31/07/2026
💢 เทวประวัติ เซียนคางคกสามขา “ ปรมาจารย์หลิวไห่ฉาน(หลิวไห้เสียมจ้อซู๊:劉海蟾祖師) 💢
ปรมาจารย์หลิวไห่ฉาน(เหลาไห้เสียมจ้อซู๊:劉海蟾祖師)มีนามเดิมว่า เชา(ฉ๊าม:操)นามฉายา จงเฉิง(จงเส็ง:宗成)สมญานามไห่ฉานจื่อ(ไห้เสียมจู้:海蟾子)และยังมีนามฉายาอีกว่า เจาหยวน (เจี่ยวอ้วน:昭遠)ท่านเป็นชาวเมืองย่านซาน(เอี่ยนซ๊าน:燕山)ในยุคห้าราชวงศ์(หง่อไต่:五代)และทรงเป็นหนึ่งใน เบญจปรมาจารย์ฝ่ายเหนือ(ปักหง่อจ้อ:北五祖)แห่งสำนักฉวนเจินในทางเต๋า(โต่ก่าวจ่วนจิ้น:道教全真)
ในทางศาสนาเต๋ายกย่องท่านเป็น ราชาผู้ธำรงธรรมนพนภาผู้สืบทอดแห่งไท่หยาง(ไห้หยองซู๊ผ้ายกิ่วเถี๊ยนฮู่เจ่งเต้กุ้น:海陽嗣派九天扶正帝君),ราชาพิสุทธิ์ทรงธรรมแผ่มรรควิถีไห้ฉานผู้บรรลุธรรมอย่างแจ่มแจ้ง(ไห้เสียมเบ่งหงอฮ่องโต้ซุ่นอิ่วเต้กุ้น:海蟾明悟弘道純佑帝君)และนภานาถแห่งทักษิณผู้เบิกทางฟื้นฟูจริยธรรม(เค้หล่ำเฮงก่าวเถี่ยนจุ้น:啟南興教天尊)ทั้งยังทรงเป็นพระปรมาจารย์องค์สำคัญในการบำเพ็ญวิถีฌานภายใน(โหล่ยต้าน:內丹)
ตามตำนานกล่าวว่า หลิวจู่(เหลาจ้อ:劉祖)เมื่อครั้งยังเยาว์สอบได้เป็นมหาบัณฑิต(จิ้นซู่:進士) และเจริญก้าวหน้าในราชการจนได้ดำรงตำแหน่งถึงอัครมหาเสนาบดี ท่านมีความเลื่อมใสในศาสนาเต๋าปรัชญาหวงเหลา(อึ๊งเหล่า:黃老)เป็นทุนเดิม ต่อมาได้รับการสั่งสอนชี้แนะจากปรมาจารย์จงหลีเฉวียน(จ่งลี้ก๋วนจ้อซู๊:鍾離權祖師)โดยนำไข่ไก่มาวางซ้อนบนเหรียญทองเป็นสัญลักษณ์เปรียบเปรยว่า “ ลาภยศสรรเสริญเปรียบประดุจไข่ที่ซ้อนสูง ย่อมสุ่มเสี่ยงเปราะบางและพร้อมจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ “ ทำให้ท่านเกิดความตื่นรู้ถึงความไม่เที่ยงแท้ของชีวิต จึงตัดสินใจสละลาภยศตำแหน่งเพื่อหันหน้าเข้าสู่ร่มเงาแห่งธรรม
หลังจากนั้นท่านยังได้รับการถ่ายทอดวิชาวัตรปฏิบัติแห่งเต๋าจากปรมาจารย์หลี่ว์ต่งปิน(ลี่ต่งปิ้นจ้อซู๊:呂洞賓祖師)โดยฝึกฝนจิตให้บำเพ็ญความสงบละซึ่งกิเลส บำรุงจิตวิญญาณและธาตุแท้แห่งชีวิต รวมทั้งฝึกฝนศาสตร์การหลอมหล่อจิตวิญญาณให้บริสุทธิ์เพื่อบรรลุความเป็นอมตะดุจดั่งทองคำ(กิ้มเอี๊ยกเฮงต้าน:金液還丹)จนในที่สุดสำเร็จธรรมกลายเป็นเซียนบริสุทธิ์
ตามที่บันทึกไว้ในตำรา คัมภีร์ประมวลสัจจะอมตะผู้ประจักษ์ในมรรคาแห่งทุกกาล(เล็กเส่จิ้นเซียนเถ้โต้ถ้องก่าม:歷世真仙體道通鑑)คัมภีร์ภาพและประวัติแห่งต้นกำเนิดเซียนนิกายสัจธรรมสุวรรณสัตตบรรณ(กิ้มเหลียนเจี่ยจ้องเซียนหงวนสย๋งถวน:金蓮正宗仙源像傳) ท่านปรมาจารย์หลิว(เหลาไห้เสียมจ้อซู๊:劉海蟾祖師)ได้รับการชี้ธรรมเปิดปัญญาจากอาจารย์จงหลีเฉวียน(จ่งลี้ก๋วนจ้อซู๊:鍾離權祖師)เป็นคนแรก ต่อมาได้รับถ่ายทอดเคล็ดวิชาคัมภีร์เม็ดอมตะ(โหล่ยต้าน:內丹)จากปรมาจารย์หลี่ว์ต่งปิน(ลี่ต่งปิ้นจ้อซู๊:呂洞賓祖師)ท่านจึงเร้นกายฝึกตนอยู่ระหว่างเทือกเขาจงหนาน(จย๊งหล่ำ:終南)และเขาไท่หัว(ไท่ฮั้ว:太華)มุ่งมั่นเผยแผ่มรรคาแห่งเน่ยตาน(โหล่ยต้าน:內丹)ส่งอิทธิพลอันลึกล้ำต่อการบำเพ็ญตบะในบั้นปลายของวิถีเต๋าในยุคต่อมา
ปรมาจารย์หลิวไห่ฉาน(หลิวไห้เสียม:劉海蟾) ได้รับการยกย่องจากชาวบ้านให้เป็น ว่าที่เทพเจ้าแห่งโชคลาภ(จุ่นจ่ายสิน:準財神) ตามตำนานเล่าว่า ท่านมีฉายาทางธรรมว่าไห่ฉาน(ไห้เสียม:海蟾)ซึ่งต่อมาได้วิวัฒนาการกลายเป็นนิทานพื้นบ้านเรื่องหลิวไห่หยอกเย้าคางคกทอง(เหลาไห้ฮี่กิ้มเสียม:劉海戲金蟾)
คางคกสามขาชูโชคนั้นเป็นสัญลักษณ์แห่งการเรียกทรัพย์รับมงคล การที่ปรมาจารย์หลิวใช้เหรียญทองเป็นเหยื่อล่อคางคก จึงแฝงปริศนาธรรมถึงการกระจายทานเพื่อช่วยเหลือก่อประโยชน์แก่ปวงชน ด้วยเหตุนี้ชาวบ้านจึงมีสำนวนมงคลเล่าขานสืบต่อกันมาว่า "หลิวไห่หยอกเย้าคางคกทอง ทุกย่างก้าวตกตกได้เงินทอง" ซึ่งยังคงเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมสำคัญในการดึงดูดโชคลาภและความรุ่งเรืองมาจนถึงปัจจุบัน
แปลโดย : สำนักก๊องฮวดต๋องตะกั่วป่า
