เว็บไซต์คืออะไร?

ศิษย์วัดป่าน้ำโจน, Wangthong (2026)

30/08/2026

Mental Detox through meditation.
Clear out the emotional trash.
..การ “นั่งภาวนา” คือ กระบวนทำความสะอาดจิตใจ... “เคลียร์ขยะ” อารมณ์รัก อารมณ์ชัง... ความโลภ โกรธ หลง...ที่มันทำให้จิตใจเป็นทุกข์..พุทโธ พุทโธ พุทโธ ไปเรื่อยๆ จะได้เคลียร์อารมณ์เหล่านั้นออกจากจิตจากใจของตัวเอง... ก็เหมือนกับโทรศัพท์ที่เราใช้ไปนาน ๆ เครื่องมันก็รวน..ทำงานช้าลง...จึงต้อง “รีสตาร์ท” (Restart) เครื่องใหม่...เครื่องจะได้ทำงานเร็วขึ้น นี่ก็เหมือนกัน...ถ้าพวกเราเรียนหรือทำงานไปเยอะ ๆ มันก็จะรู้สึกเครียด..ปวดหัว..มึนหัว การมานั่งภาวนาก็เพื่อรีสตาร์ท (Restart) จิตใจที่มันรวน มันว้าวุ่น...จะได้เบาขึ้นโปร่งขึ้น...ในการดำรงชีวิตอยู่กับสังคมที่ซ้ำซ้อนวุ่นวายในปัจจุบัน...

พระอาจารย์อังคาร อัคคธัมโม
เมตตานำนั่งภาวนาและแสดงธรรม
โปรดอาจารย์และนิสิตคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม 2569

#วัดป่าน้ำโจน

26/08/2026

“...ถ้ารู้แล้ว...ยึด... คือยึดมั่นถือมั่นสำคัญมั่นหมาย ไม่ว่ารูปว่านาม ไม่ว่าดีหรือชั่วบุญหรือบาป ผลก็คือ “ปฏิจจสมุปบาท” ... อวิชชา ปัจจยาสังขารา ฯลฯ(ปฏิจจสมุปบาทนี่แหละ คือกลไกที่จะนำไปสู่ยีน DNA ..เป็น “จีโนม” ภาคพุทธศาสตร์ในทรรศนะของเรา) ซึ่งก็คือความเป็นจริงที่มีอยู่แล้ว ที่พระพุทธเจ้า ทรงค้นพบเรียกว่า “อิทัปปัจจยตา”(เพราะมีสิ่งนี้ ๆ เป็นเหตุเป็นปัจจัยสิ่งนี้ ๆจึงมี) มันจึงเป็นการเกิดขึ้นที่พอดี...พอดีกับเหตุและผลนั้น ๆไม่ว่าเป็นสิ่งที่มีชีวิตหรือวัตถุสิ่งของ แต่ในเมื่อมีการเกิดขึ้นก็จะต้องมีการดับไปเป็นธรรมดา...ธรรมดาที่เรียกว่า ไตรลักษณ์ อันมี อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ซึ่งมีสภาพ เกิดขึ้น ทรงอยู่และจะต้องดับไปหาความจีรังยั่งยืนอะไรไม่ได้ ไม่ว่ารูปหรือนามไม่ว่าเป็นสิ่งที่มองเห็นหรือมองไม่เห็นทั้งที่มีวิญญาณครองหรือไม่มีวิญญาณครอง ทั้งเรื่องดีหรือชั่ว บุญหรือบาป สุขหรือทุกข์ ความแปรปรวนเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาตามเหตุตามปัจจัย ไม่ว่าเรื่องของคนของสัตว์หรือสิ่งของ สภาวะ เหล่านี้แหละเรียกว่า...ธรรมชาติ
..แต่ถ้ารู้แล้ว..วาง...(รู้ด้วยเหตุด้วยผล รู้ทั้งคุณทั้งโทษ รู้จากสติปัญญาที่มี สัมมาสมาธิ เป็นฐานรองรับเป็นฐานสนับสนุนเป็นปัญญาที่เห็นจริงตามเป็นจริง ทั้งเรื่อง รูป อันหมายถึง รูปลักษณ์สกนธ์กายที่มองเห็นกันอยู่นี่แหละ แล้วก็เรื่องของ นาม อันได้แก่ เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณทั้งหมดทั้งสิ้นเหล่านี้ ล้วนเห็นเป็น อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา หมดไม่ว่าเขาว่าเรา..ก็เลยไม่มีเขาไม่มีเรา ไม่มีของเขาไม่มีของเรา จึงไม่มีเหตุไม่มีปัจจัยให้หลงปรุงหลงแต่ง ให้หลงยึดหลงถือ...ก็เลยไม่มีภพ...จึงไม่มี..ชาติ...)...รู้แล้ว..วาง...รู้แล้ว..วาง...มันจึงมีแต่ความพอดีล้วน ๆ...เหลือแต่ความพอดีล้วน ๆ นั่นล่ะ...ธรรมะ…“ผู้ใดเห็น ธรรม ผู้นั้นเห็นเรา ตถาคต แล”…นี่!..เรื่องมันเป็นอย่างนี้ มันต้องรู้อย่างนี้ มันต้องเห็นอย่างนี้...ศาสนาพุทธน่ะ...”

19/08/2026

I’m not a magic god.

Just dust in the nebula,
Higgs bosons and fermions
briefly pretending to be “someone.”
Still trapped in samsara.

18/08/2026

“…กรรมวิธีที่จะเข้าไปสู่สภาวะพ้นทุกข์นั้น…หายใจเข้า พุท….หายใจออกโธ…พุท…โธ…ๆๆๆๆ…หรือจะบริกรรม พุทโธ ๆ ๆ ๆ..แต่เพียงอย่างเดียวโดยไม่ยุ่งกับลมหายใจเข้าออกก็ได้…นี่คือกรรมวิธี “ลบเส้นรังสี” หรือ “ลบแขนของมุม” นั่นแหละ…ลบไปเรื่อย ๆ ด้วยความอดทนอดกลั้นที่จะฝ่าฟันกับอุปสรรคต่าง ๆ จากมุมมองความหลงของตัวเอง..ทั้ง..ฟุ้งซ่าน ง่วงเหงาหาวนอน ทั้งลังเลสงสัย ทั้งเป็นเหน็บเจ็บปวด ฯลฯ…สารพัดทุกข์ที่จะรุมเร้า..ถ้ายังไม่ท้อไม่ถอยสักวันหนึ่งเมื่อเราสามารถลบเส้นรังสีหรือแขนของมุม “มุมมอง” ที่หลงของตัวเองนั่นแหละ..ซึ่งลบหมดเมื่อไหร่มันก็จะเหลือเพียงจุด ๆเดียวคือ “จุดยอดมุม”…มันก็จะไม่มีความหมายอะไรในขณะนั้น..ในศาสนาก็คือ “เอกคตารมณ์ เอกคตาจิต” คือจิตเดียว อารมณ์เดียว..ไม่มีอดีต..ไม่มีอนาคต..มีแต่ “รู้” อยู่หนึ่งเดียว…พยายามสร้างปัญญาหาทางฟันฝ่าไปให้ถึง “จุด” นี้ให้ได้ก่อนเถอะ…แล้วค่อยบ่มเพาะปัญญาที่จะลบ “จุดยอดมุม” นี้ซะ..ความเป็นอิสระที่แท้จริงจึงจะบังเกิด….“

— พระอาจารย์อังคาร อัคคธัมโม —

03/08/2026

“...เคยเห็นหลายคน หลายรูป แล้วก็หลายครั้งนะ ไอ้ที่บอกว่าชอบปฏิบัติธรรมแถมยังมาคุยเป็นคุ้งเป็นแควว่าได้เรียนรู้มาหลายสำนักโดยเฉพาะกับครูบาอาจารย์ที่โด่งดังมีชื่อเสียงกันทั้งนั้น เรื่องที่ได้ไปศึกษา กราบไหว้ ไปทำบุญกับพ่อแม่ครูบาอาจารย์นั้นเราก็ขออนุโมทนาบุญด้วย ไม่อิจฉาแล้วก็ไม่ตื่นเต้นหรอก แต่ที่น่าเสียดายเป็นอย่างยิ่งก็คือ แม้แต่ "กราบไหว้" ก็ยังไม่เป็นเลยนี่สิ ยังไม่ต้องพูดถึงการที่จะไปทำกิจกรรมทำข้อวัตรกับหมู่คณะหรอก ..ความจริงการที่ได้มีโอกาสไปศึกษากับครูบาอาจารย์นั้น มันน่าจะได้ประโยชน์กับตัวเองมากกว่านี้ ถ้ารู้จักตัวเอง แต่เพราะมันไม่เคยหันมาดูตัวเอง มันก็เลยไม่เห็นตัวเอง จึงไม่รู้จักตัวเอง ..สถานที่นี้ที่เราอยู่เราเน้นมากเป็นอันดับหนึ่งก็คือ เรื่องของตัวเองนี่แหล่ะเป็นสำคัญ หากว่าจะมีใครมาพักปฏิบัติธรรม ไม่ว่าพระว่าโยม ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร การมาปฏิบัติธรรมในทัศนะของเราก็คือ การมาเรียนรู้เรื่องของตัวเอง มาแสวงหาความพอดีให้กับตัวของเราเองนั่นแหล่ะ โดยเราจะต้องรู้จักกับกาลเทศะ รู้จักความอ่อนน้อมถ่อมตนมีสัมมาคารวะ รู้จักการเอื้อเฟื้อเกื้อกูลกัน รู้จักเอาใจเขามาใส่ใจเรา รู้จักเคารพสิทธิของคนอื่น รู้จักให้เกียรติซึ่งกันและกัน รู้จักเคารพขนบธรรมเนียมจารีตประเพณีของแต่ละท้องถิ่นแต่ละสังคม และรู้จักการให้อภัยซึ่งกันและกัน ..หากคุณพยายาม “ทำ” ให้ได้ตามที่คุณ “รู้จัก”ให้พอดีกับเพศภาวะ สถานะของตัวเอง ...คุณก็จะ “รู้จัก” กับคำว่า “จริยธรรม”...เพียงเท่านี้คุณจะไปอยู่ในที่ไหน ๆ ก็ไม่ทำให้สถานที่นั้นๆให้ได้รับความเดือดร้อนเพราะคุณ..ทำให้ได้จนเป็นนิสัย...ทั้งโลกนี้แลโลกหน้า คุณก็ไม่ลำบากแล้ว มีความสุขอยู่ตามอัตภาพแล้ว เป็นผู้มีความเป็นปกติแล้ว ...เป็นผู้มีความเย็นแล้ว... นั่นล่ะ ..“ศีล” ... เป็นผู้มีความพอดีแล้ว นั่นล่ะ.. “ธรรม”…“ศีลธรรม”น่ะ เข้าใจมั้ยล่ะศีลธรรม…“ผู้มีจริยธรรม” ก็คือ “ผู้ที่มีศีลมีธรรม” นั่นแหละ...”

— พระอาจารย์อังคาร อัคคธัมโม —
นำญาติโยมนั่งภาวนา สวดมนต์ เวียนเทียน
และแสดงธรรมโปรดญาติโยมเนื่องในวันอาสาฬหบูชา-วันเข้าพรรษา

02/08/2026

#จิตสำนึก
“...ในเมื่อมีโอกาสได้ศึกษาเล่าเรียนแล้ว ก็น่าที่จะได้มีจิตสำนึกที่ดีขึ้นด้วยนะ...ความรู้ที่แท้จริงนั้นต้องสามารถนำไปบริหารจัดการชีวิตของตัวเองได้ด้วย... ไม่ใช่มีไว้เพียงเพื่อสอบเอาคะแนนเฉย ๆ... เราเคยเห็นคนมีการศึกษาสูง ๆ มีหน้าที่การงานดี ๆ หลายคนประสบความสำเร็จในชีวิต ..แต่เราก็เคยเห็นคนที่เรียนมาน้อยแล้วประสบความสำเร็จในชีวิต ก็มีเหมือนกัน... ในขณะเดียวกันก็มีคนที่ทั้งได้รับการศึกษาเล่าเรียนมาดีและด้อยการ ศึกษา ที่ประสบกับความล้มเหลวในชีวิตเหมือนกันก็มี...ซึ่งบางคนยอมรับกับสภาพของตัวเองไม่ได้ถึงขนาดฆ่าตัวตายก็มี...ประเภทหลังนี้ถ้าพูดในแง่ ”ทางโลก“ ความรู้ที่มีคงเอาไว้สอบเพื่อเอาแผ่นกระดาษ (ใบประกาศนียบัตร / ใบปริญญา) ไว้การันตีตัวเองว่าได้ศึกษาเล่าเรียนมาเท่านั้นล่ะมั้ง... คงไม่ได้มีไว้เพื่อบริหารจัดการชีวิตของตัวเอง ให้สามารถดำรงอยู่ได้ท่ามกลางความซับซ้อนวุ่นวาย แก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันแบบนี้..แต่ถ้าพูดในแง่ของ ”ทางธรรม“ ก็คงเป็นเรื่องของ ”กรรม“ ล่ะนะ.. ดังนั้นความรู้ความสามารถ ที่ได้จากการศึกษาเล่าเรียนในตำราแต่เพียงอย่างเดียว ก็คงไม่สามารถที่จะรับรองได้หรอกว่าคุณจะประสบกับผลสำเร็จ... ประสบกับความสุขความเจริญในชีวิตเสมอไป...หากแต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่จะรับรองได้ว่า..คุณจะมีความทุกข์ที่น้อยมากอยู่เสมอ... ไม่ว่าคุณจะประสบกับสิ่งที่พึงหวังหรือผิดหวัง.. ”จิตสำนึกที่ดี“ ไง!!!..จิตสำนึกที่อยู่บนพื้นฐานของ “ธรรมะ“ ...จิตสำนึกที่เป็นธรรม..พึงเตือนตนเองอยู่เสมอ..อะไรมันจะเกิดมันก็เกิด ...แต่ทุกอย่างมันก็ไม่เที่ยงหรอก ...ในเมื่อมันเกิดได้มันก็ดับได้..หัดมีจิตสาธารณะ...รู้จักการให้...รู้จักการเสียสละ ให้มาก ๆ เข้าไว้...จะได้มีภูมิคุ้มกันทางด้าน จิตใจ...มันจะได้ไม่เหวี่ยงไปสุดขั้ว...เมื่อสมหวังหรือผิดหวัง...”

— พระอาจารย์อังคาร อัคคธัมโม —
สนทนาธรรมกับนิสิตคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และญาติโยม
ณ ระเบียงรมณีย์ ชั้น 14 อาคารภูมิศิริมังคลานุสรณ์ รพ.จุฬาลงกรณ์

26/07/2026

"…แท้จริงแล้ว เราเป็นเพียงสสาร
และพลังงานที่เกิดจากจักรวาล
อนุภาคน้อยใหญ่รวมตัวกันชั่วคราว
จนหลงคิดว่า ”นี่คือตัวเรา“
แต่ตราบใดที่ยังยึดมั่นในตัวตน
ก็ยังเวียนว่ายอยู่ในวัฏสงสารไม่สิ้นสุด…"

Just dust in the nebula,
Higgs bosons and fermions
briefly pretending to be “someone.”
Still trapped in samsara.

— พระอาจารย์อังคาร อัคคธัมโม —

19/07/2026

ขอเชิญร่วมนั่งภาวนา ฟังธรรม 🙏

17/07/2026

“...ชนะคนอื่นอีกไม่นานก็กลับแพ้ได้
เห็นมั๊ยล่ะ...นักมวยน่ะ..
เดี๋ยวก็เปลี่ยนแชมป์เดี๋ยวก็เปลี่ยนแชมป์
แต่ถ้าหากเอา “ชนะตัวเอง” (ตัวกิเลสนั่นแหละ) ได้แล้วไซร้..คุณก็จะชนะตลอดกาล..”

“...We win the others not so long and then we lose later”.. You see,.. in boxing champion can change from one to another one..If we “win ourselves” (defilements, impurities),.. we will be the winner forever...”

— ท่านพระอาจารย์อังคาร อัคคธัมโม —

14/07/2026

"...การ “ภาวนา” มันก็เหมือนกับการมาผลิต “สารหล่อเย็น” ให้กับ “จิต” กับ “ใจ” ของตัวเองนั่นแหละ..ธรรมดาเราจะควบคุมความร้อน เราก็ต้องใช้ของที่เย็นกว่าเข้าไปควบคุมเพื่อรักษาสมดุลไม่ให้มันร้อนจนเกินไป…อย่างง่ายที่สุดตั้งแต่โบราณมาก็คือใช้ “น้ำ”..แต่ถ้าต้องการที่จะให้ได้คุณภาพจริงๆ ณ ปัจจุบันจึงมี “สารเคมี” เกิดขึ้น…ทีนี้ถ้าประเด็นมันอยู่ที่ว่า “จิตใจ” มัน “เร่าร้อน” ล่ะ..ลำพัง…จะใช้ “น้ำ” หรือ “ยา” ก็คงจะได้ระดับหนึ่ง เพราะ “จิตใจ” ในที่นี้หมายถึง “ตัวรู้” ที่เป็น “นามธรรม” ไม่ใช่ “หัวใจ” ทางกายภาพหรือ “รูปธรรม”

แล้วทีนี้ ที่ “จิตใจ” มันเร่าร้อนก็เนื่องเพราะมันมีความสำคัญมั่นหมาย...ที่มันสำคัญมั่นหมายก็เพราะมัน “ไม่รู้” หรือ “รู้ไม่จริง” ตามเป็นจริง...ซึ่งมันเป็นความ “รู้สึก” จะใช้อย่างอื่นเข้าไปแก้ไปดับร้อนให้ก็คงเป็นไปได้ยาก...นอกจาก “ปัญญา”...แต่ลำพัง “ปัญญาทางโลก” ก็คงจะช่วยได้ระดับหนึ่ง...มีเพียง “ปัญญาทางธรรม” เท่านั้นที่จะมีคุณภาพมีศักยภาพมากจนสามารถที่จะหยั่งเข้าไปถึง “เหตุ” ที่เป็น “นามธรรม” ได้แล้วจึงดับที่เหตุ...”ผล” ก็จึงจะเกิดขึ้น...อย่างน้อย ๆ ก็ไม่ “ปรี๊ดดด” ล่ะ…มากกว่านั้นก็ “เย็น” เสมอต้นเสมอปลาย...แล้วแต่บุญวาสนาศรัทธาความเพียรของใครของมัน...ในที่นี้เราขอเปรียบ “ปัญญาทางโลก” เสมือนน้ำ...ส่วน “ปัญญาทางธรรม” นั้นก็ประมาณ “สารหล่อเย็น” นั่นแหละ !!! ..."

-- พระอาจารย์อังคาร อัคคธัมโม --

ศิษย์วัดป่าน้ำโจน

30/08/2026

26/08/2026

19/08/2026

18/08/2026

03/08/2026

02/08/2026

26/07/2026

19/07/2026

17/07/2026

14/07/2026

ที่อยู่

เว็บไซต์

แจ้งเตือน

ทางลัด

แชร์

ประเภท

คำขอนำรายการออก