03/09/2025
Η συνέντευξη των μελών της Επιτροπής στην εφημερίδα Ανατολή
Τι λένε οι επίτροποι για την ταφή στα αζήτητα
2 Σεπτεμβρίου 2025.
Για το τραγικό γεγονός του ενταφιασμού Πολίτισσας ομογενούς σε
νεκροταφείο αζήτητων νεκρών, αναφερθήκαμε σε δύο άρθρα μας.
Το θέμα προκάλεσε μεγάλη θλίψη και οργή τόσο σε Ρωμηούς που ζουν στην
Πόλη, όσο και σε Κωνσταντινουπολίτες της διασποράς. Σε σχόλια που
δημοσιεύτηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα βέλη στράφηκαν κατά της
Εφοροεπιτροπής της Κοινότητας Αγίου Γεωργίου Μακροχωρίου, ενορίτισσα της
οποίας ήταν η θανούσα ομογενής.
Η Εφοροεπιτροπή ήδη εξέδωσε μια ανακοίνωση, την οποία δημοσιεύσαμε στον
ιστότοπο μας
(https://anatolinet.gr/i-anakoinosi-tis-epitropis-egeirei-nea-erotimata/).
Όμως επειδή ήδη της είχαμε υποβάλει κάποιες ερωτήσεις, τα μέλη της
πρότειναν να συνομιλήσουμε για περαιτέρω διευκρινίσεις.
Με την σκέψη να ακουστεί η άποψη της Εφοροεπιτροπής Μακροχωρίου, στις 29
Αυγούστου 2025, πραγματοποιήσαμε συνομιλία με μέλη της, μέσω
τηλεδιάσκεψης. Παρόντες ήταν ο Πρόεδρος Νίκος Αθανασιάδης, ο
Αντιπρόεδρος Χρήστος Πεστεμαλτζίογλου, η Γεν. Γραμματέας Δέσποινα
Κοζμάογλου – Μεντεσέ, ο Ταμίας Γεώργιος Δήμας, το μέλος Πέτρος
Βεριόπουλος.
Παρακάτω δημοσιεύουμε σχεδόν το σύνολο της συνομιλίας που είχαμε. Τα
μέλη ζήτησαν αντί τα ονοματεπώνυμα
τους να χρησιμοποιήσουμε την
διατύπωση «Μέλος της Επιτροπής», με το σκεπτικό ότι δεν εκφράζουν
προσωπικές θέσεις, αλλά την κοινή θέση της Επιτροπής.
Εκτιμούμε ότι από την συνομιλία προέκυψαν κάποια νέα στοιχεία, τα οποία
θα αξιολογήσουν οι τακτικοί αναγνώστες μας.
Η πρώτη ερώτηση μας αφορούσε τον προβληματισμό που εξέφρασαν αρκετοί
ομογενείς, πως η Εφοροεπιτροπή δεν επέδειξε το πρέπον ενδιαφέρον για την
εξέλιξη της υγείας της ομογενούς.
Ερώτηση: Μετά την δημοσίευση της ανακοίνωσης σας, προέκυψε το ερώτημα
γιατί με τόσο μεγάλη καθυστέρηση 18 ημερών από τον θάνατο της,
πληροφορηθήκατε ότι απεβίωσε και ενταφιάστηκε. Μήπως δεν επιδείξατε το
αναγκαίο ενδιαφέρον για την ομογενή που νοσηλευόταν;
Μέλος Επιτροπής: Η εκλιπούσα πριν μεταφερθεί στο τελευταίο νοσοκομείο,
το Yedikule Göğüs Hastalıkları, όπου και απεβίωσε, βρισκόταν υπό
παρακολούθηση της Κοινότητας μας. Παίρναμε τηλέφωνο και μαθαίναμε για
την κατάσταση της. Αλλά όταν διαγνώστηκε με χρόνια φυματίωση στο
τελευταίο νοσοκομείο, εκεί οι ιατροί μας είπαν ότι θα ενημερώνουν μόνο
οι ίδιοι για την κατάσταση της έτσι ώστε δεν θα χρειαστεί να παίρνουμε
συνέχεια τηλέφωνο. Επίσης μας τόνισαν ότι δεν θα μπορούσαμε να την
επισκεφτούμε επειδή την είχαν σε καραντίνα. Εμείς είχαμε αφήσει τα
στοιχεία επικοινωνίας της Επιτροπής και της Κοινότητας, αλλά δεν μας
πήρε κανένας τηλέφωνο. Ούτε όταν απεβίωσε η ομογενής, ούτε όταν την
ενταφίασε ο Δήμος. Μετά εμείς με δικές μας προσπάθειες, αφού πήραμε
τηλέφωνο στο νοσοκομείο και μας είπαν ότι δεν βρίσκεται στο σύστημα
καταγραφής ασθενών, αποταθήκαμε στη Διεύθυνση Υγείας, στο τμήμα
καταπολέμησης φυματίωσης, αυτοί επικοινώνησαν με το νοσοκομείο και
πληροφορήθηκαν ότι η ενορίτισσα μας απεβίωσε.
Υπάρχει και μια άλλη λεπτομέρεια, ότι το νοσοκομείο έπρεπε να ενημερώσει
το τμήμα για τον θάνατο της ασθενούς, όμως δεν ενημερώθηκαν ούτε και
αυτοί για το γεγονός.
Στο σύστημα νοσηλευόμενων σημειώνουν τα τηλέφωνα των ενδιαφερόμενων,
αλλά όταν απεβίωσε η ενορίτισσα μας
εκδόθηκε το πιστοποιητικό θανάτου,
το οποίο είναι το επίσημο έγγραφο που αφορά μόνο πρωτοβάθμιους
συγγενείς. Στο πιστοποιητικό θανάτου επειδή δεν υπήρχαν σημειωμένοι
συγγενείς και επειδή η εκλιπούσα δεν είχε δώσει κάποια εξουσιοδότηση εν
ζωή, η επιτροπή μας δεν μπόρεσε να παραλάβει τη σορό της.
Ερώτηση: Στην Τουρκία ποιο είναι το νομικό πλαίσιο για τους ασθενείς που
δεν έχουν συνοδό κάποιο συγγενικό πρόσωπο;
Μέλος Επιτροπής: Μετά από αυτή την τραγική κατάσταση, ερευνήσαμε την
νομοθεσία. Προβλέπεται όταν πεθάνει κάποιος, για το θέμα ενταφιασμού,
την ευθύνη έχουν πάντα και πρώτα οι πρωτοβάθμιοι συγγενείς. Εάν δεν
υπάρχουν συγγενείς μπορούν να αναλάβουν φίλοι και γνωστοί, εφόσον τους
έχει δώσει εξουσιοδότηση προ θανάτου. Τρίτον, εάν δεν υπάρχει γνωστός ή
φίλος, μπορεί και κάποιο ίδρυμα, όπως το δικό μας, αλλά εφόσον έχει
εξουσιοδότηση, μπορεί να παραλάβει την σορό και να προχωρήσει στον
ενταφιασμό.
Ένα άλλο σημείο που πρέπει να διευκρινίσουμε είναι ότι η ενορίτισσα μας
ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο των αζήτητων νεκρών. Αυτό δεν περνάει ως
μουσουλμανικό νεκροταφείο, είναι νεκροταφείο αγνώστων. Δηλαδή απ’ όποιο
θρήσκευμα και αν είναι ο νεκρός δεν γίνεται κάποια θρησκευτική τελετή.
Αυτό δεν μειώνει την τραγικότητα του γεγονότος, αλλά το σημειώνουμε
επειδή διαβάζουμε σχόλια στα σόσιαλ μίντια που προκαλούν σύγχυση σε
βάρος της Επιτροπής μας. Σαν να την έχουμε ενταφιάσει εμείς με την
θέληση μας σε μουσουλμανικό νεκροταφείο. Και μας στεναχώρησαν πάρα πολύ
αυτά τα σχόλια, διότι δεν είμαστε άνθρωποι που θα επιτρέπαμε κάτι
τέτοιο, απλά η νομοθεσία είναι συγκεκριμένη κι εμείς δεν μπορούσαμε να
την προσπεράσουμε, αλλά βέβαια υπάρχει και η έλλειψη επικοινωνίας του
νοσοκομείου.
Ερώτηση: Όμως μεσολάβησαν 18 ημέρες, από τον θάνατο της μέχρι να το
πληροφορηθείτε. Είναι μεγάλο το διάστημα.
Μέλος Επιτροπής: Ξέρετε πως μάθαμε
τον θάνατο της ενορίτισσας μας;
Τηλεφωνήσαμε στο νοσοκομείο για να ρωτήσουμε εάν έχει κάποια ανάγκη,
όπως κάποια υλικά ατομικής υγιεινής, και τότε μας είπαν ότι το όνομα της
δεν βρίσκεται στο σύστημα καταγραφής ασθενών. Δηλαδή κατά κάποιο τρόπο
τυχαίως το πληροφορηθήκαμε.
Δεν την γνώριζε η Επιτροπή
Ένα άλλο ενδιαφέρον της συνομιλίας μας, ήταν η πληροφορία ότι η θανούσα
παρ’ ό,τι κάτοικος σε κοινοτικό ακίνητο, δεν ήταν γνωστή στην Κοινότητα.
Ερώτηση: Η ομογενής είχε πάθει εγκεφαλικό, είχε νοσηλευτεί στην εντατική
και η κατάσταση της υγείας της ήταν επιβαρυμένη. Αυτό που σχολιάζουν
ομογενείς, είναι πόσους ομογενείς σε
αυτή την κατάσταση είχε η Επιτροπή,
και δεν μπόρεσε να επιδείξει μεγαλύτερο ενδιαφέρον;
Μέλος Επιτροπής: Εμείς μόλις το πληροφορηθήκαμε ότι απεβίωσε η
ενορίτισσα μας, το ίδιο βράδυ επικοινωνήσαμε με κάποιους Πατριαρχικούς
υπαλλήλους, είτε εργαζόμενους σήμερα είτε συνταξιούχους, οι οποίοι
ενδιαφέρονταν για την κατάσταση της υγείας της σε όλη την περίοδο
νοσηλείας. Δυστυχώς η εκλιπούσα δεν γνωρίζονταν από πολλούς
Μακροχωρίτες, γνωρίζονταν από ένα μέλος της Επιτροπής με το οποίο έξι
χρόνια συνεργάστηκαν στο Πατριαρχείο και από τους ομογενείς γείτονες
της. Δεν προτιμούσε να συμμετέχει σε εκκλησιαστικές ακολουθίες και
εκδηλώσεις της κοινότητος.
Ερώτηση: Δεν την γνωρίζατε παρ’ ό,τι έμενε σε κοινοτικό ακίνητο;
Μέλος Επιτροπής: Έμενε σε κοινοτικό ακίνητο, όμως δεν την γνώριζε ούτε ο
πρόεδρος, ούτε και τα υπόλοιπα μέλη της Επιτροπής μας. Όταν
πληροφορήθηκαν για τον θάνατο της αναρωτήθηκαν μεταξύ τους «Ποιά ήταν η
κυρία Ελπίδα;»
Ερώτηση: Υποθέτω ότι η ενορία του Αγίου Γεωργίου Μακροχωρίου, δεν έχει
πολλούς ενορίτες ομογενείς. Επίσης και η αδελφή της θανούσας ήταν
ενορίτισσα σας.
Μέλος Επιτροπής: Θεωρείται ομογενειακή ευθύνη οι ενορίτες μας να
βρίσκονται σε ακολουθίες και εκδηλώσεις, να γνωρίζονται με τα μέλη της
Επιτροπής και με τους υπόλοιπους ενορίτες. Το σπίτι που διέμενε δεν
δόθηκε στην περίοδο της δικής μας θητείας, πιστεύω ότι είναι πάνω από 20
χρόνια. Επίσης δεν ήταν Μακροχωρίτισσα αν και αυτό δεν έχει και πολύ
μεγάλη σημασία. Αλλά υπάρχουν και αυτά τα στοιχεία που θα έπρεπε να τα
γνωρίζει ο κόσμος.
Ερώτηση: Υπάρχει μια πληροφορία, ότι μέλη της Επιτροπής πήγαν και
φωτογράφησαν τον τάφο που ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο αζήτητων νεκρών.
Εάν αληθεύει ποιος ήταν ο λόγος;
Μέλος Επιτροπής: Την ίδια μέρα που πληροφορηθήκαμε ότι απεβίωσε η κυρία
Ελπίδα, δύο μέλη της Επιτροπής μας πήγαν στο νοσοκομείο. Στο γραφείο
Δικαιωμάτων Ασθενών, η υπεύθυνος τους ενημέρωσε ότι η νομοθεσία δεν
δίνει το δικαίωμα να παραλάβουμε την σορό, ούτε το πιστοποιητικό
θανάτου, ούτε και δίνουν πληροφορίες για τον θάνατο της. Γι’ αυτά όλα
χρειάζονται πάντα οι πρωτοβάθμιοι συγγενείς.
Μέλος Επιτροπής: Μας έφερε κάποια χαρτιά κι εγώ της είπα ‘σας παρακαλώ
μπορείτε να μας τα δείξετε’ και μας ρώτησε εσείς τι σχέση έχετε με την
θανούσα και ζητάτε αυτά τα χαρτιά.
Μέλος Επιτροπής: Να σας πω εγώ, επειδή συμμετείχα σε αυτές τις
διαδικασίες. Πήγαμε στο νεκροταφείο και πήραμε φωτογραφίες από τον τάφο.
Αυτή η γυναίκα είχε μία αδελφή και ανιψιά στην Γερμανία. Τους
ενημερώσαμε κι αυτούς, τους στείλαμε τις φωτογραφίες και τους είπαμε
για να μπορέσουμε να κάνουμε την εκταφή και να την μεταφέρουμε στο
Ορθόδοξο κοιμητήριο ότι πρέπει να μας δώσουν ένα πληρεξούσιο. Η ανιψιά
της μας είπε ότι είναι άρρωστη η μητέρα της, και δεν μπορεί να πάει στο
Τουρκικό προξενείο για να δώσει πληρεξούσιο, για την εκταφή. Μας είπε
ότι σε 3-4 μήνες πρόκειται να έρθει και τότε θα μπορεί να κάνει την
μεταφορά της σορού στο δικό μας κοιμητήριο.
Ήταν λάθος μας
Ένα ερώτημα που απασχόλησε ήταν πως το Οικ. Πατριαρχείο κατάφερε σε
μικρό χρονικό διάστημα, να φέρει σε πέρας όλες τις νομικές διαδικασίες
και να προχωρήσει στην εκταφή της ομογενούς από το νεκροταφείο των
αζήτητων. Δεν θα μπορούσε να προβεί σε αυτές τις ενέργειες η Επιτροπή,
για να μην χρεώνεται με ‘αδιαφορία’ ή ‘αμέλεια’; Έχει ενδιαφέρον η
απάντηση της Επιτροπής. Όπως επίσης και η απάντηση στο ερώτημα γιατί δεν
παραβρέθηκαν στην νεκρώσιμο ακολουθία που τελέστηκε στο κοινοτικό
κοιμητήριο.
Ερώτηση: Το Πατριαρχείο πώς κατάφερε μέσα σε λίγες ημέρες να πάρει τις
σχετικές άδειες από τις αρμόδιες υπηρεσίες και να κάνει την εκταφή και
τον ενταφιασμό της στο Ορθόδοξο κοιμητήριο;
Μέλος Επιτροπής: Αν μας δινόταν η πληρεξουσιότητα από την ανιψιά της θα
μπορούσαμε να κάνουμε εμείς ως κοινότητα την εκταφή. Το Πατριαρχείο πώς
το κατάφερε δεν το γνωρίζουμε.
Ερώτηση: Αυτό που σας ανέφερα είναι από τα σημεία που σχολιάζονται. Όπως
επίσης το γεγονός ότι στην εξόδιο ακολουθία που έγινε στο κοιμητήριο της
Κοινότητας, δεν παραβρέθηκε κανένα μέλος της Επιτροπής.
Μέλος Επιτροπής: Είναι λάθος μας αυτό.
Μέλος Επιτροπής: Εμείς πάντως ενδιαφερθήκαμε σε όλη την περίοδο
νοσηλείας, κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε.
Ερώτηση: Το Μέλος Επιτροπής που είπε ήταν λάθος, ποια είναι η γνώμη του;
Μέλος Επιτροπής: Ναι, ήταν λάθος μας.
Μέλος Επιτροπής: Σε αυτό δεν συμφωνεί όλη η Επιτροπή ότι ήταν λάθος που
δεν παραβρεθήκαμε.
Σημειώσαμε αυτή την διαφωνία μεταξύ των μελών της Επιτροπής και
προχωρήσαμε στην επόμενη ερώτηση. Αυτή αφορούσε το άνοιγμα της οικίας
της ομογενούς από μέλη της Επιτροπής. Παρ’ ό,τι αρχικά δημιουργήθηκε η
εντύπωση ότι αυτή η ενέργεια έγινε μετά τον θάνατο της ομογενούς, η
πραγματικότητα έχει ως εξής:
Μέλος Επιτροπής: Όταν η γυναίκα
σωριάστηκε στο σπίτι της, οι γείτονες
που είχαν το κλειδί την βρήκαν και την μετέφεραν στο νοσοκομείο. Εκεί
ζήτησαν την ταυτότητα της. Γι’ αυτό τον λόγο δύο μέλη της Επιτροπής μαζί
με τους γείτονες της, με μάσκες και γάντια μπήκαμε στο σπίτι. Το
εσωτερικό του σπιτιού ήταν ένας σκουπιδότοπος, μπήκαμε για λίγα λεπτά,
γιατί δεν μπορούσαμε να σταθούμε και χωρίς να βρούμε την ταυτότητα
βγήκαμε έξω. Την επόμενη μέρα ένα μέλος της Επιτροπής μας, πήρε από το
Πατριαρχείο ένα αντίγραφο της ταυτότητας της και το προσκομίσαμε στο
νοσοκομείο.
Μέλος Επιτροπής: Εγώ μαζί με ένα άλλο μέλος της επιτροπής και με τους
γείτονες μπήκαμε στο σπίτι αλλά δεν μπορέσαμε να μείνουμε πάνω από δέκα
λεπτά. Στο μεταξύ το νοσοκομείο μας πίεζε να βρούμε την ταυτότητα της,
έτσι σκέφτηκα εφόσον ήταν εργαζόμενη του Πατριαρχείου, να αναζητήσω εκεί
κάποιο στοιχείο και εν τέλει βρήκα μια φωτοτυπία της ταυτότητας. Την
ίδια μέρα ειδοποίησα και τον Άγιο Δέρκων, ότι είναι αυτή η κατάσταση της
κυρίας. Ο Σεβασμιότατος γνώριζε την κυρία επειδή ήταν εργαζόμενη του
Πατριαρχείου.
Στην ερώτηση μας για τις ενέργειες τους προκειμένου να ανοίξουν την
οικία της ομογενούς, τα μέλη της Επιτροπής μας είπαν, ότι υπέβαλαν
αίτηση τόσο στον εισαγγελέα όσο και στον τοπικό Δήμο, προκειμένου να
καθαριστεί ο χώρος και να απολυμανθεί. Ο Δήμος απάντησε στο αίτημα τους
και προχωρεί η διαδικασία, όπως επίσης
ολοκληρώνονται και οι διατυπώσεις
με την αίτηση στην εισαγγελία. Επίσης μας ενημέρωσαν, ότι μετά από
υπόδειξη της διεύθυνσης υγείας, όλοι οι γείτονες της θανούσας ομογενούς
πέρασαν από τεστ φυματίωσης σε νοσοκομείο.
Εμείς θέσαμε ερωτήματα που απασχόλησαν την ομογενειακή κοινή γνώμη, τα
μέλη της Εφοροεπιτροπής Μακροχωρίου απάντησαν. Και οι αναγνώστες θα
βγάλουν τα συμπεράσματα τους.
Γρηγόρης Κεσίσογλου
