08/16/2026
ՎԵՐԱՓՈԽՈՒՄ Ս. ԱՍՏՈՒԱԾԱԾՆԻ
Մարիամ 14-էն 16 տարիքի միջեւ էր երբ Յովսէփ իր խօսեցեալը կ՛ըլլայ։ Ըստ մարգարէութեանց կանխագուշակութիւններուն, Եբրայեցի ժողովուրդը կը հաւատար թէ աշխարհի փրկիչը կոյսէ մը պիտի ծնի, որով իւրաքանչիւր կոյս կ՛ակնկալէր որ ինք պիտի հանդիսանար Օծեալին մայրը եւ արժանանար Տիրամայր կոչումին։ Աստուած մարդոց փրկութեան նախախնամեալ ծրագիրը Գաբրիէլ հրեշտակապետի միջոցաւ Մարիամը կ՛ընտրէ ու անոր կը յայտնէ թէ ինք ընտրուած է Աստուածորդւոյն ՄԱՅՐԸ ըլլալու։
Ըստ արաբերէնով գրուած Յովսէփոսի պատմութեան, Հայր Յովսէփ 111 տարեկանին կը վախճանի երբ Յիսուս 18 տարեկան երիտասարդ մըն էր։ Իսկ Մարիամ Աստուածածին, մեր Տիրոջ Յիսուսի Քրիստոսի Համբարձումէն ետք Երուսաղէմի մէջ կ՛ապրի Ս. Յովհաննէս Աւետարանիչ Առաքեալի որդիական խնամքին ներքեւ։
Աստուածամօր մահը կամ ննջումը տեղի կ՛ունենայ Յիսուսի Համբարձումէն շուրջ 15 տարիներ ետք, ու կը թաղուի Գեթսեմանիի իրենց ընտանեկան դամբարանին մէջ։
Թաղման արարողութեան բոլոր Առաքեալներ ներկայ էին, բացի Բարթողոմէոսէ. անոնք մեծ հանդիսութեամբ եւ ջահերու թափօրով Աստուածամօր յուղարկաւորութիւնը կը կատարեն։ Թաղումէն վերջ երեք ցերեկ ու երեք գիշեր հրեշտակային երգեր կը լսուին անոր գերեզմանին վրայ։ Երբ Բարթողոմէոս կը հասնի, Առաքեալներուն փափաք կը յայտնէ վերջին անգամ տեսնել Ս. Կոյսը։
Բարթողոմէոսի փափաքին ակամայ գոհացում տալ ստիպուելով, առաքեալներ կը բանան գերեզմանը՝ սակայն Տիրամօր մարմինը հոն չեն գտներ, եւ կը հետեւցնեն թէ ան մեռած չէր, այլ կը ննջէր։ Այն ատեն Առաքեալներ կը յիշեն եւ կը մտաբերեն Յիսուսի այն խօսքը որով կը խոստանար երկինք փոխադրել իր մայրը։ Հետեւաբար հրեշտակներու երգասացութիւնը այդ պատգամը եւ կատարուած իրողութիւնը կը յայտնէին թէ Աստուածածինը իր Միածին Որդւոյն քով՝ երկինք վերափոխուած է։
Ս. Աստոածածնայ Վերափոխման տօնին առթիւ, սրտագինս կը շնորհաւորենք անուանակոչման տօնը բոլոր անոնց, որոնք կը կրեն հետեւեալ անունները. Երանուհի, Իսկուհի, Տիրուհի, Սրբուհի, Սրբուկ, Մաքրուհի, Մարինէ, Թագուհի, Մարի, Մարիամ, Մայրամ, Մատլէն, Մարօ, Մարիա, Լուսածին, Լուսիկ, Լուսաբեր, մաղթելով արեւշատութիւն եւ քաջառողջ երկար կեանք։
Վերափոխման տօնին սովորութիւն է նաեւ որ Պատարագէն ետք, ԽԱՂՈՂԻ ՕՐՀՆՈՒԹԻՒՆ ալ կատարուի։
Հին ժամանակներուն ընդհանրացած սովորութիւն էր որ տարուան առաջին բերքը, առաջին պտուղը, այլ խօսքով՝ երախայրիքը նուիրել աստուածներու, յանձնումի յատուկ աղօթքներով։ See less