06/05/2026
Pragtige jy… raak vir ’n oomblik stil.
En kyk terug.
Maar kyk regtig terug.
Nie met oë wat net jou pyn onthou nie.
Nie met oë wat net die ineenstorting onthou nie. Of die asemlose seer van die nagte waar jy gedink het jy dit nie gaan oorleef nie.
Maar met oë wat uiteindelik kan sien hoe God se vingerafdrukke gloei op die bladsye wat jy eens wou vergeet het.
Kyk weer.
Kyk met die oë van ñ vrou wat uit die as uit opgestaan het
Die vrou met ’n kroon wat nie geweet het dat dit net vir haar pas nie.
Want wat jy gedink het jou gaan breek, was eintlik jou ontwikkeling.
Daardie hartseer?
Die seer wat gevoel het of dit jou siel oopgekraak het en die lig binne jou laat fl***er het soos ñ kers wat besig is om dood te gaan in die wind.
Dit was die oomblik toe die Hemel nader gebuig het.
Dit was waar God jou geleer het hoe om sonder verskoning in Hom inmekaar te sak. Hoe om Sy krag in te asem waar jou eie asem te moeg was om weer te probeer.
Jy het dit toe nie geweet nie.
Maar daardie hartseer was die deur na ’n dieper soort heelheid.
Daardie wagtyd?
Die een wat gevoel het asof God die hemel toegerits het.
Waar jy gedink het stilte beteken afstand. Maar stilte eintlik die heiligdom was waar Hy jou gees ingestem het om Hom te hoor op frekwensies wat jy nie eers geweet het bestaan nie.
Hy het jou die taal van Sy fluisteringe geleer. Die dialek van stilte.
Die heilige ritme van ’n God wat die hardste praat in die stil plekke.
Daardie uitrek van elke gare in jou wese wat jy teëgestaan het?
Die pad wat jy nooit sou kies nie, selfs al het iemand jou glorie aan die einde van dit belowe.
Dit was heilige grond vermom as ongemak. Dit was die oond waar vrees gesmelt het.
Waar trots gebreek het.
Waar twyfel sy greep verloor het.
Dit was die plek waar God kapasiteit in jou uitgekerf het, wat jy nie geweet het jy dra nie. Jy het nie net oorleef nie liewe mens.
Jy is gevorm.
Uitgebeitel deur die hande van ’n God wat weier dat Sy dogters klein bly.
En nou… kyk na jou.
Wyser, want wysheid word in vuur gebore.
Sagter, want sagtheid is krag wanneer God dit herstel.
Sterker, want krag wat in storms gesmee is, kan nie geskud word nie.
Nader aan Hom, want jy het Sy hartklop geleer ken in die donker kamers van jou groei.
Wees eerlik met jouself…
Sou jou geloof hierdie diepte gedra het as alles volgens jou plan verloop het?
Sou jy Sy nabyheid so goed geken het as jy Hom nooit soos asem nodig gehad het nie?
Ek weet, sommige seisoene het nie sin gemaak terwyl jy daarin was nie.
Sommige maak nogsteeds nie sin nie.
Maar nie een van hulle was verniet nie.
Elke traan het iets ewigdurend water gegee.
Elke vertraging het iets heiligs laat groei.
Elke geslote deur het jou herlei na ’n storie toe wat groter is as jou planne.
Jy sou nie daardie pad gekies het nie.
Maar daardie pad het gekies om jou te vorm.
En nou?
Dra jy ’n krag,
wat nie nageboots kan word nie.
’n Geloof,
wat in die geheime plekke getoets is.
’n Getuienis,
wat spreek selfs wanneer jou mond stil bly.
Vrou, moenie verag waar jy was nie.
Eer dit.
Seën dit.
Lê jou hand daarop soos op ’n geneesde litteken en fluister.......“God was hier.”
Want Hy was.
In elke hoofstuk.
Selfs die wat soos verwarring of verlies,
of stilte gevoel het.
En as Hy toe so getrou was.
Sal Hy weer wees.
Hy het nie verander nie.
Hou op vra:
“Hoekom moes ek daardeur gaan?”
Begin vra: “God, wat het U in my laat groei daardeur en hoe leef ek nou daarin?”
Want jy is nie meer die vrou wat jy toe was nie.
En God.
Die Outeur wat met vuur skryf.
Die Pottebakker wat met sagtheid vorm.
Die Vader wat nooit pyn mors nie.
Is nog nie klaar met jou storie nie.
Die hoogtepunt kom nog.
©️2026 Pragtige JY - Is Genoeg
Kopieëreg ~ Juanita Grobler
