Greek Orthodox Cathedral of Saints Constantine and Helen

09/08/2026

09 August, 2026
SUNDAY 10TH OF MATTHEW
(1 Cor. 4:9-16)
The Spiritual Father
Dear brothers and sisters,
The image that the world had formed for the Apostles and preachers of the Gospel,
is described by the apostle Paul, addressing the Corinthians, in today's apostolic
narrative. For the world, they were ready to die and foolish, worthy of irony and
humiliation, weak and lowly, persecuted and despised. These were decorations that
were awarded to those who, disregarding their personal image, comfort and
self-interest, gave themselves entirely to the work of evangelizing souls, aware that
they were destined to sacrifice themselves for the love of Christ. This image
characterizes the honest and dedicated workers of the Gospel, in all ages, those
who engage in the work of missionary work and spiritual guidance of people, often
becoming the target of the powers of the world.
Then, Paul, bearing the marks of worldly contempt, draws attention to his spiritual
children, so that they may avoid those who define themselves as spiritual fathers and
educators. He was their spiritual Father, because he had regenerated them through
the Gospel of Jesus Christ.
The characteristics of the genuine Spiritual Father
We will refer to the sacred and pivotal figure of the Spiritual Father for our spiritual
life below, after presenting the characteristics that make genuine and authentic the
one who undertakes the very important work of spiritual fatherhood within the
Church. Basil the Great teaches that the Spiritual Father must be “qualified to guide
those who walk towards God, full of virtues, his love for God being testified to by his
own works, and he must know the Divine Scriptures. He should be undistracted in
his spiritual work, unsparing, free from unnecessary cares, quiet, beloved of God,
1
loving to be poor, not angry, not resentful, capable of building up his spiritual
children, not vain, proud and changeable. He should not be pleased with flattery and
prefer nothing except God.”
The work of the spiritual Father is the work of a safe and experienced guide in the
spiritual life, as the paths of this life are many and complex. We cannot walk alone in
the spiritual life, as we have neither the experience nor the knowledge of the life
according to Christ, with the result that the danger of falling and loss is visible. The
spiritual Father is the living presence of Christ, the infallible spiritual guide who works
for our rebirth, the experienced introspector who can see within us and contribute to
the purity and whitening of our soul. For this reason, it is very important to have a
spiritual Father and guide, so that we can safely experience the life of Christ within
the Church. Let us form relationships of healthy contact and communication with
him, avoiding harmful and destructive personality cults. The role of the spiritual
Father is not to keep us connected to him, but to Christ, who is the basic and pivotal
factor in our spiritual relationship.
“In reality,” says the blessed Metropolitan of Diocletia Kallistos, “the (spiritual)
relationship is not two-sided, but triangular, because, beyond the Elder and his
disciple, there is also a third member, God. The Lord tells us that we should not call
anyone “father,” because we have only one father, the one in heaven. The Elder is
not an infallible judge or an appellate court, but a fellow servant of the living God. He
is not a dictator, but a guide and companion on the journey. The only true “spiritual
guide,” in the full sense of the word, is the Holy Spirit.”
Ecclesiastical life and safe progress on the path of salvation cannot exist without the
presence of the spiritual Father in our lives. Let us seek him and trust him. He is the
only one who can keep our relationship and communion with God alive. AMEN!

09/08/2026

09 Αὐγούστου 2026
ΚΥΡΙΑΚΉ Ι΄ ΜΑΤΘΑΊΟΥ
(Α΄ Κορ. δ΄ 9 – 16)
Ὁ Πνευματικὸς Πατέρας
Ἀ­ γα­ πη­ τοί μου ἀ­ δελ­ φοί,
Τὴν εἰκόνα ποὺ εἶχε διαμορφώσει ὁ κόσμος γιὰ τοὺς Ἀποστόλους καὶ κήρυκες τοῦ
Εὐαγγελίου, περιγράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἀπευθυνόμενος στοὺς Κορινθίους,
στὴν σημερινὴ ἀποστολικὴ διήγηση. Γ ιὰ τὸν κόσμο, ἦταν ἑτοιμοθάνατοι καὶ
ἀνόητοι, ἄξιοι εἰρωνείας καὶ ἐξευτελισμοῦ, ἀδύναμοι καὶ παρακατιανοί,
καταδιωγμένοι καὶ περιφρονημένοι. Ἐπρόκειτο γιὰ παράσημα τὰ ὁποῖα
ἀποκτοῦσαν ἐκεῖνοι πού, ἀδιαφορῶντας γιὰ τὴν προσωπική τους εἰκόνα, τὴν ἄνεση
καὶ τὸ ἴδιον συμφέρον, δόθηκαν ὁλοκληρωτικὰ στὸ ἔργο τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῶν
ψυχῶν, ἔχοντας συνείδηση ὅτι εἶναι προορισμένοι νὰ θυσιαστοῦν γιὰ τὴν ἀγάπη
τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὴ ἡ εἰκόνα χαρακτηρίζει τοὺς ἔντιμους καὶ ἀφοσιωμένους
ἐργάτες τοῦ Εὐαγγελίου, ὅλες τὶς ἐποχές, ἐκείνους ποὺ ἀναλίσκονται στὸ ἔργο τῆς
ἱεραποστολῆς καὶ τῆς πνευματικῆς καθοδήγησης τῶν ἀνθρώπων, μπαίνοντας,
συχνά, στὸ στόχαστρο τῶν δυνάμεων τοῦ κόσμου.
Στὴ συνέχεια, ὁ Παῦλος, φέροντας τὰ στίγματα τῆς κοσμικῆς περιφρόνησης,
ἐφιστᾶ τὴν προσοχὴ στὰ πνευματικά του τέκνα, προκειμένου νὰ ἀποφεύγουν
ἐκείνους ποὺ αὐτοπροσδιορίζονται πνευματικοὶ πατέρες καὶ παιδαγωγοί. Ἐκεῖνος
ἦταν ὁ πνευματικὸς τους Πατέρας, γιατί τοὺς ἀναγέννησε διὰ τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ
Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Τά χαρακτηριστικά τοῦ γνήσιου Πνευματικοῦ Πατρός
Στὸ ἱερὸ καὶ κομβικό, γιὰ τὴν πνευματική μας ζωή, πρόσωπο τοῦ Πνευματικοῦ
Πατρός θὰ ἀναφερθοῦμε στὴ συνέχεια, ἀφοῦ παρουσιάσουμε τὰ χαρακτηριστικὰ
ποὺ καθιστοῦν γνήσιο καὶ αὐθεντικὸ ἐκεῖνον ποὺ ἀναλαμβάνει τὸ τόσο σημαντικὸ
1
ἔργο τῆς πνευματικῆς πατρότητας μέσα στὴν Ἐκκλησία. Ὁ Μέγας Βασίλειος
διδάσκει ὅτι ὁ Πνευματικὸς Πατέρας πρέπει νὰ εἶναι «δόκιμος στὸ νὰ καθοδηγεῖ
αὐτοὺς ποὺ πορεύονται πρὸς τὸν Θεό, πλήρης ἀρετῶν, ἡ ἀγάπη του πρὸς τὸν Θεὸ
νὰ μαρτυρεῖται ἀπὸ τὰ ἴδια του τὰ ἔργα, νὰ γνωρίζει τὶς Θεῖες Γ ραφές. Νὰ εἶναι
ἀπερίσπαστος στὸ πνευματικό του ἔργο, ἀφιλάργυρος, χωρὶς περιττὲς φροντίδες,
ἥσυχος, ἀγαπητὸς στὸν Θεό, φιλόπτωχος, νὰ μὴν ὀργίζεται, νὰ μὴ μνησικακεῖ, νὰ
εἶναι ἱκανὸς νὰ οἰκοδομεῖ τὰ πνευματικά του τέκνα, νὰ μὴν εἶναι κενόδοξος,
ὑπερήφανος καὶ εὐμετάβλητος. Νὰ μὴν ἀρέσκεται στὶς κολακεῖες καὶ νὰ μὴ
προτιμᾶ τίποτα ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Θεό».
Τὸ ἔργο τοῦ πνευματικοῦ Πατρὸς εἶναι ἔργο ἀσφαλοῦς καὶ ἐμπείρου ὁδηγοῦ στὴν
πνευματικὴ ζωή, καθὼς οἱ δίαυλοι τῆς ζωῆς αὐτῆς εἶναι πολλὲς καὶ περίπλοκες.
Δὲν μποροῦμε μόνοι μας νὰ πορευόμαστε στὴν πνευματικὴ ζωή, καθὼς οὔτε τὴν
ἐμπειρία διαθέτουμε, οὔτε τὴ γνώση τῆς κατὰ Χριστὸν ζωῆς κατέχουμε, μὲ
ἀποτέλεσμα ὁ κίνδυνος τῆς πτώσης καὶ τῆς ἀπώλειας νὰ εἶναι ὁρατός. Ὁ
πνευματικὸς Πατέρας εἶναι ἡ ζωντανὴ παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἀπλανὴς
πνευματικὸς ὁδηγὸς ποὺ ἐργάζεται γιὰ τὴν ἀναγέννησή μας, ὁ ἔμπειρος
ἐνδοσκόπος ποὺ μπορεῖ νὰ δεῖ μέσα μας καὶ νὰ συμβάλλει στὴν καθαρότητα καὶ
στὸν λευκασμὸ τῆς ψυχῆς μας. Γ ι’ αὐτό, εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ διαθέτουμε
πνευματικὸ Πατέρα καὶ καθοδηγητή, γιὰ νὰ μποροῦμε, μὲ ἀσφάλεια, νὰ βιώνουμε
τὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ μέσα στὴν Ἐκκλησία. Νὰ διαμορφώνουμε μαζὶ του σχέσεις
ὑγιοῦς ἐπαφῆς καὶ ἐπικοινωνίας, ἀποφεύγοντας τὴν ζημιογόνο καὶ καταστροφικὴ
προσωπολατρία. Ὁ ρόλος τοῦ πνευματικοῦ Πατρὸς δὲν εἶναι νὰ μᾶς κρατᾶ
συνδεδεμένους μαζί του, ἀλλὰ μὲ τὸν Χριστό, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ βασικὸς καὶ
ἀκρογωνιαῖος παράγοντας στὴν πνευματική μας σχέση.
«Στὴν πραγματικότητα», λέγει ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος,
«ἡ (πνευματικὴ) σχέση δὲν εἶναι δίπλευρη, ἀλλὰ τριγωνική, ἐπειδή, πέρα ἀπὸ τὸν
Γέροντα καὶ τὸν μαθητή του ὑπάρχει καὶ ἕνα τρίτο μέλος, ὁ Θεός. Ὁ Κύριος μᾶς
λέει πὼς δὲν πρέπει νὰ καλοῦμε κάποιον «πατέρα», ἐπειδὴ ἔχουμε μόνο ἕναν
πατέρα, τὸν ἐν οὐρανοῖς. Ὁ Γέροντας δὲν εἶναι κάποιος ἀλάθητος κριτὴς ἢ ἕνα
ἐφετεῖο, ἀλλὰ ἕνας συνυπηρέτης τοῦ ζῶντος Θεοῦ. Δὲν εἶναι δικτάτορας, ἀλλὰ
2
ὁδηγὸς καὶ σύντροφος στὸ ταξίδι. Ὁ μόνος ἀληθὴς «πνευματικὸς ὁδηγός», μὲ ὅλη
τὴ σημασία τῆς λέξης, εἶναι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα».
Ἐκκλησιαστικὸς βίος καὶ ἀσφαλὴς πορεία στὸ δρόμο τῆς σωτηρίας δὲν μπορεῖ νὰ
ὑπάρξει χωρὶς τὴν παρουσία τοῦ πνευματικοῦ Πατρὸς στὴν ζωή μας. Ἂς τὸν
ἀναζητήσουμε καὶ ἂς τὸν ἐμπιστευθοῦμε. Εἶναι ὁ μόνος ποὺ μπορεῖ νὰ κρατήσει
ζωντανὴ τὴ σχέση καὶ τὴν κοινωνία μας μὲ τὸν Θεό. ΑΜΗΝ!

09/08/2026

02/08/2026

02 August, 2026
THE 9th SUNDAY OF MATTHEW
"He came" (Matthew 14:29)
Dear brothers and sisters,
Today, through Matthew's account, we witness an amazing event. Christ leaves the
disciples on the shore and goes up a nearby mountain to pray. The disciples board
their boat. They sail out to sea. It is evening. A terrible storm and rough sea begin.
The boat is in danger of sinking. At that horrible hour, they see Jesus walking on the
waves! The sight is incredible. They are afraid. They think that some otherworldly
being is standing before them. The Lord reassures them. Peter asks for confirmation.
He asks to walk on the waves too. Christ pleases him. He says to him: "Come." He
deserves to experience the impossible, the extraordinary, the true miracle.
This “coming” of Jesus is addressed to every traveler of life. We are all in situations
of being overwhelmed by the storm of temptations and sorrows. When the waves of
failure, fall, betrayal, disappointment, inner turmoil, poisonous bitterness,
unquenchable anger come, then we need to hear the compassionate voice of Jesus
saying to us “come” too!
First, the Lord says “come” to those who are immersed in the gloomy darkness of
doubt and unbelief. The great temptation for the believer is the absolutization of
reason. What the mind cannot contain, it usually rejects. It erases what it cannot
understand. The presence and actions of God are above the intellectual powers of
thought. God moves on a level that is beyond reason and mentally inconceivable.
The narrow human brain cannot thoroughly explore the supernatural mysteries of
God. Logic is a ship that travels man in research and knowledge. It helps him to
master scientific data and develop his intellectual and technological capabilities.
However, the routes with the ship of logic are limited. When the mind and thought try
to exceed their limits, they are plunged into confusion and the anguish of the
1
unknown. Then, man with his finite mind will either sink into disbelief or create fairy
tales or seek the truth, that is, God. At the moment when logic and thought are at a
dead end, the divine voice is heard: “come.” God calls man to come to Him. Only
with God will logic receive all the answers to its questions. Only with God does logic
develop correctly and not overwhelm man. Doubt becomes a fruitful process of
maturation and disbelief becomes faith and a relationship with the Lord.
Also, the Almighty Christ says "come" to every person who is immersed in the
darkness of immorality. The world and the devil have raised the ferocious waves of
immorality and strike people without realizing it. They provide not only the ways of
sin but also the excuses for fallen people to remain in the depths of impenitence.
Immorality has taken a cataclysmic form. It has become a huge wave, a tsunami,
which drags along with it the dignity and superior quality of man. Today, the top of
God's creatures tends to be equated with unruly beasts. Instincts, impulses, desires
plunge man into the wilderness of immoral life, selfishness and every kind of
passion. Of course, immorality is not only considered to be the fall into carnal sins
and the passions related to them. Also, immorality is inhumanity, indifference to the
suffering of others, opportunism, the unjust pursuit of self-interest, hypocrisy,
duplicity, destructive frivolity. More than anything else, the greatest immorality is the
deification of evil and forgetfulness of God. All these mistakes throw man to the
lowest levels of his spiritual state and make him incapable of happiness and joy.
Only when he approaches the Lord will he hear the saving “come.” Then, he will gain
divine care, the paternal care of his wounds and the adoption by God the Father, for
which he was created.
Also, the Lord lovingly calls out “come” to all those who have sunk into despair. Life
is difficult, full of problems. Sailing on the sea of everyday life is not without
obstacles. Failures, missteps, disappointments come to irrigate the soul with the
saltiness of pain. Tears, sighs, complaints, bitterness cover the soul like a raging
sea. There, in the darkness of sorrow, despair comes to stick like a spiritual cancer. It
devours a person. It plunges him into self-destruction. In this bitter situation, Christ
extends His almighty hand and cries out to every desperate person, “Come.” For
Christ, there is no failure. Near the Lord, despair disappears. Calamity turns into
opportunity. Sorrow gives way to hope. The bitter becomes sweet when the crushed
2
hears the “Come” that Jesus says to him. The “Come” of the Savior is addressed to
everyone. It is addressed to those who have sunk into unbelief, to those who have
been overwhelmed by sin, to those who have sunk into sorrow. Whoever hears the
“coming” of God can walk on the waves of life. He can pass through the storm of evil
and overcome. Obedience to the “coming” of the Lord is the secret of our salvation.
God will never cease to call us. His “coming” is more powerful than any other power
in the universe, because it is addressed by Him who is the beginning of all things
and who has no end, because He is infinite and glorified forever. Amen.

02/08/2026

02 Αὐγούστου 2026
ΚΥΡΙΑΚΉ Θ΄ ΜΑΤΘΑΊΟΥ.
«ἐλθέ» (Μτθ. 14, 29).
Ἀ­ γα­ πη­ τοί μου ἀ­ δελ­ φοί,
Σήμερα παρακολουθοῦμε μέσ᾽ ἀπό τή διήγηση τοῦ Ματθαίου ἕνα καταπληκτικό
γεγονός. Ὁ Χριστός ἀφήνει τους μαθητές στην ἀκρογιαλιά καί ἀνεβαίνει σ' ἕνα
κοντινό βουνό, να προσευχηθεῖ. Οἱ μαθητές ἐπιβαίνουν στο πλοιάριό τους. Πλέουν
μέσα στη θάλασσα. Εἶναι βράδυ. Ἀρχίζει μία φοβερή ἀνεμοθύελλα καί
θαλασσοταραχή. Το πλοιάριο κινδυνεύει να καταποντιστεῖ. Ἐκείνη τή φρικτή ὥρα
βλέπουν τὸν Ἰησοῦ νὰ περπατάει στα κύματα! Ἀπίστευτο τό θέαμα. Φοβοῦνται.
Νομίζουν ὅτι μπροστά τους βρίσκεται κάποιο ἀπόκοσμο ὄν. Ὁ Κύριος τούς
καθησυχάζει. Ὁ Πέτρος ζητάει ἐπιβεβαίωση. Ζητάει να περπατήσει κι αὐτός πάνω
στα κύματα. Ὁ Χριστός τοῦ κάνει τό χατίρι. Τοῦ λέγει: «ἐλθέ». Τόν ἀξιώνει να βιώσει
τὸ ἀδύνατο, τὸ ὑπέρλογο, τό ἀληθινό θαῦμα.
Αὐτό τό «ἐλθέ» τοῦ Ἰησοῦ ἀπευθύνεται σε κάθε ταξιδευτή τῆς ζωῆς. Ὅλοι
βρισκόμαστε σε καταστάσεις καταποντισμοῦ ἀπό τή θύελλα τῶν πειρασμῶν καί τῶν
θλίψεων. Ὅταν ἔρχονται τα κύματα τῆς ἀποτυχίας, τῆς πτώσης, τῆς προδοσίας, τῆς
ἀπογοήτευσης, τῆς ἐσωτερικῆς ἀναστάτωσης, τῆς δηλητηριώδους πικρίας, τοῦ
ἀσίγαστου θυμοῦ, τότε ἔχουμε ἀνάγκη νὰ ἀκούσουμε τή φιλάνθρωπη φωνή τοῦ
Ἰησοῦ νὰ λέει καί σέ μᾶς «ἐλθέ»!
Κατ' ἀρχήν, ὁ Κύριος λέγει «ἐλθέ» σέὅσους βυθίζονται στο ζοφερό σκοτάδι τῆς
ἀμφιβολίας καί τῆς ἀπιστίας. Ὁ μεγάλος πειρασμός γιά τόν πιστό εἶναι ἡ
ἀπολυτοποίηση τῆς λογικῆς. Ὅσα δέν χωράει το μυαλό συνήθως τὰ ἀπορρίπτει.
Διαγράφει αὐτά πού δέν μπορεῖ νὰ κατανοήσει. Ἡ παρουσία καί οἱ ἐνέργειες τοῦ
Θεοῦ εἶναι πάνω ἀπό τίς διανοητικές δυνάμεις τῆς σκέψης. Ὁ Θεός κινεῖται σε
ἐπίπεδο ὑπέρλογο καί νοητικά ἀσύλληπτο. Δέν μπορεῖ ὁ στενός ἀνθρώπινος
ἐγκέφαλος να ἐξερευνήσει διεξοδικά τά ὑπερφυῆ μυστήρια τοῦ Θεοῦ. Ἡ λογική εἶναι
ἕνα καράβι που ταξιδεύει τὸν ἄνθρωπο στήν ἔρευνα καί στή γνώση. Τόν βοηθάει να
κατακτήσει τὰ ἐπιστημονικά δεδομένα καί νὰ ἀναπτύξει τίς διανοητικές κα
1
τεχνολογικές του δυνατότητες. Οἱ διαδρομές, ὅμως, μέ τό καράβι τῆς λογικῆς εἶναι
περιορισμένες. Ὅταν τό μυαλό καί ἡ σκέψη προσπαθήσουν νὰ ὑπερβοῦν τὰ ὅριά
τους, τότε βυθίζονται στη σύγχυση καί στήν ἀγωνία τοῦ ἀγνώστου. Τότε, ὁ ἄνθρωπος
μέ τό πεπερασμένο μυαλό του ἤ θά βυθιστεῖ στήν ἀπιστία ἤ θά φτιάξει παραμύθια ἤ
θά ἀναζητήσει την ἀλήθεια, δηλαδή τόν Θεό. Τη στιγμή που ἡ λογική καί ἡ σκέψη
βρίσκονται σε ἀδιέξοδο, ἀκούγεται ἡ θεϊκή φωνή: «ἐλθέ». Ὁ Θεός καλεῖ τὸν ἄνθρωπο
νά ἔλθει κοντά Του. Μόνο κοντά στον Θεό ἡ λογική θα πάρει ὅλες τίς ἀπαντήσεις στίς
ἀπορίες της. Μόνο κοντά στον Θεό ἡ λογική ἀναπτύσσεται σωστά καί δέν και
ταποντίζει τόν ἄνθρωπο. Ἡ ἀμφιβολία γίνεται γόνιμη διαδικασία ὡρίμανσης καί ἡ
ἀπιστία γίνεται πίστη καί σχέση μέ τόν Κύριο.
Ἐπίσης, το «ἐλθέ» ὁ Παντοδύναμος Χριστός τό λέγει σε κάθε ἄνθρωπο πού
βυθίζεται στο σκοτάδι τῆς ἀνηθικότητας. Ὁ κόσμος καί ὁ διάβολος ἔχουν ἀνασηκώσει
τά θηριώδη κύματα τῆς ἀνηθικότητας καί χτυποῦν τοὺς ἀνθρώπους ἀνενδοίαστα.
Παρέχουν ὄχι μόνο τούς τρόπους τῆς ἁμαρτίας ἀλλά καί τίς δικαιολογίες, γιά νά
παραμένουν οἱ πεσμένοι ἄνθρωποι στον βυθό τῆς ἀμετανοησίας. Ἡ ἀνηθικότητα ἔχει
πάρει κατακλυσμιαία μορφή. Ἔχει γίνει ἕνα τεράστιο κύμα, ἕνα τσουνάμι, που
συμπαρασύρει στο πέρασμά του τήν ἀξιοπρέπεια καί τήν ἀνώτερη ποιότητα τοῦ
ἀνθρώπου. Σήμερα το κορυφαῖο τῶν πλασμάτων τοῦ Θεοῦ τείνει νά ἐξομοιωθεῖ μέ τά
ἄλογα κτήνη. Τὰ ἔνστικτα, οἱ παρορμήσεις, οἱ ἐπιθυμίες καταποντίζουν τὸν ἄνθρωπο
στό ἔρεβος τῆς ἀνήθικης ζωῆς, τοῦ ἐγωισμοῦ καί τοῦ πάσης φύσεως πάθους.
Βεβαίως, ὡς ἀνηθικότητα δέν θεωρεῖται μόνον ἡ πτώση στά σαρκικά ἁμαρτήματα καί
στα πάθη που σχετίζονται μ' αὐτά. Ἐπίσης, ἀνηθικότητα εἶναι ἡ ἀπανθρωπιά, ἡ
ἀδιαφορία για τον πόνο τοῦ διπλανοῦ, ὁ καιροσκοπισμός, τό ἀθέμιτο κυνήγι τοῦ
συμφέροντος, ἡ ὑποκρισία, ἡ διπλοπροσωπία, ἡ καταστροφική ἐπιπολαιότητα.
Περισσότερο ἀπ' ὅλα μεγαλύτερη ἀνηθικότητα εἶναι ἡ θεοποίηση τοῦ κακοῦ καί ἡ
λησμοσύνη τοῦ Θεοῦ. Ὅλ' αὐτά τά λάθη ρίχνουν τὸν ἄνθρωπο στα πιο χαμηλά
ἐπίπεδα τῆς πνευματικῆς του κατάστασης καί τόν καθιστοῦν ἀνάπηρο στήν εὐτυχία
καί στή χαρά. Μόνον ὅταν πλησιάσει τον Κύριο, θά ἀκούσει τό σωτήριο «ἐλθέ». Τότε,
θα κερδίσει τή θεϊκή φροντίδα, την πατρική περιποίηση τῶν πληγῶν του καί τήν
υἱοθεσία ἀπό τόν Θεό Πατέρα, γιά τήν ὁποία πλάστηκε.
Ἐπίσης, τό «ἐλθέ» ὁ Κύριος τό φωνάζει στοργικά καί σ' ὅλους ἐκείνους πού ἔχουν
βυθιστεῖ στήν ἀπελπισία. Ἡ ζωή εἶναι δύσκολη, γεμάτη προβλήματα. Ἡ πλεύση στο
2
πέλαγος τῆς καθημερινότητας δέν εἶναι ἀνέφελη. Ἔρχονται οἱ ἀποτυχίες, οἱ ἀστοχίες,
οἱ ἀπογοητεύσεις να ποτίσουν την ψυχή μέ τήν ἁλμύρα τοῦ πόνου. Το δάκρυ, ὁ
στεναγμός, τό παράπονο, ἡ πικρία σκεπάζουν σάν μανιασμένη θάλασσα τήν ψυχή.
Ἐκεῖ στο σκοτάδι τῆς θλίψης ἔρχεται ἡ ἀπελπισία να κολλήσει σάν πνευματικό
καρκίνωμα. Κατατρώγει ἄνθρωπο. Τόν βυθίζει στην αὐτοκαταστροφή. Σ' αὐτή τήν
οἰκτρή κατάσταση ὁ Χριστός ἁπλώνει το παντοδύναμο χέρι Του καί φωνάζει σε κάθε
ἀπελπισμένο τό «ἐλθέ». Γιά τόν Χριστό δέν ὑπάρχει ἀποτυχία. Κοντά στον Κύριο ἡ
τόν ἀπελπισία ἐξαφανίζεται. Ἡ συμφορά μετατρέπεται σε εὐκαιρία. Ἡ θλίψη δίνει τή
θέση της στήν ἐλπίδα. Το πικρό γλυκαίνει, ὅταν ἀκούσει ὁ συντετριμμένος τό «ἐλθέ»
πού τοῦ λέγει ὁ Ἰησοῦς.
Τό «ἐλθέ» τοῦ Σωτήρα ἀπευθύνεται σε ὅλους. Ἀπευθύνεται σ' αὐτούς πού
βυθίστηκαν στήν ἀπιστία, σ' αὐτούς πού καταποντίστηκαν ἀπό τήν ἁμαρτία, σ'
αὐτούς πού βούλιαξαν στή θλίψη. Ὅποιος ἀκούει τό «ἐλθέ» τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νὰ
περπατήσει πάνω στα κύματα τῆς ζωῆς. Μπορεῖ νὰ διαβεῖ μέσ' ἀπό τή θύελλα τοῦ
κακοῦ καί να νικήσει. Ἡ ὑπακοή στο «ἐλθέ» τοῦ Κυρίου εἶναι τὸ μυστικό τῆς
σωτηρίας μας. Ὁ Θεός δέν θά σταματήσει ποτέ να μᾶς καλεῖ. Τό δικό Του «ἐλθέ»
εἶναι πιό δυνατὸ ἀπό κάθε ἄλλη δύναμη στο σύμπαν, διότι ἀπευθύνεται ἀπό Ἐκεῖνον
πού εἶναι ἡ ἀρχή τῶν πάντων καί πού δέν ἔχει τέλος, διότι εἶναι ἄπειρος καί
δοξασμένος στούς αἰῶνες. Ἀμήν.

26/07/2026

26 July, 2026
THE 8TH SUNDAY OF MATTHEW
Dear brothers and sisters,
Today is the last Sunday of July. A month full of memories of Saints and today
coincides with the feast of Good Friday. This all-wonderful martyr of Christ was born
in a village near Rome during the time of the pagan and persecutor of Christians
emperor Hadrian (117-138). Her parents were virtuous Christians, named Agathon
and Politeia, and because they could not have children, they fervently prayed to the
Lord. And God, who fulfills the will of those who call upon Him in faith, granted them
as the fruit of prayer a girl, who, as she was born on Friday, but also out of reverence
for the passion of our Christ, they named her Friday.
Even from her childhood, she did not love noisy games but spent her time either in
Church attending the Holy Services or at home studying the word of God. Let us
emphasize what modern great Elders also say and what is seen in the lives of many
saints, namely how important a role the holy life of parents and their prayer play,
especially when a child is conceived, in their child becoming a man of holiness,
already “from his mother’s womb.”
When Paraskevi was twenty years old, her parents fell asleep in the Lord. Then she
distributed her wealth to the poor and retired to a women’s monastery, where she
took the monastic vow. After some time of virtuous monastic life, she asked for a
blessing from her abbess and began to tour cities and villages in Italy, like another
apostle, returning to the knowledge of God a multitude of pagans. Seeing that the
faith of Christ was spreading through the preaching of the saint in those parts, the
Jews envied her and denounced her to the new emperor Antoninus the Pious
(138-161). The wise Solomon says in his Proverbs (31:10): Who can find a capable
woman? A capable woman is more precious than precious stones. “Who can find a
woman of courage? Such a woman is more honorable than precious stones.” And
1
yet Saint Paraskevi demonstrates such courage that she rejects the weakness of her
nature and her age. She courageously confesses her faith in Christ, without
calculating any consequences. She rejects the flattery of the emperor and accepts
horrible tortures without giving in. Strengthened by the Grace of God, she did not at
all cower, but courageously controlled the tyrant and rejected his immoral proposals.
Filled with anger, he began the tortures, which make one shudder even to mention.
The Saint's torture continued the next: They threw her into a cauldron, where oil and
tar were burning. But the dew of the Holy Spirit once again preserved her unharmed,
to the point that Antoninus denied it and thought that those flaming materials in the
cauldron were not burning. Therefore, he approached and told the Saint to sprinkle
them on his face. And when the Saint did so, he immediately went blind! Then, in
terrible pain, he began to cry out and beg the Saint to heal him and to believe in the
God she preached. Full of indignation, Paraskevi, imitating the crucified Jesus, who
prayed for His crucifiers, prayed for the impious tyrant, who was immediately healed
and believed in Christ and was baptized along with all his guards. For this reason, he
was named Eusebius (Antoninus Pius).
Now free, the Saint was allowed to preach Christ in other regions, until she was
recaptured by the governor of a city named Asclepius. She was again subjected to
other terrible tortures, from which she was again preserved unharmed by the Grace
of God and finally suffered death by the sword, receiving from the crowner Christ the
immortal crowns of virginity, confession and martyrdom. In particular, she received
the special grace to cure eye diseases. Saint Paraskevi is a model of courage. She
went beyond the limits of her feminine, sensitive nature to show us how much we fall
short in terms of male thinking. Her attitude has much to teach us. Today, we are not
called upon to endure torture, at least not like that of the early years. However, the
Proverbs focus on the gifts that God-fearing women can bring, and when they gather
these gifts, they are “more precious than precious stones”: They should not curse, be
sober, chaste, loving children, philanderers, and submit to their husbands so that the
name of God may not be blasphemed by their possible clumsiness. In a courageous
woman, the heart of her husband rests with confidence. Before the fall of man from
Paradise, the woman relied on her partner as the weakest, in need of guardianship
and support.
2
After the fatal fall of the transgressing first-born, however, in the measure of the
epithets from God, he told the woman that she would now depend on the man,
because he was the one who would dominate and be her ruler. This phrase
characterized the history of the human race, until the Lord Himself again granted
equality between the two sexes. In the pre-Christian era, therefore, for a woman to
gather so many gifts was something truly rare that exceeded her nature, especially in
an era when the rabbi's prayer was: "I thank you, my God, that I was born a man and
not a woman!" A woman who stands with a courageous spirit in the difficulties of life
is the crown and pride of her husband, like Rachel and Rahab who defended their
compatriots at the risk of their lives.
Now the ethics of the Gospel call men and women to the same spiritual struggles. If
we exclude some roles that are exclusively appropriate to the two sexes, such as the
special priesthood for men and childbearing for women, all the others are common.
All Christians are called to reach “a perfect man, for the building of the fullness of
Christ.” We are all called to be courageous, we are called to spiritual alertness, and
the defense of the weak becomes a common struggle, for both men and women. “Be
courageous, stand firm in the faith, be courageous,” calls the apostle of the Gentiles,
Paul. Certainly, a timeless support, my brothers, in this attitude of ours is the
courageous behavior of our holy great martyr Paraskevi, whose memory we
celebrate but whose memory we are also called to live at the same time in our
everyday lives. Let us pray for it. May it be done. Amen.
3

26/07/2026

26 Ιούλιος 2026
ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Ἀ­ γα­ πη­ τοί μου ἀ­ δελ­ φοί,
Σήμερα είναι η τε­ λευ­ ταί­ α Κυ­ ρι­ α­ κή τοῦ Ἰ­ ου­ λί­ ου. Ἕνας μῆνας γε­ μά­ τος ἀ­ πό μνῆ­ μες
Ἁ­ γί­ ων καί αὐ­ τή σή­ με­ ρα συμ­ πί­ πτει μέ τήν ἑ­ ορ­ τή τῆς ἁ­ γί­ ας Πα­ ρα­ σκευ­ ῆς. Ἡ
παν­ θαύ­ μα­ στη αὐ­ τή μάρ­ τυς τοῦ Χρι­ στοῦ γεν­ νή­ θη­ κε σ᾽ ἕ­ να χω­ ρι­ ό κον­ τά στή Ρώ­ μη
κα­ τά τούς χρό­ νους τοῦ εἰ­ δω­ λο­ λά­ τρη καί δι­ ώ­ κτη τῶν χρι­ στι­ α­ νῶν αὐ­ το­ κρά­ το­ ρα
Ἀ­ δρι­ α­ νοῦ (117-138). Οἱ γο­ νεῖς της ἦ­ ταν ἐ­ νά­ ρε­ τοι χρι­ στι­ α­ νοί, ὀ­ νο­ μα­ ζό­ με­ νοι Ἀ­ γά­ θω­ νας
καί Πο­ λι­ τεί­ α, καί ἐ­ πει­ δή δέν μπο­ ροῦ­ σαν νά τε­ κνο­ ποι­ ή­ σουν, πα­ ρα­ κα­ λοῦ­ σαν θερ­ μά
τόν Κύ­ ρι­ ο. Καί ὁ Θε­ ός, πού ἐκ­ πλη­ ρώ­ νει τό θέ­ λη­ μα ὅ­ σων Τόν ἐ­ πι­ κα­ λοῦν­ ται μέ πί­ στη,
τούς χά­ ρι­ σε ὡς καρ­ πό προ­ σευ­ χῆς κο­ ρίτ­ σι, πού κα­ θώς γεν­ νή­ θη­ κε ἡ­ μέ­ ρα Πα­ ρα­ σκευ­ ή,
ἀλ­ λά καί ἀ­ πό εὐ­ λά­ βει­ α πρός τό πά­ θος τοῦ Χρι­ στοῦ μας, τό ὀ­ νό­ μα­ σαν Πα­ ρα­ σκευ­ ή.
Ἤ­ δη ἀ­ πό τήν παι­ δι­ κή της ἡ­ λι­ κί­ α δέν ἀ­ γά­ πη­ σε τά θο­ ρυ­ βώ­ δη παι­ γνί­ δι­ α ἀλ­ λά
περ­ νοῦ­ σε τόν και­ ρό της εἴ­ τε στήν Ἐκ­ κλη­ σί­ α πα­ ρα­ κο­ λου­ θών­ τας τίς ἱ­ ε­ ρές Ἀ­ κο­ λου­ θί­ ες
εἴ­ τε στό σπί­ τι μέ τό νά με­ λε­ τᾶ τόν λό­ γο τοῦ Θε­ οῦ. Νά το­ νί­ σου­ με αὐ­ τό πού λέ­ νε καί
σύγ­ χρο­ νοι με­ γά­ λοι Γέ­ ρον­ τες καί φαί­ νε­ ται στούς βί­ ους πολ­ λῶν ἁ­ γί­ ων, τό πό­ σο
δη­ λα­ δή σπου­ δαῖ­ ο ρό­ λο δι­ α­ δρα­ μα­ τί­ ζει ἡ ἁ­ γί­ α ζω­ ή τῶν γο­ νέ­ ων καί ἡ προ­ σευ­ χή τους,
καί μά­ λι­ στα ὅ­ ταν κυ­ ο­ φο­ ρεῖ­ ται ἕ­ να παι­ δί, στό νά γί­ νει ἄν­ θρω­ πος ἁ­ γι­ ό­ τη­ τας τό τέ­ κνο
τους, ἤ­ δη «ἐκ κοι­ λί­ ας μη­ τρός αὐ­ τοῦ».
Ὅ­ ταν ἦ­ ταν εἴ­ κο­ σι ἐ­ τῶν ἡ Πα­ ρα­ σκευ­ ή, ἐ­ κοι­ μή­ θη­ σαν ἐν Κυ­ ρί­ ῳ οἱ γο­ νεῖς της. Τό­ τε
μοί­ ρα­ σε τά πλού­ τη της στούς πτω­ χούς καί ἀ­ πο­ σύρ­ θη­ κε σέ γυ­ ναι­ κεῖ­ ο μο­ να­ στή­ ρι,
ὅ­ που ἐν­ δύ­ θη­ κε τό μο­ να­ χι­ κό σχῆ­ μα. Με­ τά ἀ­ πό κά­ ποι­ ο δι­ ά­ στη­ μα ἐ­ νά­ ρε­ της μο­ να­ χι­ κῆς
ζω­ ῆς, ζή­ τη­ σε εὐ­ λο­ γί­ α ἀ­ πό τήν ἡ­ γου­ μέ­ νη της καί ἄρ­ χι­ σε νά πε­ ρι­ ο­ δεύ­ ει πό­ λεις καί
χω­ ρι­ ά στήν Ἰ­ τα­ λί­ α, σάν ἄλ­ λος ἀ­ πό­ στο­ λος, ἐ­ πι­ στρέ­ φον­ τας σέ θε­ ο­ γνω­ σί­ α πλῆ­ θος
εἰ­ δω­ λο­ λα­ τρῶν. Βλέ­ πον­ τας οἱ Ἑ­ βραῖ­ οι νά ἐ­ ξα­ πλώ­ νε­ ται μέ τό κή­ ρυγ­ μα τῆς ἁ­ γί­ ας σ᾽
ἐ­ κεῖ­ να τά μέ­ ρη ἡ πί­ στη τοῦ Χρι­ στοῦ, τήν φθό­ νη­ σαν, καί τήν κα­ τάγ­ γει­ λαν στό νέ­ ο
αὐ­ το­ κρά­ το­ ρα Ἀν­ τω­ νί­ νο τόν Εὐ­ σε­ βῆ (138-161).
1
Λέ­ ει ὁ σο­ φός Σο­ λο­ μών στίς Πα­ ροι­ μί­ ες του (31,10): Ποι­ ός μπο­ ρεῖ νά βρεῖ ἀν­ δρεία
γυ­ ναί­ κα; Ἡ ἀν­ δρεί­ α γυ­ ναί­ κα εἶ­ ναι πο­ λυ­ τι­ μό­ τε­ ρη ἀ­ πό τούς πο­ λυ­ τε­ λεῖς λι­ ́­ θους.
«Γυ­ ναῖ­ κα ἀ­ ν­ δρεί­ αν τίς εὑ­ ρή­ σει; τι­ μι­ ω­ τέ­ ρα δέ ἐ­ στι λί­ θων πο­ λυ­ τε­ λῶν ἡ τοι­ αύ­ τη». Κι
ὅ­ μως ἡ ἁ­ γί­ α Πα­ ρα­ σκευ­ ή κα­ τα­ δει­ κνύ­ ει τό­ ση ἀν­ δρεί­ α, ὥ­ στε ν᾽ ἀ­ πορ­ ρί­ πτει τό ἀ­ σθε­ νές
τῆς φύσε­ ώς της ἀλ­ λά καί τῆς ἡ­ λι­ κί­ ας. Ὁ­ μο­ λο­ γεῖ μέ θάρ­ ρος τήν πί­ στη της στό Χρι­ στό,
χω­ ρίς νά ὑ­ πο­ λο­ γι­ ́­ ζει κα­ μί­ α ἐ­ πί­ πτω­ ση. Ἀρ­ νεῖ­ ται τίς κο­ λα­ κεῖ­ ες τοῦ αὐ­ το­ κρά­ το­ ρα καί
δέ­ χε­ ται φρι­ κτά βα­ σα­ νι­ στή­ ρι­ α χω­ ρίς νά ὑ­ πο­ κύ­ ψει. Δυ­ να­ μω­ μέ­ νη ἀ­ πό τή Χά­ ρη τοῦ
Θε­ οῦ, κα­ θό­ λου δέν δει­ λί­ α­ σε, ἀλ­ λά μέ ἀν­ δρεί­ α ἤ­ λεγ­ ξε τόν τύ­ ραν­ νο καί ἀρ­ νή­ θη­ κε τίς
ἀνήθικες προ­ τά­ σεις του. Γε­ μά­ τος θυ­ μό αὐ­ τός, ἄρ­ χι­ σε τά βα­ σα­ νι­ στή­ ρι­ α, πού
ἀ­ να­ τρι­ χι­ ά­ ζει κα­ νείς ἀ­ κό­ μη καί νά τά ἀ­ να­ φέ­ ρει.
Τὰ βα­ σα­ νι­ στή­ ρι­ α τῆς Ἁ­ γί­ ας συ­ νε­ χί­ σθη­ καν τήν ἑ­ πό­ με­ νη: Τήν ἔ­ ρι­ ξαν σ᾽ ἕ­ να κα­ ζά­ νι,
ὅ­ που ἔ­ και­ γαν μέ­ σα λά­ δι καί πίσ­ σα. Ἀλλ᾽ ἡ δρό­ σος τοῦ Ἁ­ γί­ ου Πνεύ­ μα­ τος τή
δι­ α­ φύ­ λα­ ξε καί πά­ λι ἀ­ βλα­ βή, σέ ση­ μεῖ­ ο πού ἀ­ πό­ ρη­ σε ὁ Ἀν­ τω­ νῖ­ νος καί νό­ μι­ σε πώς
δέν ἔ­ καιγ­ αν τά φλο­ γι­ σμέ­ να ἐ­ κεῖ­ να ὑ­ λι­ κά μέσ᾽ τό κα­ ζά­ νι. Γι᾽ αὐ­ τό, πλη­ σί­ α­ σε καί εἶ­ πε
στήν Ἁ­ γί­ α νά τόν ραν­ τί­ σει μ᾽ αὐ­ τά στό πρό­ σω­ πο. Καί ὅ­ ταν τό ἔκανε ἡ Ἁ­ γί­ α, ἀ­ μέ­ σως
τυ­ φλώ­ θη­ κε! Ἄρ­ χι­ σε τό­ τε μέ­ σα σέ φρι­ κτούς πό­ νους νά φω­ νά­ ζει καί νά ἱ­ κε­ τεύ­ ει τήν
Ἁ­ γί­ α νά τόν θε­ ρα­ πεύ­ σει καί νά πι­ στεύ­ σει στόν Θεό πού κή­ ρυτ­ τε. Γε­ μά­ τη ἀ­ νε­ ξι­ κα­ κί­ α ἡ
Πα­ ρα­ σκευ­ ή καί μι­ μού­ με­ νη τόν ἐ­ σταυ­ ρω­ μέ­ νο Ἰ­ η­ σοῦ, πού προ­ σευ­ χό­ ταν γιά τούς
σταυ­ ρω­ τές Του, εὐ­ χή­ θη­ κε γι­ ά τόν ἀ­ σε­ βή τύ­ ραν­ νο, πού ἀ­ μέ­ σως θε­ ρα­ πεύ­ θη­ κε καί
πί­ στε­ ψε στόν Χρι­ στό καί βα­ πτί­ στη­ κε μα­ ζί μέ ὅ­ λη τή φρου­ ρά του. Γι᾽ αὐ­ τό καί
ἐ­ πω­ νο­ μά­ σθη­ κε ὁ Εὐ­ σε­ βής (Antoninus Pius).
Ἐ­ λεύ­ θε­ ρη πι­ ά ἡ Ἁ­ γί­ α, ἀ­ φέ­ θη­ κε νά κη­ ρύτ­ τει τόν Χρι­ στό καί σ᾽ ἄλ­ λες πε­ ρι­ ο­ χές, μέ­ χρι
πού ξα­ να­ συ­ νε­ λή­ φθη ἀ­ πό τόν δι­ οι­ κη­ τή μι­ ᾶς πό­ λης, ὀ­ νό­ μα­ τι Ἀ­ σκλη­ πι­ ό. Πα­ ρα­ δό­ θη­ κε
ξα­ νά καί σέ ἄλ­ λα φρι­ κτά μαρ­ τύ­ ρι­ α, ἀ­ πό τά ὁ­ ποῖ­ α δι­ α­ φυ­ λά­ χθη­ κε καί πά­ λι ἀ­ βλα­ βής μέ
τή Χά­ ρη τοῦ Θε­ οῦ καί τέ­ λος ὑ­ πέ­ στη τόν διά ξί­ φους θά­ να­ το, λαμ­ βά­ νον­ τας ἀ­ πό τόν
στε­ φο­ δό­ τη Χρι­ στό τά ἀ­ μά­ ραν­ τα στε­ φά­ νι­ α τῆς παρ­ θε­ νί­ ας, τῆς ὁ­ μο­ λο­ γί­ ας καί τοῦ
μαρ­ τυ­ ρί­ ου. Ἐ­ ξαι­ ρέ­ τως ἔ­ λα­ βε τήν ἰ­ δι­ αί­ τε­ ρη χά­ ρη νά θε­ ρα­ πεύ­ ει ὀ­ φθαλ­ μι­ κές πα­ θή­ σεις.
Πρό­ τυ­ πο ἀν­ δρεί­ ας ἡ ἁ­ γί­ α Πα­ ρα­ σκευ­ ή. Ὑ­ πε­ ρέ­ βη τά ὅ­ ρι­ α τῆς γυ­ ναι­ κεί­ ας εὐ­ αί­ σθη­ της
φύ­ σης της γι­ ά νά κα­ τα­ δεί­ ξει σέ μᾶς πό­ σο ὑ­ πο­ λει­ πό­ μα­ στε σέ ἀν­ δρι­ κό φρό­ νη­ μα.
Πολ­ λά ἔ­ χει νά δι­ δά­ ξει ἡ στά­ ση της σέ μᾶς. Σή­ με­ ρα πού δέν κα­ λού­ μα­ στε νά
ὑ­ πο­ στοῦ­ με βα­ σα­ νι­ στή­ ρι­ α, του­ λά­ χι­ στον ὅ­ πως αὐ­ τά τῶν πρώ­ των χρό­ νων. Ὡ­ στό­ σο, ὁ
Πα­ ροι­ μι­ α­ στής ἑ­ στι­ ά­ ζει στά χα­ ρί­ σμα­ τα πού μπο­ ρεῖ νά φέ­ ρoυν οἱ θε­ ο­ φο­ βού­ με­ νες
2
γυ­ ναῖκες καί ὅ­ ταν συγ­ κεν­ τρώ­ νουν αὐ­ τά τά χα­ ρί­ σμα­ τα, τό­ τε εἶ­ ναι «πολυτιμότερες
λί­ θων πο­ λυ­ τε­ λῶν»: Νά μήν δι­ α­ βά­ λουν, νά εἶ­ ναι σώ­ φρο­ νες, ἀ­ γνές, φι­ λό­ τε­ κνες,
φί­ λαν­ δρες, νά ὑ­ πο­ τάσ­ σον­ ται στούς ἄν­ δρες τους γι­ ά νά μήν βλα­ σφη­ μεῖ­ ται τό ὄ­ νο­ μα
τοῦ Θε­ οῦ ἀ­ πό τυ­ χόν δυ­ στρο­ πί­ α τους. Στήν ἀν­ δρεί­ α γυ­ ναί­ κα στη­ ρί­ ζε­ ται μέ σι­ γου­ ρι­ ά ἡ
καρ­ δι­ ά τοῦ ἄν­ δρα της. Πρίν ἀ­ πό τήν πτώ­ ση τοῦ ἀν­ θρώ­ που ἀ­ πό τόν Πα­ ρά­ δει­ σο, ἡ
γυ­ ναί­ κα στη­ ρι­ ζό­ ταν στόν σύν­ τρο­ φό της ὡς ἡ πι­ ό ἀ­ δύ­ να­ μη, πού ἔ­ χει ἀ­ νάγ­ κη ἀ­ πό τήν
κη­ δε­ μο­ νί­ α καί τήν συμ­ πα­ ρά­ στα­ ση.
Με­ τά τή θα­ να­ τη­ φό­ ρο πτώ­ ση τῶν πα­ ρα­ βα­ τῶν πρω­ το­ πλά­ στων ὅ­ μως κα­ τά τή δό­ ση
τῶν ἐ­ πι­ τι­ μί­ ων ἀ­ πό τόν Θε­ ό εἶ­ πε στή γυ­ ναί­ κα ὅ­ τι θά ἐ­ ξαρ­ τᾶ­ ται πλέ­ ον ἀ­ πό τόν ἄν­ δρα,
γι­ α­ τί αὐ­ τός εἶ­ ναι πού θά κυριαρχήσει καί θά εἶ­ ναι ὁ κυ­ ρί­ αρ­ χός της. Αὐ­ τή ἡ φρά­ ση
χα­ ρα­ κτή­ ρι­ σε τήν ἱ­ στο­ ρί­ α τοῦ ἀν­ θρω­ πί­ νου γέ­ νους, μέ­ χρις ὅ­ του ὁ ἴ­ δι­ ος ὁ Κύ­ ρι­ ος
χά­ ρι­ σε πά­ λι τήν ἰ­ σο­ τι­ μί­ α τῶν δύ­ ο φύ­ λων. Στήν προ­ χρι­ στι­ α­ νι­ κή, λοι­ πόν, ἐ­ πο­ χή τό νά
συγ­ κεν­ τρώ­ νει ἡ γυ­ ναί­ κα τό­ σα πολ­ λά χα­ ρί­ σμα­ τα ἦ­ ταν κά­ τι πραγ­ μα­ τι­ κά σπά­ νι­ ο πού
ξε­ περ­ νοῦ­ σε τή φύ­ ση της, σέ μι­ α ἐ­ πο­ χή μά­ λι­ στα πού ἡ προ­ σευ­ χή τοῦ ραβ­ βί­ νου ἦ­ ταν:
«σέ εὐ­ χα­ ρι­ στῶ, Θε­ έ μου, πού γεν­ νή­ θη­ κα ἄν­ δρας καί ὄ­ χι γυ­ ναί­ κα!». Γυ­ ναί­ κα πού
στέ­ κε­ ται μέ ἀν­ δρεῖ­ ο φρό­ νη­ μα στίς δυ­ σκο­ λί­ ες τῆς ζω­ ῆς εἶ­ ναι τό στε­ φά­ νι καί τό κα­ μά­ ρι
τοῦ ἄν­ δρα της, ὅ­ πως ἡ Ρα­ χήλ καί ἡ Ρα­ άβ πού ὑ­ πε­ ρα­ σπί­ στη­ καν τούς συμ­ πα­ τρι­ ῶ­ τες
τους μέ κίν­ δυ­ νο τῆς ζω­ ῆς τους.
Πλέ­ ον ἡ ἠ­ θι­ κή τοῦ Εὐ­ αγ­ γε­ λί­ ου κα­ λεῖ στά ἴ­ δι­ α πνευ­ μα­ τι­ κά ἀ­ γω­ νί­ σμα­ τα ἄν­ δρες καί
γυ­ ναῖ­ κες. Ἄν ἐ­ ξαι­ ρέ­ σου­ με κά­ ποι­ ους ρό­ λους πού προ­ σι­ δι­ ά­ ζουν ἀ­ πο­ κλει­ στι­ κά στά δύ­ ο
φύ­ λα, ὅ­ πως ἡ εἰ­ δι­ κή ἱ­ ε­ ρω­ σύ­ νη γιά τούς ἄν­ δρες καί ἡ τε­ κνο­ γο­ νί­ α γιά τίς γυ­ ναῖ­ κες, ὅ­ λα
τά ἄλ­ λα εἶ­ ναι κοι­ νά. Ὅ­ λοι οἱ χρι­ στι­ α­ νοί κα­ λοῦν­ ται νά φτά­ σουν «εἰς ἄν­ δρα τέ­ λει­ ον, εἰς
οἰ­ κο­ δο­ μήν τοῦ πλη­ ρώ­ μα­ τος τοῦ Χρι­ στοῦ». Κα­ λού­ μα­ στε νά γί­ νου­ με ὅ­ λοι ἀν­ δρεῖ­ οι,
κα­ λού­ μα­ στε σέ πνευ­ μα­ τι­ κή ἐ­ γρή­ γορ­ ση καί ἡ ὑ­ πε­ ρά­ σπι­ ση τῶν ἀ­ δυ­ νά­ των γίνεται
κοι­ νό ἀ­ γώ­ νι­ σμα, καί τῶν ἀν­ δρῶν καί τῶν γυ­ ναι­ κῶν. «Γρη­ γο­ ρεῖ­ τε, στή­ κε­ τε ἐν τῇ
πί­ στει, ἀν­ δρί­ ζε­ σθε», κα­ λεῖ ὁ ἀ­ πό­ στο­ λος τῶν Ἐ­ θνῶν Παῦ­ λος. Σί­ γου­ ρα δι­ α­ χρο­ νι­ κό
στή­ ριγ­ μα, ἀ­ δελ­ φοί μου, σέ αὐ­ τή μας τή στά­ ση ἀ­ πο­ τε­ λεῖ ἡ ἀν­ δρεί­ α συμ­ πε­ ρι­ φο­ ρά τῆς
ἁ­ γί­ ας μας μεγαλομάρτυρος Πα­ ρα­ σκευ­ ῆς, τῆς ὁ­ ποί­ ας τή μνή­ μη ἑ­ ορ­ τά­ ζου­ με ἀλ­ λά καί
κα­ λού­ μα­ στε νά ζή­ σου­ με ταυ­ τό­ χρο­ να στήν κα­ θη­ με­ ρι­ νό­ τη­ τά μας. Ἄς τό εὐ­ χη­ θοῦ­ με.
Γέ­ νοι­ το. Αμην.
3