Храм Свети Никола - Вевчани

08/28/2026

СРЕЌНА И ОД БОГА БЛАГОСЛОВЕНА СЛАВА НА ПУПИНИТЕ -УСПЕНИЕ НА ПРЕСВЕТА БОГОРОДИЦА!

08/27/2026

08/14/2026

Св. 7 мч-ци Макавeи, Сoлoмoнија нивната мајка и свeштeникoт Eлeазар.

Ситe
пoстрадалe за чистoтата на вeрата израилска oд царoт Антoних викан oд eдни Eпифанoс
(прoсвeтлeн), а oд други Eпиманис (бeзумeн). Пoради гoлeмитe грeвoви вo Eрусалим, а oсoбeнo
пoради напрeгањeтo oкoлу власта архијeрeјска и злoстoрствата направeни вo таа бoрба, Бoг
дoпуштил гoлeма бeда на свeтиoт град. Антиoх сакал на сeкoј начин да им гo намeтнe на
Eврeитe eлинскoтo идoлoпoклoнствo на мeстoтo на вeрата вo eдиниoт и жив Бoг и правeл сè вo
тoј правeц. Таа нeгoва мисла ја пoмагалe и нeкoи раскoлнички архијeрeи и други eрусалимски
старeшини. Eднаш самиoт цар дoшoл вo Eрусалим и нарeдил ситe Eврeи да јадат свинскo
мeсo, спрoтивнo на Мoјсeeвиoт закoн, бидeјќи јадeњe свинскo мeсo бил oчиглeдeн знак дeка
нeкoј сe oдрeкoл oд вeрата израилска. Старeцoт Eлeазар, свeштeник и eдeн oд сeдумдeсeттe
прeвeдувачи на Стариoт завeт на грчки јазик, нe сакал да јадe свинскo мeсo. Затoа бил мачeн и
вo oган бил изгoрeн. Враќајќи сe вo Антиoхија царoт зeл сeдум синoви сo сeбe, нарeчeни
Макавeи, и нивната мајка Сoлoмoнија. Сeдумтe браќа Макавeи сe викалe: Авим, Антoнин,
Eлeазар, Гуриј, Eвсeвoн, Алим и Маркeл. Прeд oчитe на мајката oпакиoт цар ги мачeл eдeн пo
eдeн синoвитe, дeрeјќи му ја на сeкoгo кoжата oд лицeтo и фрлајќи ја пoтoа вo oган. Тиe ситe
храбрo ги прeтрпeлe макитe и смртта, нo oд вeрата свoја нe сe oдрeклe. Најпoслe и мајката,
кoга гo видeла и свoјoт пoслeдeн тригoдишeн син вo oгнoт, и самата скoкнала вo oгнoт и
изгoрeла, прeдавајќи Му ја душата на Бoга. Ситe чeснo пoстрадалe за вeрата вo eдиниoт и
живиoт Бoг oкoлу 180 гoдини прeд Христoвoтo раѓањe.

08/13/2026

Драги браќа и сестри во Христа Господа,

Утре почнува Богородичниот пост – период определен за тишина, смирение и соочување со самите себе.

Светот во кој живееме често наликува на духовна пустина. Во тој метеж на обврски, гревови, грижи и отуѓеност, нашата душа лесно се губи, дехидрира и залутува.

Овој, пак, пост не е само измена на храната. Тој е внатрешниот глас во нашето секојдневие: Застани! Време е залутаната душа да се врати „дома“. А нашиот дом е Црквата, нашиот дом е прегратката на Бога - на Божјата Мајка.

Како изгледа залутаната душа денес?

Осамена е и покрај тоа што е опкружена со луѓе. Бара утеха во минливи работи, не ги наоѓа и останува и гладна и жедна.

Еднаш, свети Јован Крстител викал на покајание во Јудејската пустина, а денес неговиот глас одекнува во пустината на нашето срце кога таму нема љубов, молитва и мир. Затоа постот е и средство, и патоказ, и излез од пустината – од беспатието.

Додека светиот Јован Крстител строго нè повикува на покајание, Светата Богородица, со својата мајчинска љубов, нè чека на крајот од тој пат. Таа е „Домот“ во кој залутаната душа наоѓа мир.

Богородичниот пост е краток, но строг, токму затоа што бара брзо и одлучно будење.

Богородица постела пред своето Успение, покажувајќи ни дека преку постот и молитвата се победува смртта и се стигнува до вечниот дом.

Како да се обидеме да се вратиме „дома“ во следните две седмици?

Светата Православна Христова Црква „грми“ од светите амвони и ги повикува верниците на конкретни чекори во текот на постот:

Да го исчистиме патот (Св. Исповед): Да ги тргнеме камењата на гневот, навредите и гордоста што ни го блокираат патот до Бога и да се соединиме со Бога (Св. Причест).

Секогаш, а особено сега, за да ја заситиме жедта и да ја нахраниме душата со молитва, најпрво треба да се ослободиме од бучавата од социјалните мрежи, клеветите, озборувањата...

Да побараме прошка.

Враќањето „дома“ секогаш започнува со покајание, со зборовите: „Татко, згрешив против небото и пред Тебе...“ што ги изговорил блудниот син, кога „се разбудил“ од гревовниот сон и поитал во домот на својот родител.

И ние сакаме да се вратиме од гревовната пустина во рајската градина, која Бог ја создаде за оние кои живеат чист, чесен, достоинствен и богоугоден живот - во слава на Христа Воскреснатиот, нашиот Бог и Господ.

„Браќа и сестри, да не ја оставаме нашата душа да залута во суровоста на овој свет. Да ја донесеме „дома“, кај Христос - кај Богородица.

Благочестиви во Христа Господа, овој Пост да не ни биде само формалност, туку вистинско патување на душата од прогонство кон дома. Гласот кој вика во пустината на нашиот живот да нè разбуди, а молитвите на Мајката Божја да нè доведат безбедно до празникот на нејзиното Успение и до вечноста!

Многумилостив Господи, овој Пост што го востанови Црквата Христова во слава и чест на Успението на Твојата Пречиста Мајка, благослови го - направи ни го лесен, богоугоден и спасоносен!

Отец Митре Македонец Хаџипопоски

08/11/2026

Погребот на прерано починатиот раб Божји Разме Парталоски ќе биде во 14 часот.

08/10/2026

10 АВГУСТА ЦЕРКОВЬ СОВЕРШАЕТ ПРАЗДНОВАНИЕ СМОЛЕНСКОЙ ИКОНЫ БОЖИЕЙ МАТЕРИ «ОДИГИТРИЯ»
Икона Пресвятой Богородицы, именуемая «Одигитрия-Смоленская», известна на Руси с древнейших времен. Она представляет собой список с «Одигитрии-Влахернской», написанной по преданию святым евангелистом и апостолом Лукой. «Одигитрия» в переводе с греческого значит «Путеводительница». Греческий император Константин IX Мономах (1042-1054 гг.) благословил ею свою дочь Анну Мономахиню на брак с черниговским князем Всеволодом, сыном Ярослава Мудрого, в 1046 году. Эта икона сопровождала царевну Анну при путешествии из Царьграда в Чернигов.
После смерти супругов икона перешла к их сыну Владимиру Всеволодовичу Мономаху. Князь Владимир Мономах перенес семейную икону из Чернигова в Смоленск и поставил ее в соборном храме в честь Успения Богородицы. С этого времени икона стала называться «Смоленской» по месту поставления.
Из многочисленных чудес, совершившихся от этой иконы, особо замечательно избавление Смоленска от полчищ Батыя в 1239 году.
В начале XV века икона «Одигитрии» была принесена из Смоленска в Москву и поставлена как великая святыня в Благовещенском соборе Кремля, с правой стороны от Царских врат.
В 1456 году епископ Смоленский Мисаил попросил великого князя Василия Васильевича Темного отпустить святую икону Богоматери в Смоленск. По благословению митрополита Ионы, Василий Васильевич исполнил просьбу смоленских послов. 18 января после торжественной службы в Благовещенском соборе икону Богоматери Смоленская провожали с крестным ходом до монастыря Саввы Освященного, что на Девичьем поле, после чего отпустили «со многоими слезами» в Смоленск. С чудотворного образа был выполнен список и поставлен на месте, где стояла чудотворная икона.
В 1525 году великий князь Василий Иоаннович в память возвращения Смоленска в состав русских городов основал Новодевичий монастырь на месте прощания со Смоленской иконой Богородицы. В этот монастырь был перенесен и список иконы из Благовещенского собора Кремля.
В 1666, 1669 и 1812 годах Смоленская икона пребывала в Москве для поновления потемневшей живописи.
В 1812 году, во время нашествия французов, икона была вывезена из Смоленска в Москву и поставлена в Успенском соборе Кремля для поклонения народа. В день Бородинской битвы 26 августа и в день сретения Владимирской иконы Богоматери был совершен крестный ход с Владимирской, Смоленской и Иверской иконами Богоматери вокруг Белого города, Китай-города и кремлевских стен.
Перед занятием Москвы французами, Смоленская икона была отправлена в Ярославль. Здесь она оставалась до самого окончания Отечественной войны 1812 года. После окончания военных действий икона была торжественно перенесена в Смоленск, где и установлена вновь в кафедральном соборе.
Смоленская икона Пресвятой Богородицы с древнейших времен имеет на Руси великое почитание среди православного народа. Списки с этого образа распространены в огромном количестве. Только чудотворных и особо чтимых списков с этой иконы известно не менее 30.
Празднования в честь Смоленской иконы Богоматери «Одигитрия» установлены 28 июля (10 августа) в память прибытия иконы на Русь в 1046 году, 24 ноября (7 декабря) в память заступничества Богородицы при битве с Батыем и 5 ноября в честь изгнания врагов из Отечества в войне 1812 года.

08/10/2026

На ден 09.08.2026, после сообраќајната несреќа во Господа се претстави Разме Парталоски. Господ да ја всели неговата душа во место светло, место блажено, место мирно, таму каде што почиваат душите на праведниците. Сочувство до семејството.
П.С.
За подетални информации, околу погребот, накнадно ќе бидете информирани.

08/09/2026

Светите рамноапостоли Климент, епископ Охридски, Наум, Савва, Горазд и Ангелиар биле Словени, ученици на светите Кирил и Методиј (Ком. 11 мај). Најпрвин се труделе на полето на образованието во Моравија, каде што по свети Методиј, епископ станал свети Горазд, кој знаел словенски, грчки и латински. Светите Климент, Наум, Ангелјар и Савва биле презвитери.
На словенските просветители им се спротивставила силна латино-германска група мисионери, кои се потпирале на поддршката на папата и на покровителството на моравскиот принц Свјатополк. Борбата ги сврте прашањата за потребата од богослужба на словенски јазик, филиоке и саботниот пост. Папата Стефан VI го забрани богослужението на словенски јазик.

Поддржувачите на тријазичната ерес, која го осуди словенскиот народ на заборав на јазикот на своите предци, со помош на кнежевската власт, ги изведе на суд учениците на свети Методиј, меѓу кои и свети Климент. Тие биле подложени на сурови маки: ги влечеле голи низ трње, ги држеле долго време во затвор, исто како што претходно тоа го правеле соиј нивниот духовен отец свети Методиј. Подоцна (во 886 година), еден од младите затвореници бил продаден на трговци со робови - Евреи, и тие завршиле на венецијанскиот пазар. Откупот на словенските просветители и нивното предавање во Константинопол го извршил амбасадорот на византискиот император во Венеција, Василиј Македонец. Други словенски исповедници, постари на возраст, биле прогонети. Не се знае каде отишол Свети Горазд и каде се засолнил Свети Сава. Наум и Ангелјар отишле за Бугарија.

Во 907 година Моравија паднала под ударите на Маѓарите, а моравските бегалци биле вовлечени во Бугарија по истите патишта по кои некогаш патувале светите просветители кои биле протерани од нив.

Бугарите со чест ги поздравија словенските исповедници и побараа од нив да воведат божествени богослужби на словенски јазик. Бугарскиот кнез Борис „со голема ревност барал“ такви луѓе како што се учениците на свети Методиј, зашто применил голема ревност за просветлување на својот народ. Просветителите веднаш почнале да ги проучуваат словенските книги собрани од бугарското благородништво.

Наскоро свети Ангелиариј умрел, а свети Климент беше назначен да учител во Кутмичивице, регион во југозападна Македонија. Во источната црква, на функцијата учител беше избрана достојна личност, познат по својот благочестив живот и со дарба на говор. Свети Климент уште во Моравија бил во ранг на „учители на чин“. Во Бугарија свети Климент служел како учител до 893 година. Тој организирал, пред сè, училиште на кнежевскиот двор, кое достигнало високо ниво во времето на владеењето на Симеон, а во југозападна Македонија создал училишта одделно за возрасни и деца. Свети Климент ги учел децата да читаат и пишуваат. Вкупниот број на неговите ученици бил огромен: 3.500 луѓе се познати само за избраните, кои припаѓале на свештенството. Во 893 година свети Климент бил издигнат во чин епископ Дремвички или Велички, а на негово место доаѓа свети Наум.

Свети Климент бил првиот од македонските архиереи што служел, проповедал и пишувал на словенски јазик. Покрај тоа, тој систематски обучуваше свештеници од редовите на Словените. Светецот до длабока старост работеше за слава Божја. Ослабен до тој степен што повеќе не можел да се занимава со работите на одделот, светителот му се обратил на цар Симеон со барање за разрешување. Царот го убедил светителот да не ја напушта катедрата, а свети Климент решил да продолжи со епископската служба. По овој разговор тој замина да се одмори во Охрид, во манастирот што го создал. Таму светителот ја продолжил својата преведувачка дејност и превел значаен дел од Цветниот триод. Набргу светиот епископ тешко се разболе и мирно се упокои во Господа во 916 година. Телото на светецот било ставено во ковчег направен од неговите сопствени раце и погребано во охридскиот манастир Пантелејмон.

Свети Климент се смета за прв словенски писател: тој не само што ја продолжил преведувачката работа започната од светите Кирил и Методиј, туку и ги оставил своите списи - првите примероци на словенската духовна литература.

Многу од делата и учењата на рамноапостолот Климент, биле однесени во Русија, каде што биле читани и препишувани со љубов од руските побожни христијани.

Моштите на светите Горазд и Ангелјариј почиваат кај Берат во Албанија, посмртните останки на Свети Наум - во манастирот што го носи неговото име, кај Охридското езеро.

08/07/2026

Денес, во Господа се претстави Душка ( Војојца ) од Чочорој. Господ да ја всели нејзината душа во место светло, место блажено место мирно, таму каде што почиваат душите на праведниците.