Ehl-i Sünnet ve'l-Cemâat'ten ayrılmamaya çalışan kimliğe sahibiz. Kur'ân ve Sünnet'e sımsıkı bağlanmaya azmetmiş, elest bezminde verdiğimiz sözü unutmayan müslümanlarız. Sayımız azdır veya çoktur önemli değil; önemli olan niyet ihlâs ve samimiyettir. Cenab-ı Mevlâ buyuruyor:
"Nice az topluluk vardır ki çok olanlara galiptirler." (Bakara, 249)
Âlemlere rahmet olarak gönderilmiş seç
kin insan buyuruyor:
"Size iki şey bırakıyorum, onlara avını sıkıca yakalamışçasına sımsıkı sarıldığınız müddetçe katiyen sapıklığa düşmezsiniz; bunlar Allah’ın kitabı Kurân ve benim Sünnetim'dir." (Muvatta, Kader/3)
Kusurları günahları affedici Rabbimiz'dir. Duamız bizleri muvaffak etmesi, imandan sonra dalâlete düşürmemesidir. Bu anlayış doğrultusunda Kitâb, Sünnet, icmâ-i ümmet, kıyas-ı fukahâya ters düşen her türlü söz, fiil ve düşüncelerden uzağız. Duamız, O'nun (s.a.s) duası gibi olsun. O'na her hal ve durumda uymaya çalışalım. "Ey Allah’ım, bana seni zikretmede sonra şükretmede ve sana güzel ibadet etmede yardım et." (Ebu Davud/1522; Nesaî/1302; İbni Huzeyme/751; İbni Hibban/2020; Ahmed, V/245)
"Dikkat ediniz; ancak Allah’ın zikriyle kalpler mutmain olur, rahat bulur/huzura erer." (er-Ra'd, 28)
Selam ve sevgi ile…
Rahmetullahi Aleyh…
