20/07/2026
เห็นตอนนี้คลิปนี้กำลังติดเทรนด์
แอดมินเลยจะขอนำเรื่องราวดีๆจากการอ่านผิดๆถูกๆของผู้อ่านบทอ่านที่วัดโรงหมูมาแชร์ต่อค่ะ
ในสมัยก่อนในยุคที่คุณพ่อไมเออร์เป็นเข้าอาวาสวัดโรงหมู น่าจะเป็นเรื่องราวสมัย 30 ปีก่อน ในวัดของเรามีเยาวชนไม่มากค่ะ ทั้งหญิงทั้งชายตัวกระเปี๊ยก จับมาฝึกอ่านบทอ่านกันหมดค่ะ โชคดีที่วัดเราเป็นวัดเล็กๆ สัตบุรุษไม่มาก คนที่มาวัดก็เป็นเครือญาติกันทั้งนั้น และที่สำคัญยังไม่มีโซเชียลมีเดีย เลยอาจจะยังไม่ได้อายมากค่ะ
ตอนนั้นเยาวชนชายคนหนึ่งขึ้นไปอ่านบทอ่าน อ่านไปได้ซักพัก รู้ตัวว่าอ่านผิด ก็อุทานออกมาว่า...
"เห้ย!!!"
ซักพักอ่านผิดอีกก็...
"เอ้ย!!!"
เป็นแบบนี้อยู่ 2-3 ครั้งค่ะ คนในวัดก็นั่งยิ้ม กลั้นขำ บางคนก็แอบขำ บางคนก็ไหล่โยกแบบไม่ส่งเสียง
พอจบมิสซา เยาวชนคนนั้นก็รู้สึกอายเล็กน้อย แต่ด้วยความที่วัดเราค่อนข้างอบอุ่นมากๆ อยู่กันเหมือนครอบครัว ทุกคนก็ให้กำลังใจ เดินไปโอบไหล่ "สู้ๆ อาทิตย์หน้าเอาใหม่!"
แต่บทเรียนที่สำคัญที่สุด น่าจะมาจากคำพูดของคุณพ่อไมเออร์ที่พูดกับเยาวชนคนนั้นว่า...
"ลูกอ่านดีแล้ว เพราะว่าลูกทำให้ทุกคนตั้งใจฟังบทอ่าน ตั้งใจฟังลูก ว่าจะอ่านผิดหรือเปล่า"
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่พิสูจน์ได้แล้วว่า ทุกคนตั้งใจฟังที่เยาวชนคนนั้นอ่านจริงๆค่ะ
ว่าแต่คุณพ่อไมเออร์นี่ชมหรือซ้ำเติมกันแน่นะ แอดมินชักไม่แน่ใจแล้วค่ะ 😁
