Hope Ministry

07/09/2024

The church emphasizes the first part of the Great Commission, but forgets that there is a second part in the process of making disciples. My book on Christian Discipleship has been published in Malayalm and English by ICPF and in Hindi by NIEA.

03/26/2024

I am grateful to God that my new book has come out. It's in Malayalam. It is the story of a young man whose life was transformed as a result of his meeting Jesus Christ near Lake Galilee, hearing the Sermon on the Mount, and witnessing the events of the Passion Week and the Day of Pentecost. He became a true follower of the Lord and paid the cost of discipleship.

08/28/2023

A great message on discipleship and leadership by Smt. Roshen Jacob I. A. S, a high level official in U. P. government. I understand that she was an active participant of Trivandrum ICPF

ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തിലെ ആദ്യത്തെ വിശ്വാസികൾ സ്ത്രീകൾ|JESUS| WOMEN IN BIBLE| IAS| CATHOLIC | GOODNESS TV ...

08/08/2023

The Sunday service of Bethany Full Gospel Assembly, Irving on August 8. My message begins at 1:25

Thank you for joining!Service will begin at 10:30 AM (CDT).You may send tithes and offerings through Zelle using the info below:Name: Bethany Full Gospel Ass...

07/17/2023

International Pentecostal Assembly Oklahoma service on July 16, 2023. My message starts at 0:35:00

www.ipaok.org/liveThank you for joining us live.We are a church exist to move people from being un-churched and un-committed to becoming mature believers who...

04/30/2021

WHAT IS THAT GOD DEMANDS FROM US AT THIS TIME?

More prayer meetings?
More fasting?
Longer worship services?
Louder sermons?
More emotional appeals?

Many of these exercises may be good to satisfy our souls.

BUT NONE OF THESE IS GOING TO BE EFFECTIVE WITHOUT TRUE REPENTANCE AND TURNING TO GOD.
2 Chronicles 7:14

03/24/2021

ARE THESE THE LAST DAYS?

Could be! If so, what are our options? We cannot run to somewhere and escape the end time. We have to face it boldly.

Christians believe that there will be an end of the age. Jesus and the apostles foretold that. It's the doing of God. When He does something according to His plan, our duty is not to pray against His will and plan but to prepare for it. Firstly, we must be prepared to meet the Lord. Live a life that will please Him following His plan for you. Secondly, let's do what we can to help others to prepare for the end times.

Seven hundred years ago the Bubonic Plague killed an estimated 75 --200 million people in Europe and Asia. The death toll of the Great Influenza of 100 years ago is estimated to be 5 million people. I am sure the people of those times thought that the end was near. But it wasnt. Similarly, God may still wait. But it does not relieve us of our responsibility. We have no guarantee that we will live another year or even one more day.

As such, we should live every day knowing that our end could come any moment. Establish peace with God, live in peace with others, love God and the neighbors, fulfill our responsibility to God and the community around us. Thus we will be able to face the end (whether it be of ours individually, or of the age) with peace and joy.

04/23/2020

മരണത്തിന്റെ താഴ്‌വരയിലെ പ്രത്യാശ
എന്റെ പ്രായത്തിൽ എത്തുമ്പോൾ മരണത്തെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് ഈ കൊറോനാ വൈറസ് കാലത്തു്. പ്രായവ്യത്യാസം ഇല്ലാതെ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും എല്ലാവരെയും മരണം പിടികൂടാമെങ്കിലും ഈ മഹാമാരിയുടെ കാലത്തു ആ ചിന്ത വളരെ കൂടുതലാണ്. ഇക്കാലത്തു ആശങ്കകൾ പലതാണ്.
ഇന്ത്യൻ സൈന്യത്തിൽ ഉന്നതസ്ഥാനം വഹിച്ചിരുന്ന എന്റെ ഒരു ജ്യേഷ്ഠൻ അടുത്തിടെ നിത്യതയിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു. ദൂരെയായിരുന്ന മക്കൾക്കോ ബന്ധുക്കൾക്കോ സ്നേഹിതർക്കോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംസ്കാര ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കാൻ ഈ ലോക്ഡൗൻ കാലത്തു കഴിഞ്ഞില്ല. പങ്കെടുത്തത് വിരലിൽ എണ്ണാൻ മാത്രം ആളുകൾ! ഒരു യുവാവിന്റെ മരണാനന്തരം അടച്ചുമുദ്രയിട്ട പെട്ടിയിൽ വച്ചിരിക്കുന്ന ശരീരം അവസാനമായി ഒരു നോക്കു കാണുവാനാകാതെ അലറിക്കരയുന്ന ഭാര്യയും പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളും! അനേകരെ ചികിൽസിച്ച ശേഷം കോവിഡ്‌ രോഗം ബാധിച്ചു മരിച്ച ഡോക്ടറുടെ body bag ൽ ആക്കിയ ജഡം അടക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ പ്രതിഷേധിക്കുകയും തല്ലി ഓടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ജനം! താൻ മരിച്ചാൽ അടക്കുവാൻ ആരും കാണുകയില്ലല്ലോ എന്നു വിലപിക്കുന്ന വൃദ്ധയായ മാതാവ് (മക്കൾ പലരുണ്ട്, എല്ലാവരും ദൂരെയാണ്)! ഇതാണ് ഈ കാലഘട്ടത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം.
ഞാൻ മരണത്തെ ഭയപ്പെടുന്നില്ല. എന്റെ ശവസംസ്കാരത്തിൽ ഒരുപാടു പേര് കാണണമെന്നോ എന്നെപ്പറ്റി ഒരുപാട് പറയണമെന്നോ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും അന്ന് ശേഷിക്കുന്ന ഭാര്യക്കോ മറ്റു പ്രിയപ്പെട്ടവർക്കോ ആശ്വാസം പകരുന്നതിനും ഒരു താങ്ങായിരിക്കുന്നതിനും കുറച്ചു പ്രിയപ്പെട്ടവർ ഉണ്ടെങ്കിൽ എന്നൊരു ആഗ്രഹം ഉണ്ട് താനും. കൊറോണക്കാലത്തു അതും നടന്നെന്ന് വരികയില്ല.
സഹോദരൻ Sam T. Samuel ഈയിടെ ഒരു ബ്ലോഗിൽ എഴുതിയിരുന്നത് പോലെ എനിക്കും ചില മരണസമയ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉണ്ട്. എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഭാര്യയോ മക്കളോ എന്റെ കൈയിലും ചെള്ളയിലും ഒന്നു തടവികൊണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ! അടുത്തു നിൽക്കുന്നവരുടെ കണ്ണിലും മുഖത്തും ആർദ്രതയുടെ ഭാവം കാണാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ! എനിക്കിഷ്ടമുള്ള പാട്ടുകളുടെ ചരണങ്ങൾ ഒന്നു കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ! ആശ്വാസത്തിന്റെയും പ്രത്യാശയുടെയും വാക്യങ്ങൾ കേട്ടുകൊണ്ട് അക്കരനാട്ടിലേക്കു പോകാൻ ഒത്തെങ്കിൽ!
എന്നാൽ ഇക്കാലത്തു അതു പലതും നടന്നെന്നു വരികയില്ല. ആശുപത്രി മുറിയിലേക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ആർക്കും പ്രവേശനം കാണുകയില്ല. മുറിയിൽ കാണുന്ന ഡോക്ടർക്കും നേഴ്സിനും ആർദ്രത ഉണ്ടെങ്കിലും അവർ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന PPE യ്ക്കുള്ളിൽ കൂടെ അതു പുറത്തു വരികയില്ല. അവരുടെ ജോലിത്തിരക്കിനിടയിൽ സാന്ത്വനത്തിന്റെ വാക്കു പറയുന്നതിനോ കയ്യിൽ ഒന്നു തടവിനോ അവർക്ക് സമയം കാണുകയില്ല. അവസാനം ഒന്നു പ്രാർത്ഥിച്ചു ദൈവകരത്തിൽ ഏല്പിക്കുന്നതിനോ ഒരു തുള്ളി വെള്ളം തരുന്നതിനോ ആരും കണ്ടില്ലെന്നു വരാം. എന്നാൽ ദൈവഭക്തന് പറയുവാൻ കഴിയും, "മരണത്തിന്റെ താഴ്‌വരയിൽ കൂടെ പോയാലും ഒരു അനർത്ഥവും ഭയപ്പെടുകയില്ല; കാരണം, നീ എന്നോട് കൂടെ ഇരിക്കുന്നുവല്ലോ." മറ്റാരും അടുത്തില്ലെങ്കിലും,
ദൂതസംഘമാകവെ എന്നെ എതിരേല്ക്കുവാൻ
സദാ സന്നദ്ധരായ് നിന്നിടുന്നേ
ശുഭ്രവസ്ത്രധാരിയായ് എന്റെ പ്രിയന്റെ മുമ്പിൽ
ഹല്ലേലുയ്യാ പാടിടും ഞാൻ
എന്ന പ്രത്യാശാപല്ലവി പാടിക്കൊണ്ടു കർത്താവിന്റെ സന്നിധിയിലേക്കു എടുക്കപ്പെടും എന്നതാണ് എന്റെ പ്രത്യാശ. ഇതും വെറും ആഗ്രഹം അല്ല, ദൈവവചനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഉള്ള ഉറപ്പാണ്.
മൺമയമാം ഈയുലകിൽ കാണ്മതുമായ
വൻ മഹിമ ധനം സുഖങ്ങൾ സകലവും മായാ
മന്നിൽ നമ്മൾ ജീവിതമോ പുല്ലിനെപ്പോലെ
ഇന്നുകണ്ടു നാളെ വാടും പൂക്കളെപ്പോലെ;

ദൈവമക്കൾ നമുക്കു സ്വർഗ്ഗം ഹാ സ്വന്തദേശം
കേവലമിപ്പാരിടമോ വെറും പരദേശം;-

കർത്താവിന്റെ വരവ് താമസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ മരണം നിശ്ചയം. ഏതു സാഹചര്യത്തിലെന്നു നമുക്ക് തീർച്ചയില്ല. വരണ്ടുപോകുന്ന പുല്ലിനെ പോലെയും വടിപ്പോകുന്ന പൂവിനെപ്പോലെയും എന്റെ ശരീരം നശിച്ചു പോകുമ്പോൾ അതിനു എപ്രകാരമുള്ള സംസ്കാരം ലഭിക്കുന്നുവെന്നതല്ല പ്രധാനം ആയിട്ടുള്ളത്, നിത്യമായ ആത്മാവ് എവിടെ ആയിരിക്കും എന്നതാണ്. ഇപ്പോഴത്തെ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളും വിശ്വാസവും ജീവിതവും ആണ് അത് നിശ്ചയിക്കുന്നത്. ഞാൻ യേശുക്രിസ്തുവിനെ എന്റെ രക്ഷകനായി സ്വീകരിച്ചു, ദൈവഹിതപ്രകാരമുള്ള ജീവിതത്തിനായി സമർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. തേജസ്കരിക്കപ്പെട്ട ഒരു ശരീരത്തിൽ ഞാൻ അങ്ങയോടുകൂടെ നിത്യവാസം കഴിക്കും. അതാണ് എന്റെ പ്രത്യാശ. ഈ മഹാമാരിയുടെ കാലത്തു ആ പ്രത്യാശയോടുകൂടെ ജീവിക്കുവാൻ ദൈവം നമ്മെ ഓരോരുത്തരെയും സഹായിക്കട്ടെ.

04/21/2020

MY HOPE

Recently my cousin passed away. He was a military officer retired with a high rank in Indian army. He had a wonderful family spread around the world. He was loved and respected by all the members of his extended family. During his military days, he would visit his uncles, aunts and cousins while on leave. Even when he was not able to travel much he would call many of us to find out how we and our dear ones were doing. He was a God fearing man and a scholar who researched in different fields and authored some books. He died during the Covid 19 days and as a result of the lockdown and social distancing requirements, only a handful of persons attended his funeral. I felt sad that I could not attend the funeral of this great and loving man. We consoled and encouraged one another through the social media and telephone.

Many watched in the social media the funeral service of a young man -- a man with a wife and three small children. The body is in a sealed coffin, probably in a sealed body bag. Family members haven’t seen him ever since he was admitted to the hospital two weeks earlier. The wife is begging everyone to allow her to have a last look at his face, a goodbye kiss or even a wave to him. She is not sure that the person in the wooden box is really her husband or those small children’s father. The priest says a few words and prays a short prayer. The body is laid in the grave and he is gone for ever. Everything seems so surreal! The scene is repeated many times allover the world.

I can only imagine the thoughts that might be going through my mind on my death bed. I would like my wife to be holding my hand and giving mild strokes on them and whispering sweet talks in my ears. I would like some dear ones to be singing my favorite songs and reading Scriptures of comfort and hope. I would like to experience the presence of the angels waiting for the signal to carry me home. I would like to see the lighted tunnel that I would be passing through to the glory land.

What if coronavirus is attached to my body. As I am struggling to breathe and looking around for a sympathetic look or touch, all I see around me are a few medical personnel in PPE frantically running from one patient to another! They may be sympathetic and compassionate but I cant see their faces through their personal protective equipment. (Thank God if they have enough of it!) Nobody is there to hold and caress my hand or my cheeks, to sing my favorite songs or read my favorite Scriptures (They don’t even know what my favorite song or Bible verse is!) If I am in a big hospital in New York City, there is a good possibility that my body, rather than being released to my family, would be buried in a mass grave in Hart Island or sent to a crematory. That is the value of this body after the spirit has left for its eternal abode. Isaiah said “All flesh is grass, and all its beauty is like the flower of the field. The grass withers, the flower fades when the breath of the LORD blows on it; surely the people are grass. The grass withers, the flower fades, but the word of our God will stand forever”(Isaiah 40:6-8). The undertakers don’t care what all positions I had held, how large my ministry was, how many sermons I have preached, or how many followers I have. For them I am as dead grass!

Personally I don’t care for a large funeral with a lot of fanfare and meaningless accolades though a proper funeral will comfort the survivors to some extent. Whether I die of a pandemic or of any other cause, my body is as the withered grass and faded flower. The Malayalam songwriter said,
Mannil nammal jeevithamo pulline pole
Innukandum nale vaadum pookkale pole.

Dhanyam dhanam labham keerthi ha nashtamakum
Manymithrarake namme pirinjini pokum.

Diavamakkal namukku swargam ha swantha desham
Kevalamee paridamo verum paradesham.

(our life on earth is like grass, like the flower we see today and will fade tomorrow; all the material things, wealth, gains, fame all will be lost; all the respected friends will leave. We are God’s children and heaven is our true land; we are only pilgrims in this world.)
The comfort is that to be absent from this body is to be present with the Lord (2 Corinthians 5:8). This is my blessed hope, not merely wishful thinking or desire, but an assurance from the Word of God and the Spirit of God.

C. Thomas Luiskutty