15/01/2017
๑๕ มกราคม ๒๕๖๐....................
เยียวยาใจ ด้วยพระธรรม ตอนที่ ๓
บ้านน้องเนย.......................
ในขณะที่พระรูปอื่นขนของลง ณ เต๊นท์กลางผู้ประสบภัย หมู่ที่ ๑ ผู้เขียนได้เดินเท้าลึกเข้าไปตามแนวถนน ซึ่งข้อมูลได้บอกว่าน้ำลดแล้ว แต่ภาพตรงหน้า บ้านหลังน้อยสีชมพูสดใส เสมือนว่าลอยอยู่กลางน้ำ มีเด็กน้อยไม่สวมเสือผ้าพร้อมกับหญิงสูงวัยคนหนึ่งแลดูวุ่นวายอยู่บ้านนั้น.......................
ผู้เขียนได้ถามชายรุ่นคุณตาซึ่งยืนอยู่บนถนนที่เติมไปด้วยน้ำเปรียบเป็นคลองเส้นหนึ่ง ได้ความว่า เป็นบ้านของลุงเอง เด็กน้อยกับหญิงคนนั้นเป็นหลานและภรรยาของเขาเอง คุณตาเล่าว่าน้ำท่วมทุกปีแต่ปีนี้หนักมากเพราะท่วมถึง ๒ รอบในรอบแรกนั้นถึงกับมิดหลังคาแต่ไม่เป็นไรมากเพราะขนของทัน ....................
ว่าแล้ว ผู้เขียนไม่รอช้าขอไปบนบ้านถึงกับตลึงกับภาพที่เห็น ตัวบ้านมีรอยคราบน้ำจวนจะพ้นหลังคาภายในมีแต่น้ำโคลน อยู่ๆหนูน้อยนามว่าน้อง "เนย" ได้วิ่งออกมาด้วยความดีใจเพราะตุ๊กตาที่ถืออยู่ เราได้ถามเด็กวัย ๙ ปีว่าไม่ไปเล่นกับเพื่อนๆหรือจ๊ะ เด็กตอบว่า "อยากช่วยยายค่ะ กลัวยายเหนื่อย" คำพูนนั้นจุกในหัวใจ แม้แต่เด็กวัยประถมยังมีจิตอาสาที่แรงกล้า.....................
"เรือ" เป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับบ้านน้องเนยมากทางพระวิทยากรได้มอบเรือให้ไว้ช่วยเหลือตัวเองในเบื้องต้น ในขณะที่บอกคุณยายว่าจะมอบเรือให้ น้ำตาแห่งความปิติได้ไหลอาบแก้มพร้อมกับรอยยิ้มที่เห็นได้ชัดว่านี้คือความสุขอย่างแท้จริง..............................
ในทุกๆปีท่วมแค่ครั้งเดียวแต่ปีนี้ท่วงถึงสอง แต่ทำไหมไม่เสียหายมากเพราะอะไร #โปรดติดตามตอนต่อไป ตอนความฝันที่เป็นจริง
เขียน : พระศุภชัย ภูริปญฺโญ
ภาพ : พระวีรยุทธ สมาจาโร
#พระธรรมฑูตอาสา๕จังหวัดชายแดนภาคใต้
#พระวิทยากรกระบวนธรรม
#สำนักงานส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมเพื่อความมั่นคงแห่งสถาบันชาติพระศาสนาพระมหากษัตริย์
