20/08/2026
🌸🌺🍀🌼🌸☘️🍀🌼🌸🌺🍀🍀🌸☘️
#วันธรรมสวนะ #วันพระ
#วันทีื ๒๒ ของการเข้าพรรษา
🐭🐂🐅🐇🐉🐍🐎🐐🐒🐓🐕🐖
วันศุกร์ที่ ๒๑ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๙
ค.ศ.๒๐๒๖ จ.ศ.๑๓๘๘ อธิกสุรทิน
ตรงกับขึ้น ๘ ค่ำ เดือนเก้า (๙)
ปีมะเมีย วสฺสาโนตุ (ฤดูฝน)
วสฺสาโนตุ มี ๘ อุโบสถ
เข้าวัด ทำบุญ รักษาศีลฟังเทศน์ เจริญสติ
🍁💐🍁🌸🍁🌺🍁🍁🌼🌼💐🍁⭐️🍁
การบรรยายธรรม เพราะสามารถเชื่อมโยงตั้งแต่ ความยากของการเกิดเป็นมนุษย์ → คุณค่าของชีวิต → การไม่ประมาท → การสร้างประโยชน์ให้ตนเองและผู้อื่น → การปฏิบัติธรรมเพื่อพ้นทุกข์ การเกิดเป็นมนุษย์เป็นเรื่องยาก
การใช้ชีวิตที่ไม่สูญเปล่า เป็นสิ่งที่ต้องขวนขวาย
ญาติโยมทั้งหลาย…การที่เราได้เกิดมาเป็นมนุษย์ในชาตินี้ หากลองพิจารณาให้ลึกซึ้ง จะพบว่า ชีวิตของเราไม่ใช่สิ่งธรรมดา และการได้เกิดเป็นมนุษย์ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
พระพุทธเจ้าทรงเปรียบเทียบความยากของการเกิดเป็นมนุษย์ไว้ว่า เปรียบเหมือนเต่าตาบอดตัวหนึ่งอยู่ในมหาสมุทรใหญ่ ทุกหนึ่งร้อยปีจะโผล่ศีรษะขึ้นมาครั้งหนึ่ง และในมหาสมุทรนั้นมีแอกไม้รูหนึ่งลอยอยู่ตามกระแสคลื่น
การที่เต่าตาบอดตัวนั้นจะโผล่ขึ้นมาแล้วสอดคอเข้าไปในรูของแอกไม้นั้นพอดี เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ยากเพียงใด การได้เกิดเป็นมนุษย์ก็ยากเช่นนั้น
เมื่อเราได้เกิดมาแล้ว สิ่งที่ควรถามตัวเองจึงไม่ใช่เพียงว่า
“วันนี้เราจะหาอะไรให้ตัวเอง?”
แต่ควรถามด้วยว่า
“วันนี้เราได้ใช้ชีวิตให้มีคุณค่าหรือยัง?”
เพราะชีวิตมนุษย์มีเวลาจำกัด
วัยเด็กผ่านไปแล้ว
วัยหนุ่มสาวก็ผ่านไปแล้ว
วัยกลางคนก็กำลังผ่านไป
และวัยชรากำลังรอเราอยู่ข้างหน้า
ทุกวันที่ผ่านไป ไม่มีวันย้อนกลับมาได้
เงินที่เสียไป เรายังหาใหม่ได้
สิ่งของที่เสียไป เรายังซื้อใหม่ได้
โอกาสบางอย่างที่พลาดไป เรายังอาจมีโอกาสอีกครั้งแต่ เวลาที่ผ่านไปแล้ว ไม่มีใครซื้อคืนมาได้
เพราะฉะนั้น สิ่งที่น่าเสียดายที่สุดในชีวิต ไม่ใช่การไม่มีทรัพย์สินมากมาย แต่คือ การมีชีวิตอยู่โดยปล่อยวันเวลาให้ผ่านไปโดยไม่ได้สร้างคุณค่าอะไรให้กับชีวิตเลย
บางคนมีชีวิตอยู่หลายสิบปี แต่ไม่เคยถามตัวเองเลยว่า
เราเกิดมาเพื่ออะไร?
เราอยู่เพื่ออะไร?
และเมื่อวันหนึ่งต้องจากโลกนี้ไป เราจะเหลืออะไรไว้ให้คนข้างหลัง?
การมีชีวิตอยู่จึงไม่ใช่เพียงการกินให้อิ่ม นอนให้หลับ ทำงาน หาเงิน แล้วก็รอวันตาย
ถ้าเราใช้ชีวิตเพียงเท่านั้น ชีวิตมนุษย์ก็อาจไม่ต่างจากการเดินวนอยู่ในวงจรเดิม ๆ
เกิด → เติบโต → ทำงาน → แสวงหา → แก่ → เจ็บ → ตาย
แต่พระพุทธศาสนาสอนให้มนุษย์รู้จักใช้โอกาสที่ได้เกิดมาให้เกิดประโยชน์สูงสุด
เพราะมนุษย์มีสิ่งสำคัญอย่างหนึ่ง คือ มีปัญญาที่สามารถฝึกฝนได้
เราสามารถเรียนรู้ผิดเรียนรู้ถูก
รู้จักละความชั่ว
รู้จักทำความดี
รู้จักฝึกจิต
รู้จักให้อภัย
รู้จักเสียสละ
และที่สำคัญที่สุด คือรู้จักพิจารณาความจริงของชีวิต
นี่คือคุณค่าของการเกิดเป็นมนุษย์
ดังนั้น การใช้ชีวิตที่ไม่สูญเปล่า ไม่จำเป็นต้องหมายความว่าเราต้องร่ำรวย ต้องมีชื่อเสียง หรือประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่ในสายตาของคนอื่น
บางครั้ง…
การไม่ทำร้ายใคร
การดูแลพ่อแม่
การเลี้ยงลูกให้เป็นคนดี
การช่วยเหลือคนที่กำลังลำบาก
การให้อภัยคนที่ทำให้เราเจ็บปวด
การรักษาศีล
การสวดมนต์
การทำสมาธิ
การแบ่งปัน
การพูดคำดี ๆ กับคนรอบข้าง
สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นการใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่า
เพราะชีวิตที่มีคุณค่า ไม่ได้วัดกันที่ว่า เรามีมากแค่ไหน
แต่วัดกันที่ว่า
“เราได้ทำประโยชน์อะไรจากชีวิตที่เราได้รับมาบ้าง”
ญาติโยมลองคิดดูว่า หากวันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต เราจะรู้สึกเสียดายเรื่องใดมากที่สุด?
เสียดายที่ยังหาเงินไม่มากพอ?
เสียดายที่ยังมีของไม่ครบ?
หรือเสียดายที่เราไม่ได้พูดคำดี ๆ กับคนที่เรารัก
ไม่ได้ทำความดีที่ตั้งใจไว้
ไม่ได้ให้อภัยใครบางคน
ไม่ได้ทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อชีวิตและผู้อื่น
และที่สำคัญที่สุด…
ยังไม่ได้เริ่มต้นฝึกจิตของตนเอง
พระพุทธเจ้าจึงทรงสอนเรื่อง “ความไม่ประมาท”
เพราะคนที่ประมาทจะคิดว่า
“ยังมีเวลา”
พรุ่งนี้ค่อยทำ
วันหลังค่อยทำ
แก่ก่อนค่อยเข้าวัด
มีเงินก่อนค่อยทำบุญ
มีเวลาว่างก่อนค่อยปฏิบัติธรรม
แต่ชีวิตไม่มีใครรับประกันว่าเราจะมี “วันพรุ่งนี้”
เราจึงไม่ควรรอให้ชีวิตเหลือเวลาน้อยแล้วจึงคิดว่าอยากทำความดี
สิ่งใดดี ควรทำเสียตั้งแต่วันนี้
อยากขอโทษใคร ก็ขอโทษ
อยากให้อภัยใคร ก็ให้อภัย
อยากทำบุญ ก็ทำ
อยากปฏิบัติธรรม ก็เริ่ม
อยากดูแลพ่อแม่ ก็เริ่มวันนี้
อยากเป็นคนดี ก็เริ่มจากวันนี้
เพราะการเริ่มต้นที่ดีที่สุด ไม่ใช่วันพรุ่งนี้
แต่คือ วันนี้
และเวลาที่ดีที่สุด ไม่ใช่เวลาที่เราพร้อมทุกอย่าง
แต่คือ เวลาที่เรายังมีลมหายใจ
ชีวิตมนุษย์จึงเปรียบเหมือนเทียนเล่มหนึ่ง
เมื่อจุดขึ้นแล้ว เปลวเทียนก็เผาผลาญตัวมันเองไปเรื่อย ๆ
ชีวิตของเราก็เช่นกัน
ทุกครั้งที่นาฬิกาเดิน
ทุกครั้งที่เราหายใจเข้าออก
เวลาของชีวิตกำลังลดลง
ดังนั้น อย่าถามเพียงว่า “เราจะมีชีวิตอยู่อีกกี่ปี?”
แต่จงถามว่า
“ปีที่เหลืออยู่ เราจะใช้มันอย่างไรให้มีความหมาย?”
หากยังมีเวลา ก็สร้างความดี
หากยังมีกำลัง ก็ช่วยเหลือผู้อื่น
หากยังมีโอกาส ก็ศึกษาธรรมะ
หากยังมีลมหายใจ ก็ฝึกจิต
และหากยังมีชีวิตอยู่ ก็อย่าปล่อยให้ชีวิตผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์
เพราะการเกิดเป็นมนุษย์นั้นยาก
แต่การได้เกิดเป็นมนุษย์แล้ว ใช้ชีวิตอย่างไม่ประมาท ยิ่งเป็นสิ่งที่เราต้องขวนขวายด้วยตัวเอง
ไม่มีใครทำแทนเราได้
บุญที่เราต้องสร้าง เราต้องสร้างเอง
ศีลที่เราต้องรักษา เราต้องรักษาเอง
จิตที่เราต้องฝึก เราต้องฝึกเอง
ปัญญาที่เราต้องพัฒนา เราต้องพัฒนาเอง
พระพุทธเจ้าทรงเป็นเพียงผู้ชี้ทาง แต่ผู้เดินทาง คือเรา เพราะฉะนั้น ในวันที่เรายังมีลมหายใจ ขอให้เรารู้คุณค่าของชีวิต
อย่าใช้ชีวิตเพียงเพื่อ “อยู่ให้รอด”
แต่จงใช้ชีวิตเพื่อ “อยู่ให้ดี”
อย่าใช้ชีวิตเพียงเพื่อสะสมทรัพย์ภายนอก
แต่จงสะสม ความดี ความเมตตา สติ และปัญญา ไว้ภายใน เพราะเมื่อถึงวันที่เราต้องจากโลกนี้ไป
สิ่งที่เราเคยมีอาจต้องทิ้งไว้ข้างหลัง
แต่สิ่งที่เราฝึกฝนไว้ในจิต
สิ่งที่เราทำไว้เป็นกรรมดี
และคุณงามความดีที่เราได้สร้างไว้
นั่นต่างหากที่มีความหมายต่อชีวิตอย่างแท้จริง
เกิดมาแล้ว อย่าให้เสียชาติเกิด
เมื่อได้โอกาสเป็นมนุษย์
จงใช้โอกาสนั้นให้คุ้มค่า
ทำความดีเมื่อยังทำได้
สร้างบุญเมื่อยังมีโอกาส
ให้อภัยเมื่อยังมีเวลา
ดูแลคนที่เรารักเมื่อเขายังอยู่
และฝึกจิตให้สูงขึ้นทุกวัน
เพราะเราไม่รู้ว่า…
ลมหายใจนี้ จะเหลืออีกกี่ครั้ง
ดังนั้น วันนี้ที่ยังหายใจอยู่
วันนี้ที่ยังมีโอกาส
วันนี้ที่ยังมีชีวิต
จงอยู่อย่างมีสติ
ทำความดีอย่างไม่ประมาท
และใช้ชีวิตทุกวันให้เป็นวันที่ไม่สูญเปล่า
ขอให้ทุกท่านได้ใช้โอกาสของการเกิดเป็นมนุษย์
สร้างประโยชน์แก่ตน
สร้างประโยชน์แก่ผู้อื่น
และสร้างเหตุแห่งความพ้นทุกข์
เพื่อให้เมื่อถึงวันที่ต้องจากโลกนี้ไป
เราจะไม่ต้องย้อนกลับมาเสียดายว่า
“เราเกิดมาแล้วแต่ยังไม่ได้ใช้ชีวิตให้คุ้มค่าเลย”
#วันธรรมสวนะ #วัดชมภูเวก #ศาลาตักบาตร #รักษาศีล #ฟังเทศน์ #เจริญจิตภาวนา
