30/06/2026
2008年在香港參加文師父所舉辦的沙彌短期出家，當時完了十日的出家營後，所有沙彌還俗，自己聽文師父的建議是唯一還沒有捨戒還俗。
也因此造就了原本想去緬甸，轉聽文師父建議，先嘗試到泰國修行，當時文師父二話不說，幫我訂機票，且剛好他們已有安排到泰國清邁，便一同前去。
因緣是奇妙，一心本是想到緬甸，最後到了泰國，做了白衣持8戒差不多兩個月，文師父建議出家，自己覺得出家對修行來說是最方便適合，所以也出家，出家後住另一個府的寺院，經過一年的掙扎，如魚去到了陸地，覺得很不適合痛苦，還是想到緬甸。
但到最後，出家的第二年轉回到清邁分院產生了改變，適應起來，便一直在清邁住到今天，且後來會了泰文，發現泰國環境也很適合修行，且有很多大師父，便取消了前去緬甸的想法。
出家後為了專心修行，決定停用電話5年，大師父也收了我的電話，過程中有人供電話也自己不用，轉送大師父，隨他要送給誰，因他本身也不用，直到第6個戒臘，有居士供簡單的電話、電話卡、增值卡，說以便方便聯絡前來修行，便應用至今。
所以感恩文師父的恩德，也感恩大師父給予出家授戒。
In 2008, I participated in a short-term novice ordination program organized by Master Yuboon in Hong Kong. After the ten-day ordination retreat ended, all of the novices disrobed and returned to lay life. Following Master Yuboon’s advice, I was the only one who did not relinquish the precepts and return to lay status.
Because of this, although I had originally intended to go to Myanmar, I instead followed Master Yuboon’s suggestion to first try practicing in Thailand. Without hesitation, he helped me book a flight. As it happened, his group had already arranged a trip to Chiang Mai, Thailand, so I traveled there with them.
The workings of causes and conditions are truly remarkable. My heart had been set on going to Myanmar, yet I eventually arrived in Thailand instead. I spent nearly two months there as a white-robed practitioner observing the Eight Precepts. Master Yuboon then suggested that I ordain. Since I felt that monastic life was the most suitable and convenient way to pursue spiritual practice, I decided to become a monk.
After ordination, I stayed at a monastery in another province. During the first year, I struggled greatly. It felt like a fish taken onto dry land—I felt extremely uncomfortable and suffered a great deal. I still longed to go to Myanmar.
However, in my second year as a monk, I returned to the Chiang Mai branch monastery, and things began to change. Gradually, I adapted to the environment and have continued living in Chiang Mai ever since. Later, after learning Thai, I discovered that Thailand also provides an excellent environment for spiritual practice and is home to many accomplished meditation masters. As a result, I gave up the idea of going to Myanmar.
After ordaining, in order to focus wholeheartedly on my practice, I decided not to use a telephone for five years. My senior teacher also kept my phone for me. During that period, people occasionally offered me mobile phones, but I chose not to use them and instead passed them on to my teacher, who could give them to anyone he wished. He himself did not use a phone either.
It was not until my sixth vassa (Rains Retreat year) that a lay supporter offered me a simple mobile phone, together with a SIM card and prepaid credit, saying that it would make it easier for people who wished to come and practice to contact me. Since then, I have continued to use a phone for that purpose.
Therefore, I am deeply grateful for Master Yuboon’s benevolence and guidance, and I am also deeply indebted to my preceptor for granting me the opportunity to ordain and enter the monastic life.
ในปี พ.ศ. 2551 ข้าพเจ้าได้เข้าร่วมโครงการบรรพชาสามเณรระยะสั้นที่จัดโดยพระอาจารย์ยูบุญ ณ ฮ่องกง หลังจากจบการบรรพชาเป็นเวลา 10 วัน สามเณรทั้งหมดได้ลาสิกขาและกลับไปใช้ชีวิตฆราวาส แต่ข้าพเจ้าเป็นเพียงผู้เดียวที่ปฏิบัติตามคำแนะนำของพระอาจารย์ยูบุญ โดยยังคงรักษาศีลและไม่ได้ลาสิกขา
ด้วยเหตุนี้ เดิมทีข้าพเจ้าตั้งใจจะเดินทางไปประเทศเมียนมา แต่ภายหลังได้ฟังคำแนะนำของพระอาจารย์ยูบุญให้ลองมาปฏิบัติธรรมที่ประเทศไทยก่อน ท่านได้ช่วยจองตั๋วเครื่องบินให้ทันที และบังเอิญว่าคณะของท่านมีแผนเดินทางไปจังหวัดเชียงใหม่อยู่แล้ว ข้าพเจ้าจึงได้เดินทางมาพร้อมกับคณะนั้น
เรื่องของเหตุปัจจัยช่างน่าอัศจรรย์ เดิมทีข้าพเจ้ามุ่งมั่นว่าจะไปประเทศเมียนมา แต่สุดท้ายกลับได้มาประเทศไทย ข้าพเจ้าใช้ชีวิตเป็นผู้ถือศีล 8 นุ่งขาวห่มขาวอยู่เกือบสองเดือน จากนั้นพระอาจารย์ยูบุญได้แนะนำให้บวช ข้าพเจ้ารู้สึกว่าการบวชเป็นวิถีที่สะดวกและเหมาะสมที่สุดสำหรับการปฏิบัติธรรม จึงตัดสินใจอุปสมบท
หลังจากบวชแล้ว ข้าพเจ้าได้จำพรรษาอยู่ที่วัดแห่งหนึ่งในอีกจังหวัดหนึ่ง ตลอดปีแรกต้องต่อสู้กับความรู้สึกภายในอย่างมาก ราวกับปลาที่ขึ้นมาอยู่บนบก รู้สึกไม่เหมาะสม อึดอัด และทุกข์ใจอย่างยิ่ง อีกทั้งยังคงอยากเดินทางไปประเทศเมียนมาอยู่เสมอ
อย่างไรก็ตาม เมื่อเข้าสู่ปีที่สองแห่งสมณเพศ ข้าพเจ้าได้ย้ายกลับมายังสาขาวัดที่จังหวัดเชียงใหม่ และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลง ข้าพเจ้าค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้ และพำนักอยู่ที่เชียงใหม่เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน ต่อมาเมื่อสามารถใช้ภาษาไทยได้ ข้าพเจ้าพบว่าประเทศไทยก็เป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การปฏิบัติธรรมอย่างยิ่ง อีกทั้งยังมีพระอาจารย์ผู้ทรงคุณธรรมและความรู้จำนวนมาก ด้วยเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึงละความตั้งใจที่จะเดินทางไปประเทศเมียนมา
หลังจากบวชแล้ว เพื่อให้สามารถมุ่งมั่นกับการปฏิบัติธรรมได้อย่างเต็มที่ ข้าพเจ้าจึงตัดสินใจงดใช้โทรศัพท์เป็นเวลา 5 ปี พระอาจารย์ใหญ่ก็เก็บโทรศัพท์ของข้าพเจ้าไว้ ในช่วงเวลานั้น แม้จะมีผู้ศรัทธานำโทรศัพท์มาถวาย ข้าพเจ้าก็ไม่ได้ใช้ แต่ได้นำไปมอบให้พระอาจารย์ใหญ่ เพื่อให้ท่านพิจารณามอบต่อแก่ผู้ที่เห็นสมควร เนื่องจากตัวท่านเองก็ไม่ได้ใช้โทรศัพท์เช่นกัน
จนกระทั่งพรรษาที่ 6 มีญาติโยมท่านหนึ่งถวายโทรศัพท์มือถือแบบเรียบง่าย พร้อมซิมการ์ดและบัตรเติมเงิน โดยกล่าวว่าจะช่วยให้ผู้ที่ประสงค์จะเดินทางมาปฏิบัติธรรมสามารถติดต่อได้สะดวกยิ่งขึ้น ข้าพเจ้าจึงเริ่มใช้โทรศัพท์อีกครั้ง และใช้มาจนถึงปัจจุบัน
ด้วยเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึงมีความสำนึกในพระคุณของพระอาจารย์ยูบุญเป็นอย่างยิ่ง ที่ได้เมตตาให้คำแนะนำและเกื้อกูลในเส้นทางชีวิต อีกทั้งข้าพเจ้ายังขอกราบขอบพระคุณพระอุปัชฌาย์ผู้ได้ให้การอุปสมบทแห่งสมณเพศแก่ข้าพเจ้า
——-Ajahn Hei
