25/08/2026
My Kind Uit Die Dood Opgewek
In die winter van 2010 het ek een Vrydagoggend by die werk stil geword voor die Here voordat ek my dag begin het. Ek het duidelik ervaar hoe die Here vir my sê om huis toe te gaan. Sonder om te verstaan waarom, het ek gehoorsaam huis toe gery.
Kort nadat ek daar aangekom het, het ek en my vakleerling in die voorhuis gesit en oor die Bybel gesels. Skielik hoor ons 'n harde slag buite. Toe ons uitstorm, het ons my vyfjarige seun, Dillan, bewusteloos op die grond aangetref. Hy het met sy fiets teen die hoek van my bakkie vasgery. Daar was reeds bloed langs sy kop en uit sy neus, en hy het glad nie reageer nie.
Ons het hom haastig na die dokter geneem, waar ons meegedeel is dat sy toestand kritiek is. Kort daarna is hy per ambulans na Johannesburg Algemene Hospitaal onderweg. Onderweg het die ambulans verskeie kere langs die pad gestop omdat die paramedici desperaat probeer het om sy lewe te red. Hulle het selfs vir ons gesê dat dit nie lyk of hy dit gaan maak nie.
By die hospitaal het die dokters bevestig dat Dillan ernstige kopbeserings opgedoen het. Sy skedel was op twee plekke gekraak, daar was bloeding op die brein, en hy was in 'n koma. Hulle het gewaarsku dat hy moontlik nie sou oorleef nie, en indien hy wel oorleef, sou hy waarskynlik nooit weer kan loop nie.
Terwyl ons langs sy bed gestaan het, het ons gesien hoe sy hartklop, asemhaling en polsslag al stadiger raak totdat die monitors net reguit lyne gewys het. Vir ongeveer twintig minute was daar geen teken van lewe nie, en hy is dood verklaar.
In my nood het ek die Here aangeroep. Toe hoor ek die Here sê: "Jy het die gesag, laat hom opstaan." Met vrees maar ook geloof het ek na Dillan gestap en hard uitgeroep: "Dillan, ek spreek lewe oor jou uit in die Naam van Jesus!"
Meteens het sy oë oopgegaan. Hy het geglimlag en gesê: "Hallo Mamma, hallo Pappa." Die monitors het weer begin werk, sy vitale tekens het teruggekeer, en verbasing het die kamer gevul. Die dokters kon nie verklaar wat gebeur het nie.
Verdere ondersoeke het gewys dat die krake in sy skedel nie meer sigbaar was nie en dat die bloeding op sy brein weg was. Tog het die dokters aangedring dat hy waarskynlik nooit weer sou loop nie en dat hy moontlik vir die res van sy lewe medikasie vir epilepsie sou benodig.
Die volgende oggend het Dillan vir ons vertel dat Jesus en vyf engele gedurende die nag by sy bed gestaan het. Dit het ons geloof nog verder versterk.
Daardie Sondag het vriende saam met ons gebid om die Here vir sy genade te dank. Dillan kon nog nie loop nie en het rondgekruip. Nadat ons hande op hom gelê en vir hom gebid het, het ek hom geroep en gesê: "Dillan, staan op en loop." Tot almal se verbasing het hy opgestaan en weggehardloop om saam met sy maats te speel.
Vandag, meer as sestien jaar later, is Dillan gesond, sterk en leef hy sonder enige van die komplikasies wat die dokters voorspel het. Hy getuig vandag self van wat die Here in sy lewe gedoen het.
Hierdie getuienis herinner my telkens aan die woorde van die Here wat ek daardie dag gehoor het: "Omdat jy hom vir My gegee het, gee Ek hom vandag vir jou terug." Niks is vir God onmoontlik nie.
