigheid.

Ons lewens is leeg en arm, al het jy eintlik alles wat jou hart begeer. Met ’n valse en onegte skyn word ’n beeld voorgehou dat alles goedgaan, veral wat ons geloof en godsdienstigheid betref. Die dekor moet ten alle koste is regop gehou word.

In die Lydenstyd word ons opnuut bewus dat Jesus in ons wêreld ingestuur is om deur sy lyding en sterwe vir ons sonde versoening te bewerk. Al wat ons kan doen is om soos sy broers en susters, soos God se kinders te leef en op te tree. _*Perde kan tog nie op ’n klipplaat galop nie en met ’n span osse kan jy nie die see nie omploeg nie.*_ Verkeerd kan tog nooit reg wees nie.

Ds Naas Lombard
(Emeritus Standerton)

09/03/2026

Spore van Hoop
09 Maart 2026

Sit ‘n wag voor my mond vandag, Here!

Psalm 141:3-4

Here, sit 'n wag voor my mond, bewaak die deur van my lippe. Moet my hart nie laat neig na iets wat sleg is nie, sodat ek nie deur 'n misstap roekeloos optree saam met manne wat onreg pleeg nie;
Laat ek tog nie aan hul lekkernye proe nie.

Wat ons sê het ‘n baie groter invloed op ons naaste as wat ons besef. Nie net deel dit iets van onsself mee aan die ander persoon nie, dit verklik ook hoe ons oor daardie persoon voel.

Daarom is dit so treffend dat Dawid God vra om hom van sy eie los praatjies te beskerm.

In hierdie versameling gedigte naby die einde van die Psalmboek is Dawid onder groot druk. Hy word vervolg deur vyande en selfs nabye familie probeer hom kwaad aandoen. Hoor hoe smeek hy aan die begin van Psalm 141: “Ek roep na U Here, kom tog gou na my toe. Luister tog na my, ek roep na U.”

‘n Mens sou kon d**k dat Dawid net aan sy eie welvaart en voorspoed d**k. Tog is dit nie so nie. Net ‘n paar verse later in dieselfde Psalm vra hy God om te keer dat hy nie iemand te nakom met dit wat uit sy mond kom nie.

D**k mooi daaroor. Begaan ons nie dikwels ‘n soortgelyke oortreding nie? Ons is benoud, ons roep om hulp, maar dan is ons al te gou om onsself te veronstkuldig. En hoe doen ons dit? Ons verplaas die blaam na ‘n ander persoon toe.

Dit is juis waarna Dawid verwys. Hy kry swaar, hy smeek by God, tog gaan die behoefte van sy naaste nie by hom verby nie. Hy vra nog steeds dat hy nie iets sal sê wat die mense om hom sal seermaak nie. En juis omdat hy vervolg word, weet hy hoe kwetsend woorde kan wees.

Vra God vanoggend om vandag met jou te stap, om jou daarvan te weerhou dat jy ander mense te nakom met die woorde wat uit jou mond kom.

Ds Daan Steinmann

11/11/2025

DIE AFLÊ VAN BELYDENIS VAN GELOOF IS 'N DIEP BETEKENISVOLLE MYLPAAL IN ELKE GELOWIGE SE LEWE.
9 NOVEMBER 2025
DEWET BOUWER.

05/11/2025

24/10/2025

18/10/2025

HERVORMDE GEMEENTE EN VROUE LANDBOU UNIE WESTONARIA
DIT WAS BAIE LEKKER GEWEES.

02/10/2025