Daily Word of God, Om Noi, Krathum Baen District, Samut Sakhon, Thailand Bangkok, Samut Sakhon, 7413, Bangkok (2026)

Personalized Approach

We at Pacific Hope have dedicated our lives to bringing education, social and economic projects to tribal people right where they live. We trek into remote areas on invitation by tribal members, we develop relationships, we assess the needs of the community, and then we begin to build among the people to make dreams reality. Excellence and Professionalism

We create teams o

f qualified professionals who travel together into the field to implement short and long-term projects. We set up education and service centers. In cooperation with Pacific Gates Education, our sister organization, we build schools. As a Christian NGO we bring in the know-how to train local people to help one another and themselves. We build Hope

At Pacific Hope we build education. We build small business. We build possibilities. We build training. We build opportunity. We build community. We build lives. We build Hope. Pacific Hope Cambodia welcome you around the world to join and pray for God complete His mission on the world as we body of Jesus Christ .

12/09/2023

Do you love God

12/09/2023

លោកអ្នកមិនត្រូវការកាន់តែស្រឡាញ់ខ្លួនឯងនោះទេ
បន្ទាប់ពីចំណាយពេលអស់មួយភាគបួននៃសតវត្សរ៍នៅព្រះវិហារ បេថ្លេហិមបាទីស្ទ លោកគ្រូ ចន ផាបភ័រ បានក្រឡេកមើលក្រោយ និងបានឆ្លុះបញ្ចាំងលើការពេញនិយមដ៏គួរឲ្យព្រួយបារម្ភបំផុតមួយដែលគាត់បានដើរតាមនៅក្នុងគ្រីស្ទបរិស័ទ។ ហើយការពេញនិយមនេះគឺជាការលើកខ្លួនឯង និងការស្រឡាញ់ខ្លួនឯង ហើយវាជាការដែលបានកើតឡើងខ្លាំងមែនទែននៅក្នុងអំឡុងឆ្នាំ ១៩៧០ ដល់ ១៩៨០។ គេបានលើកឡើងថា ការឲ្យតម្លៃលើខ្លួនឯងគឺជាគន្លឹះនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់គ្រីស្ទបរិស័ទ៖ ចូរស្រឡាញ់ខ្លួនឯងឲ្យបានច្រើន ហើយបន្ទាប់មកទើបលោកអ្នកអាចស្រឡាញ់អ្នកដទៃទៀតបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។ ប៉ុន្តែ គំរូបែបនេះគឺជាការបង្ខូចទ្រង់ទ្រាយទៅវិញទេ។ ជាការពិតណាស់ អ្វីដែលព្រះគម្ពីរទាមទារឲ្យគ្រីស្ទបរិស័ទធ្វើគឺលើសឆ្ងាយជាងការលើកខ្លួនឯងទៅទៀត។ វាលើសខ្លាំងជាងនេះ ពីព្រោះព្រះគម្ពីរមិនបានត្រាស់ហៅយើងឲ្យស្រឡាញ់ខ្លួនឯងច្រើនថែមទៀតនោះទេ ប៉ុន្តែឲ្យយើងស្រឡាញ់អ្នកដទៃដោយមានចិត្តស្មោះត្រង់ និងព្យាយាមខ្នះខ្នែងដូចដែលយើងបានស្រឡាញ់ខ្លួនឯងដែរ។ ការត្រាស់ហៅឲ្យស្រឡាញ់ដែលលើសបែបនេះគឺជាការត្រាស់ហៅដែលមានការទាមទារខ្ពស់ណាស់។ លោកគ្រូ ចន ផាបភ័រ ហៅការបើកសម្ដែងបែបនេះថាជា «ការហិនវិនាស»—ហិនវិនាសដោយសារវាបានធ្វើឲ្យគ្រីស្ទបរិស័ទក្លាយជា «សាសនាដែលមិនអាចទៅរួចបាន»។ នេះជាអ្វីដែលលោកគ្រូ ចន ផាបភ័រ បានពន្យល់នៅក្នុងសេចក្ដីអធិប្បាយរបស់គាត់មួយក្នុងចំណោមសេចក្ដីអធិប្បាយទាំង ២០០៥ ចំណងជើងរបស់គាត់។
តើបំណុលនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលយើងជំពាក់អ្នកដទៃមានទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងការស្រឡាញ់ខ្លួនឯងដោយរបៀបណា? កណ្ឌគម្ពីរ រ៉ូម ១៣:៩ គឺជាការដកស្រង់ចេញពីកណ្ឌគម្ពីរ លេវីវិន័យ ១៩:១៨។ ទាំងព្រះយេស៊ូវ លោក យ៉ាកុប និងសាវ័ក ប៉ុល ក៏បានលើកសម្រង់សម្ដីនេះឡើងដែរ។ នេះគឺជាបញ្ញត្តិនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏សំខាន់បំផុត «ចូរស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងដូចខ្លួនឯង»។ សំណួររបស់ខ្ញុំគឺថា តើឃ្លាដែលថា «ស្រឡាញ់ដូចខ្លួនឯង» មានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច—«ដូចខ្លួនឯង»?
មកដល់ពេលនេះ ខ្ញុំបានបម្រើនៅទីនេះអស់រយៈពេល២៥ឆ្នាំហើយ។ យើងទើបតែបានធ្វើពិធីគម្រប់ខួបកាលពីយប់ថ្ងៃពុធនេះ។ ខ្ញុំអាចចាំបានកាលពី៦ឆ្នាំមុនពេលដែលខ្ញុំបានមកដល់ក្រុមជំនុំ បេថ្លេហិម ដំបូង ហើយខ្ញុំអាចនិយាយបានថា ក្នុងចំណោមការខ្វល់ខ្វាយជាច្រើនក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំចាប់ពីឆ្នាំ ១៩៧៤ ដល់ ១៩៨៩ គឺជាបញ្ហាមួយនេះហើយ។ តើឃ្លាដែលថា «ដូចខ្លួនឯង» មានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? ខ្ញុំចង្អុលបង្ហាញពីការពិតនៃប្រវត្តិសាស្ត្របន្តិចបន្តួចដោយសារតែខ្ញុំមិនបានទទួលស្គាល់ពីបញ្ហា ឬក៏មានការមួយចំនួនបានផ្លាស់ប្ដូរបន្តិចបន្តួច។ ខ្ញុំមិនបានស្ដាប់លឺដូចកាលពី២០ទៅ៣០ឆ្នាំមុននោះទេ គម្រោងផែនការទាក់ទងទៅនឹងផ្លូវចិត្តដែលបានសង់នៅក្នុងខគម្ពីរនេះមានការខុសខ្លាំងមែនទែន។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនឹងប្រាប់លោកអ្នកអំពីចំណុចនោះក្រែងលោខ្ញុំនៅមិនទទួលស្គាល់ពីបញ្ហា និងក្រែងលោលោកអ្នកក៏ទទួលស្គាល់បែបដូចនោះដែរ។ ឥលូវនេះ ខ្ញុំនឹងព្យាយាមរំដោះលោកអ្នកចេញពីការលង់បែបនេះ។
ដំណឹងល្អនៃការលើកខ្លួនឯង
អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំកន្លងផុតទៅ គ្រីស្ទបរិស័ទបានសរសេរអត្ថបទ និងសៀវភៅដែលពួកគេបានលើកឡើងថា បញ្ញត្តិមួយនេះមានន័យថា មូលហេតុដែលមនុស្សមិនអាចស្រឡាញ់អ្នកដទៃទៀតបានគឺក៏ព្រោះតែពួកគេមិនបានរៀនពីរបៀបក្នុងការស្រឡាញ់ខ្លួនឯងឲ្យបានគ្រប់គ្រាន់សិន ហេតុដូច្នេះហើយបានជាកិច្ចការក្នុងការផ្ដល់ការសិក្សា និងកិច្ចការអប់រំ ការចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សា និងការអធិប្បាយ គឺដើម្បីជួយមនុស្សឲ្យចេះស្រឡាញ់ខ្លួនឯងខ្លាំងជាងមុន ដើម្បីឲ្យពួកគេមានធនធានក្នុងការស្រឡាញ់អ្នកដទៃទៀតបាន។ ហើយនៅក្នុងគម្រោងផែនការដ៏តូចមួយនោះ ការស្រឡាញ់ខ្លួនឯងគឺតែងតែមានន័យថា ការលើកខ្លួនឡើងឯង។
ដូច្នេះហើយបានជាដំណឹងល្អសកលដែលបានដោះស្រាយបញ្ហាទាំងអស់របស់កុមារ អាពាហ៍ពិពាហ៍ និងជម្លោះអាជីវកម្មគឺជាការខ្វះនូវការលើកខ្លួនឯង ហេតុដូច្នេះហើយ កិច្ចការរបស់អ្នកប្រឹក្សាទាំងអស់ គ្រូអធិប្បាយទាំងអស់ ឪពុកម្ដាយទាំងអស់ អ្នកអប់រំទាំងអស់ គឺជាការនាំកូនតូចៗទាំងនោះឲ្យចេះលើកខ្លួនឯងជីវិតរស់នៅរបស់ពួកគាត់ ហើយឲ្យបុគ្គលិកទាំងអស់ចេះលើកខ្លួនឯងនៅក្នុងជីវិត ហើយបន្ទាប់មក ការទាំងអស់នឹងចាប់ផ្ដើមមានភាពល្អប្រសើរឡើងជាងនេះ ពីព្រោះនៅពេលដែលពួកគេស្រឡាញ់ខ្លួនឯង នោះពួកគេនឹងឲ្យសេចក្ដីស្រឡាញ់នោះហូរហៀរទៅកាន់អ្នកដទៃទៀតដែរ។ នោះគឺជាគម្រោងផែនការបោកប្រាស់ ហើយវាក៏បានបាត់បង់នូវចំណុចសំខាន់ៗក្នុងរបៀបជាច្រើនដែរ។
ទីមួយ សេចក្ដីបង្គាប់បញ្ជាតាមបទគម្ពីរមួយនេះសន្មតថា យើងទាំងអស់គ្នាចេះស្រឡាញ់ខ្លួនឯងហើយ ហើយមិនចាំបាច់ត្រូវការឲ្យគេមកបង្រៀនទាល់តែសោះក្នុងការស្រឡាញ់ខ្លួនឯង។ វាជាការសន្មត។ មនុស្សគ្រប់ៗគ្នា ដោយមិនមានករណីលើកលែង មានទំនាក់ទំនងយ៉ាងងប់ងុលជាមួយនឹងការស្រឡាញ់ខ្លួនឯង។ លោកអ្នកមិនត្រូវការរៀនពីការនោះទាល់តែសោះ។
ហើយចំណុចទី២ វាគ្មានអ្វីទាក់ទងជាមួយនឹងការលើកខ្លួនឯងនោះទេ។ សេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលលោកអ្នកមានសម្រាប់ខ្លួនឯងមានភាពសាមញ្ញណាស់ បំណងប្រាថ្នារបស់លោកអ្នកក្នុងការមានភាពសប្បាយរីករាយ និងការធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ដើម្បីឲ្យជីវិតរបស់លោកអ្នកដើរនៅក្នុងផ្លូវដែលលោកអ្នកចង់បាន។ ព្រះអង្គមិនបានមានបន្ទូលថា ដំបូងលោកអ្នកត្រូវរៀនលើកខ្លួនឯងទេ ហើយបន្ទាប់មក ចេញពីការឲ្យតម្លៃយ៉ាងខ្ពស់ដល់គុណសម្បត្តិរបស់លោកអ្នក នោះឥឡូវនេះលោកអ្នកមានសេរីភាពក្នុងការស្រឡាញ់អ្នកដទៃទៀតបាន—បន្ទាប់មកជួយពួកគេឲ្យសន្មតថា ពួកគេចេះឲ្យតម្លៃខ្លួនឯងថាពួកគេអស្ចារ្យប៉ុណ្ណា។
គ្រប់គ្នាចង់បានភាពសប្បាយរីករាយ
នោះមិនមែនជារបៀបដែលសាវ័ក ប៉ុល កំពុងតែគិតនោះទេ។ ព្រះបន្ទូលមិនបានបង្គាប់ឲ្យយើងស្រឡាញ់ខ្លួនឯងនោះទេ ទាំងនោះគឺគ្រាន់តែជាការសន្មតតែប៉ុណ្ណោះ៖ ចូរស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងដូចខ្លួនបានស្រឡាញ់ខ្លួនឯង—ប៉ុណ្ណឹងវាច្បាស់ល្មមដែលមិនគួរមានសំណួរអំពីវាទៀតនោះទេ។
នេះគឺជាឧទាហរណ៍នៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ អេភេសូរជំពូក ៥។ សាវ័ក ប៉ុល កំពុងនិយាយអំពីប្ដីប្រពន្ធនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរអេភេសូរនៅក្នុងជំពូកទី៥។ គាត់កំពុងតែប្រើប្រាស់បញ្ញត្តិនៃការស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងមកអនុវត្តចំពោះប្ដីប្រពន្ធផងដែរ។ ដូច្នេះ ក្នុងអត្ថន័យនេះ តើឲ្យប្ដីអាចស្រឡាញ់ប្រពន្ធបានដោយរបៀបណា? វាមានដំណើរការដូចនេះ៖ «ត្រូវឲ្យប្ដីស្រឡាញ់ប្រពន្ធបែបយ៉ាងនោះឯង គឺដូចជាស្រឡាញ់រូបកាយរបស់ខ្លួនដែរ អ្នកណាដែលស្រឡាញ់ប្រពន្ធខ្លួន នោះក៏ឈ្មោះថាស្រឡាញ់ដល់ខ្លួនឯងហើយ»។ ហើយបន្ទាប់មក គាត់ក៏បានបន្ថែមឃ្លាដ៏សំខាន់គួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលនៅក្នុងខ២៩ទៀតថា «ដ្បិតមិនដែលមានអ្នកណាស្អប់រូបសាច់ខ្លួនឯងឡើយ គឺគេតែងចិញ្ចឹម ហើយថ្នាក់ថ្នមវិញ ដូចជាព្រះអម្ចាស់ដល់ពួកជំនុំដែរ» (អេភេសូរ ៥:២៨-២៩)។ គ្មាននរណាម្នាក់ស្អប់ខ្លួនឯងនោះទេ ប៉ុន្តែតែងតែចិញ្ចឹម និងថ្នាក់ថ្នមខ្លួនគាត់វិញ។ គ្រប់គ្នាទាំងអស់ដោយមិនមានការលើកលែង សុទ្ធតែស្រឡាញ់ខ្លួនឯង—មិនថាការលើកខ្លួនរបស់គាត់មានលក្ខណៈទាប ឬខ្ពស់នោះទេ។
គ្រប់គ្នាចង់មានអាហារបរិភោគ ហើយនិងធ្វើស្ទើរតែគ្រប់យ៉ាង ដើម្បីឲ្យបានវាមកបរិភោគ ប្រសិនបើយើងឃ្លានខ្លាំង។
គ្រប់គ្នាចង់មានទឹកផឹក ហើយមិនឲ្យខ្លួនស្លាប់ដោយសារការស្រេកឃ្លាននោះទេ ហើយយើងនឹងធ្វើស្ទើរតែគ្រប់យ៉ាង ដើម្បីឲ្យខ្លួនយើងទទួលបានទឹកផឹក ប្រសិនបើយើងស្រេកមែន។
គ្រប់គ្នាចង់គេចឲ្យផុតពីការមានរបួស និងការស្លាប់ ហើយយើងនិងធ្វើគ្រប់យ៉ាង ដើម្បីគេចចេញពីការដើរកាត់មុខរទេះភ្លើង ឬមុខឡាន ឬពីការផឹកថ្នាំពុល ឬក៏ការដែលនាំឲ្យខ្លួនយើងស្លាប់ក្នុងរបៀបផ្សេងៗទៀតដែរ។
យើងស្រឡាញ់ជីវិត និងសុខភាពរបស់យើងខ្លាំងណាស់។ ហើយប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់លើកឡើងដោយបដិសេធថា «ចុះសម្រាប់ពួកអ្នកដែលទទួលបានការរីករាយពីការឈឺចាប់ និងពួកអ្នកធ្វើអត្តឃាតខ្លួនឯងវិញ? តើពួកគេជាករណីលើកលែង ឬយ៉ាងណា? ខ្ញុំចង់មានន័យថា ពួកគេមិនបានមើលថែខ្លួនឲ្យបានល្អទេ មែនអត់?»។ ចម្លើយគឺថា ពួកអ្នកដែលទទួលបានការរីករាយពីការឈឺចាប់ និងពួកអ្នកដែលធ្វើអត្តឃាតខ្លួនឯងមិនមែនជាករណីលើកលែងនោះទេ ក្នុងច្បាប់នេះ។
អ្នកដែលទទួលបានការរីករាយចេញពីការឈឺចាប់គឺជាម្នាក់ដែលមានមូលហេតុក្រៀមក្រំ និងគួរឲ្យញញើត ហើយស្វែងរកការរីករាយបានដោយធ្វើឲ្យខ្លួនឯងមានការឈឺចាប់ ឬការទទួលបានភាពអរសប្បាយនឹងការយកចិត្តទុកដាក់របស់គ្រូពេទ្យ។ ខ្ញុំធ្លាប់បាននិយាយជាមួយអ្នកដែលធ្លាប់បានអារដៃខ្លួនឯង។ ខ្ញុំបានសួរស្ត្រីវ័យក្មេងម្នាក់ដែលយើងធ្លាប់បានធ្វើការជាមួយ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកអារខ្លួនឯងបែបនេះ?» គាត់មានស្នាមរបួសដាចយ៉ាងធំនៅលើក្បាលពោះរបស់គាត់។ គាត់បានឆ្លើយថា «ដោយសារនោះវាជាពេលតែមួយគត់ដែលមាននរណាម្នាក់បានប៉ះខ្ញុំ» គាត់ចង់ឲ្យមាននរណាម្នាក់មកប៉ះគាត់។ គាត់ស្រឡាញ់ខ្លួនគាត់ខ្លាំងណាស់។ «សូមប៉ះខ្ញុំមក! លោកគ្រូពេទ្យ! សូមប៉ះខ្ញុំមក!»។
ជាការពិត វាក៏ដូចគ្នាជាមួយនឹងការធ្វើអត្តឃាតដែរ។ មានហេតុផលតែមួយគត់ដែលនាំឲ្យមនុស្សសម្លាប់ខ្លួន គឺដោយសារជីវិតរបស់គេមានការឈឺចាប់ខ្លាំងពេក ពួកគេមិនអាចប្រឈមនឹងវាបានទៀតនោះទេ ហើយពួកគេចង់គេចឲ្យផុតពីវា។ ពួកគេគ្រាន់តែចង់ចេញឲ្យផុតពីការឈឺចាប់ ដែលនោះក៏ជាការស្រឡាញ់ខ្លួនឯងដែរ។ «ខ្ញុំមិនចង់មានការឈឺចាប់ទៀតទេ»។
គ្រប់គ្នាចូលចិត្តឲ្យគេសរសើរ ហើយដាច់ចេញពីព្រះគុណ នោះពួកយើងទាំងអស់គ្នាប្រសប់ក្នុងការនិយាយ និងធ្វើការអ្វីមួយ ដើម្បីឲ្យគេចូលចិត្ត និងលើកមុខមាត់យើង។ យើងត្រូវការកិច្ចការដ៏ធំនៃព្រះគុណដ៏ក្រៃលែងក្នុងការរំដោះលោកអ្នកចេញពីរូបព្រះទាំងនោះ។ យើងស្រឡាញ់ការសរសើរពីមនុស្ស។ មនុស្សគ្រប់គ្នាមានសេចក្ដីស្រឡាញ់សម្រាប់ខ្លួនឯង។ ព្រះយេស៊ូវមិនបានបង្គាប់វានោះទេ ព្រះអង្គជ្រាបពីវាហើយ។
ចូរស្វែងរកប្រយោជន៍សម្រាប់អ្នកដទៃ
ឥឡូវនេះ មានមនុស្សជាច្រើនគិតថា វានឹងលើសពេកហើយ ប្រសិនបើព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថា «ដូច្នេះ ចូរឈប់ស្រឡាញ់ខ្លួនឯងដូចនោះ ហើយចូរចាប់ផ្ដើមបំពេញកាតព្វកិច្ចនៃក្ដីស្រឡាញ់ទៅកាន់អ្នកដទៃចុះ។ ចូរឈប់មានចំណង់ខ្លាំងក្នុងការស្វែងរកសុភមង្គលដល់ខ្លួនឯង និងដល់សុខុមាលភាពខ្លួនឯងចុះ។ ចូរបញ្ឈប់ការនោះ សម្លាប់ការនោះ ឆ្កាងការនោះ ស្លាប់នៅក្នុងការនោះ និងចាប់ផ្ដើមធ្វើអ្វីដែលមិនហូរចេញពីសេចក្ដីប៉ងប្រាថ្នា ដើម្បីភាពអរសប្បាយរបស់លោកអ្នក ហើយចូរគ្រាន់តែធ្វើវាទៅតាមកាតព្វកិច្ច ហើយក្នុងសេចក្ដីស្រឡាញ់ផង»។ មានមនុស្សមួយចំនួនអាចនឹងនិយាយថា នោះវាលើសច្រើនណាស់ ហើយខ្ញុំគិតថា វាក៏អាចដូចនោះដែរ។
ប៉ុន្តែ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយក៏វាមិនច្រើនដូចអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូល និងដូចអ្វីដែលសាវ័ក ប៉ុល បានមានប្រសាសន៍ និងលោក យ៉ាកុប បានលើកឡើង និងកណ្ឌគម្ពីរលេវីវិន័យបានចែងនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគាត់បានលើកឡើងថា «ចូរស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងក្នុងរបៀបដូចនោះ៖ ដូចដែលលោកអ្នកស្រឡាញ់ខ្លួនឯងយ៉ាងសម្បើមនោះដែរ។ ចូរធ្វើឲ្យបំណងប្រាថ្នារបស់លោកអ្នកបានកើតឡើង ចូរធ្វើឲ្យបំណងប្រាថ្នារបស់លោកអ្នកក្នុងការមានភាពអរសប្បាយក្លាយជារង្វាស់នៃសេចក្ដីប៉ងប្រាថ្នារបស់ខ្លួនក្លាយជាភាពអរសប្បាយដល់អ្នកដទៃចុះ»។ លោកអ្នកនិយាយពីភាពច្រើនលើសលប់ លោកអ្នកនិយាយអំពីការផ្លាស់ប្ដូរនៃជីវិត អំពីការដែលបេះដូងលោតស្ទើរតែផ្ទុះ និងអំពីសេចក្ដីបង្គាប់បញ្ជាដែលមិនអាចទៅរួចបាន។ ចូរស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួនដូចដែលលោកអ្នកស្រឡាញ់ខ្លួនឯងចុះ។
ប្រសិនបើលោកអ្នកមានភាពស្វាហាប់ក្នុងការស្វែងរកសុភមង្គលសម្រាប់ខ្លួនឯង ចូរមានភាពស្វាហាប់ក្នុងការស្វែងរកសុភមង្គលដល់អ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួនផងចុះ។
ប្រសិនបើលោកអ្នកមានគំនិតឆ្នៃប្រឌិតក្នុងការស្វែងរកសុភមង្គលសម្រាប់ខ្លួនឯង ចូរមានគំនិតឆ្នៃប្រឌិតក្នុងការស្វែងរកសុភមង្គលដល់អ្នកជិតខាងរបស់លោកអ្នកដែរ។
ប្រសិនបើលោកអ្នកមានការតស៊ូ និងទ្រាំទ្រក្នុងការស្វែងរកសុភមង្គលសម្រាប់ខ្លួនឯង ចូរមានការតស៊ូ និងទ្រាំទ្រក្នុងការស្វែងរកសុភមង្គលដល់អ្នកជិតខាងរបស់លោកអ្នកដែរ។
សាវ័ក ប៉ុល មិនបានលើកឡើងជាចម្បងថាឲ្យស្វែងរកអ្នកជិតខាងរបស់លោកអ្នកដូចអ្វីដែលលោកអ្នកចង់បាននោះទេ៖ គាត់កំពុងលើកឡើងថា «ចូរស្វែងរកប្រយោជន៍សម្រាប់ពួកគេនៅក្នុងរបៀបដូចគ្នាទៅនឹងការដែលលោកអ្នកស្វែងរកសម្រាប់ខ្លួនឯងវិញ។ ចូរកំណត់កម្រិតសម្រាប់ស្វែងរកខ្លួនរបស់លោកអ្នកផ្ទាល់ ដែលវាខ្ពស់ ជារង្វាស់ក្នុងការស្វែងរកប្រយោជន៍សម្រាប់ពួកគេដែរ»។
ការច្រើនហួសហេតុ សេចក្ដីបង្គាប់ដែលមិនអាចទៅរួច
នេះគឺជាការហិនវិនាសមួយ។ លោកអ្នកកំពុងអង្គុយនៅផ្ទះ។ លោកអ្នកមានចិត្តរីករាយជាមួយអារម្មណ៍ពេលល្ងាច។ វាមានអារម្មណ៍ល្អ—ការមើលទូរទស្សន៍ មើលវីដេអូ បរិភោគអាហារឆ្ងាញ់ៗ ហើយជជែកគ្នាលេង។ ហើយស្រាប់តែលោកអ្នកឮសេចក្ដីបង្គាប់របស់ព្រះយេស៊ូវថា «ចូរស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងដូចដែលលោកអ្នកចង់បានពេលវេលាល្ងាចនេះដែរចុះ»។ នេះគឺជាការហិនវិនាសមួយ។ ចូរវាស់ស្ទង់ការស្វែងរកសុភមង្គលរបស់អ្នកដទៃដោយស្វែងរកសុភមង្គលរបស់ខ្លួនឯង។
តើលោកអ្នកស្វែងរកសុខុមាលភាពដោយរបៀបណា? ចូរស្វែងរកសុខុមាលភាពរបស់ពួកគេក្នុងរបៀបនោះដែរ។
តើលោកអ្នកឃ្លានទេ? ចូរស្វែងរកអ្នកជិតខាងណាដែលឃ្លានហើយផ្គត់ផ្គង់ដល់គាត់ផង។
តើលោកអ្នកស្រេកទឹកដែរឬទេ? ចូរចម្អែតភាពស្រេកដល់អ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួនឯងដែរ។
តើលោកអ្នកមានអារម្មណ៍ឯកាដែរឬទេ? ចូរស្វែងរកម្នាក់ដែលកំពុងឯកា ហើយធ្វើជាមិត្តនឹងគេចុះ។
តើលោកអ្នកកំពុងភ័យខ្លាចមែនទេ? ចូរស្វែងរកនរណាម្នាក់ ដើម្បីកម្សាន្តចិត្តគាត់ចុះ។
លោកអ្នកចង់ទទួលបានពិន្ទុល្អសម្រាប់ការប្រឡងខាងមុខនេះ។ អ្នកដទៃក៏ដូចគ្នាដែរ ចូរជួយពួកគេ។
នេះគឺជាការជ្រុលពេក។ វាជ្រុលហួសហេតុជាងការនិយាយថា «ចូរឈប់ប្រាថ្នា ហើយចាប់ផ្ដើមបំពេញកាតព្វកិច្ចចុះ»។ វាជារឿងជ្រុលជាងនេះទៅទៀត ពីព្រោះវាបានលើកឡើងថា «ឥឡូវនេះ ការប៉ងប្រាថ្នាដ៏សម្បើមទាំងនេះដែលខ្ញុំមានសម្រាប់សុភមង្គលមិនបានយកចេញឆ្ងាយពីខ្ញុំនោះទេ៖ ពួកគេបានផ្លាស់ប្ដូរទៅជាប្រភេទផ្សេងនៃតន្ត្រីវិញ។ កម្លាំងដូចគ្នាទៅនឹងពីមុន ការចង់បានដូចគ្នា សេចក្ដីប៉ងប្រាថ្នាដូចគ្នា ឥឡូវនេះ ក្លាយជាបំណងប្រាថ្នាសម្រាប់លោកអ្នក និងសម្រាប់សេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់លោកអ្នក សម្រាប់សុភមង្គល និងការល្អសម្រាប់លោកអ្នក។ ក្រពះរបស់លោកអ្នកនឹងបានឆ្អែត គំនិតរបស់លោកអ្នកនឹងទទួលបានការអប់រំ ហើយជីវិតរបស់លោកអ្នកមានសារៈសំខាន់។ គ្រប់របស់ទាំងអស់ដែលខ្ញុំចង់បាន ឥឡូវនេះខ្ញុំចង់បានដោយកម្លាំងដូចគ្នា ហើយចង់បានសម្រាប់លោកអ្នកដែរ»។
ជំនឿគ្រីស្ទបរិស័ទគឺជាសាសនាដែលមិនអាចទៅរួចបាន។ នេះគឺជាស្តង់ដារដែលលើសលប់ ហើយវាធ្វើឲ្យខ្ញុំរងចាំយ៉ាងយូរ ដើម្បីឲ្យមានការអស្ចារ្យបានកើតឡើងចំពោះខ្ញុំ។
បញ្ញត្តិរបស់ព្រះយេស៊ូវឲ្យយើងស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងដូចខ្លួនឯងមិនមែនជាការត្រាស់ហៅឲ្យយើងលើកតម្លៃខ្លួនឯងទេ។ បញ្ញត្តិនោះគឺជាបញ្ជាឲ្យយើងស្វែងរកប្រយោជន៍សម្រាប់អ្នកដទៃក្នុងរបៀបដូចដែលយើងស្វែងរកសម្រាប់ខ្លួនឯងដែរ។

12/09/2023

អញស្គាល់ដំណើរឯងរាល់គ្នា
«“អញស្គាល់សេចក្ដីដែលអញគិតពីដំណើរឯងរាល់គ្នា”» ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់មានបន្ទូល «“មិនមែនគិតធ្វើសេចក្ដីអាក្រក់ទេ គឺគិតឲ្យបានសេចក្ដីសុខវិញ ដើម្បីដល់ចុងបំផុត ឲ្យឯងរាល់គ្នាបានសេចក្ដីសង្ឃឹម»”។ ខគម្ពីរមួយនេះ ឬក៏ផ្នែកខ្លះៗនៃខគម្ពីរនេះ គឺពេញទៅដោយប្រជាប្រិយភាពមែនទែន។ គេពេញនិយមក្នុងការបង្ហាញកណ្ឌគម្ពីរ យេរេមា ២៩:១១ ក្នុងផ្ទាំងរូបភាព បោះពុម្ពលើអាវ ឬក៏បិទលើជញ្ជាំងផ្ទះ។ល។ ជារឿយៗ គេយកខគម្ពីរនេះមកនិយាយឡើងថា ហាក់ដូចជាការសន្យាអំពីសេចក្ដីសង្ឃឹមទៅកាន់អ្នកដែលកំពុងតែកាន់ទុក្ខ ឬក៏កំពុងតែបាក់ទឹកចិត្ត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មុនយើងអាចយកខគម្ពីរមួយនេះមកអនុវត្តបាន ជាដំបូងគឺដាច់ខាតយើងត្រូវតែយល់វាក្នុងបរិបទសិន។
ទាក់ទងនឹងការកាត់ស្រាយព្រះបន្ទូល ដាច់ខាតយើងត្រូវតែយល់អំពីចំណុចខុសគ្នារវាងការកាត់ស្រាយខគម្ពីរនោះ និងការអនុវត្តខគម្ពីរនោះដែរ៖ បទគម្ពីរមួយអាចមានអត្ថន័យតែមួយគត់ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែបទគម្ពីរនោះអាចមានការអនុវត្តខុសៗគ្នាជាច្រើនបាន។ ហើយកណ្ឌគម្ពីរ យេរេមា ២៩:១១ ក៏មិនមានអ្វីខុសប្លែកពីនោះដែរ។ ខគម្ពីរនេះមានអត្ថន័យតែមួយគត់ប៉ុណ្ណោះ។
កណ្ឌគម្ពីរយេរេមាជំពូកទី២៩គឺជាសំបុត្រសរសេរទៅកាន់ពួកឈ្លើយនៅឯទីក្រុងបាប៊ីឡូន។ ជាចំណែកនៃការដាក់ទារុណកម្មលើសាសន៍យូដាសម្រាប់អំពើបាបរបស់ពួកគេ ព្រះជាម្ចាស់ហៀបនឹងចាត់ពួកបាប៊ីឡូនទៅបំផ្លាញទីក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយឲ្យនាំមនុស្សជាច្រើននាក់ទៅកាន់ទីក្រុងបាប៊ីឡូនដែរ។ (សម្រាប់ជាឧទាហរណ៍ សូមមើលនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ យេរេមា ២៥:៨-១៤។) នៅពេលនោះហោរា យេរេមា បានសរសេរកណ្ឌគម្ពីរយេរេមាជំពូកទី២៩ស្ដេច នេប៊ូក្នេសា ក៏បានដកសាសន៍យូដាមួយចំនួន នាំយកទៅកាន់ទីក្រុងយេរូសាឡឹមហើយដែរ (សូមមើលនៅក្នុងខ១) ទោះបើការបំផ្លាញទីក្រុងយេរូសាឡឹម និងព្រះវិហារនឹងនៅតែកើតឡើងក៏ដោយ។ ហោរា យេរេមា សរសេរទៅកាន់ពួកឈ្លើយ ដើម្បីប្រាប់ពួកគាត់ថារាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងត្រឡប់ទៅឯទឹកដីវិញបន្ទាប់ពី៧០ឆ្នាំ (ខ១០)។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏ធានាអះអាងទៅកាន់ពួកគាត់នៅក្នុងខ១១ថា ព្រះជាម្ចាស់មិនបានបោះបង់ពួកគាត់ចោលឡើយ។ ព្រះអង្គនឹងស្ដារពួកគាត់ឡើងវិញ។ ផែនការរបស់រាស្ត្រដែលទ្រង់បានជ្រើសរើស «គិតឲ្យបានសេចក្ដីសុខវិញ ដើម្បីដល់ចុងបំផុត ឲ្យឯងរាល់គ្នាបានសេចក្ដីសង្ឃឹម»។
ក្នុងការអនុវត្តចម្បង កណ្ឌគម្ពីរ យេរេមា ២៩:១១ មិនមានអ្វីពាក់ព័ន្ធទៅនឹងបុគ្គលណាម្នាក់ដែលកំពុងរស់នៅសព្វថ្ងៃនេះទេ។ ខគម្ពីរនេះគឺសម្រាប់តែសាសន៍យូដា ដែលកំពុងរស់នៅបែបជាឈ្លើយនៅឯទីក្រុងបាប៊ីឡូន ក្នុងអំឡុងពេលនៃសតវត្សរ៍ទី៦ មុនគ.ស.តែប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មនោសញ្ចេតនានៃការលើកឡើងក៏ពិតជាគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ ហើយលើកទឹកចិត្តមែនផងដែរ។ តើខគម្ពីរនេះមិនមានអត្ថន័យទាល់តែសោះមែនឬ ទាក់ទងទៅនឹងដែលថាយើងអនុវត្តខគម្ពីរនេះនៅសព្វថ្ងៃនេះ? ចម្លើយគឺថា នៅមាន។
កណ្ឌគម្ពីរ យេរេមា ២៩:១១ ក៏មានការអនុវត្តផ្សេងៗទៀតផងដែរ។ ជាពិសេស ខគម្ពីរនេះឆ្លុះបញ្ចាំងលើគោលការណ៍ទូទៅជាងនោះ លើព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងសុច្ឆន្ទៈសម្រាប់អស់អ្នកដែលទ្រង់ស្រឡាញ់ ដែលរួមមានទាំងក្រុមជំនុំបច្ចុប្បន្ននេះផងដែរ។ ដោយសារលក្ខណសម្បត្តិដែលមិនចេះប្រែប្រួលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដូច្នេះយើងអាចយកខគម្ពីរនេះមកអនុវត្តបែបជាទូទៅបាន។
ព្រះជាម្ចាស់បានសន្យាថា ទ្រង់នឹងនាំសាសន៍អ៊‌ីស្រាអែលត្រឡប់មកវិញ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាពួកឈ្លើយអាចមានការធានាអះអាងថា ខ្លួននឹងមានអនាគត និងសេចក្ដីសង្ឃឹមបាន។ ព្រះអង្គមិនបានធ្វើការសន្យានេះទៅកាន់គ្រប់ជាតិសាសន៍ និងគ្រប់ពេលវេលានោះទេ ប៉ុន្តែចំពោះតែសាសន៍អ៊‌ីស្រាអែលប៉ុណ្ណោះ។ ដូចគ្នាផងដែរ ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានសន្យាចំពោះអ្នកជឿព្រះគ្រីស្ទនូវអ្វីមួយចំនួនដែលមនុស្សទូទៅមិនអាចយកមកអនុវត្តលើខ្លួនឯងផ្ទាល់បានឡើយ។ ចំពោះអ្នកដែលនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ព្រះជាម្ចាស់បានសន្យាថាទ្រង់បានអត់ទោសអំពើបាបរបស់យើង ហើយយើងឈរនៅមុខព្រះភក្ត្ររបស់ទ្រង់ដោយសុចរិត។ ព្រះជាម្ចាស់មានផែនការសម្រាប់អស់អ្នកដែលនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ហើយផែនការទាំងនោះគឺល្អៗ។
យើងអាចឃើញស្រមោលនៃកណ្ឌគម្ពីរ យេរេមា ២៩:១១ នៅក្នុងខផ្សេងៗទៀតក្នុងព្រះបន្ទូល ដែលមានដូចជាកណ្ឌគម្ពីរ រ៉ូម ៨:៣១-៣៩៖ «ដូច្នេះ យើងនឹងថ្លែងប្រាប់ពីសេចក្ដីទាំងនេះថាដូចម្ដេច បើសិនជាព្រះកាន់ខាងយើង តើអ្នកណាអាចទាស់នឹងយើងបាន? ឯព្រះអង្គ ដែលមិនបានសំចៃទុកនូវព្រះរាជបុត្រាទ្រង់បង្កើត គឺបានបញ្ជូនទ្រង់ទៅជំនួសយើងរាល់គ្នា នោះតើមានទំនងអ្វី ឲ្យទ្រង់មិនប្រទានគ្រប់ទាំងអស់មកយើង ជាមួយនឹងព្រះរាជបុត្រាទ្រង់នោះផង។ តើអ្នកណានឹងចោទប្ដឹងពីពួករើសតាំងរបស់ព្រះបាន ដ្បិតគឺជាព្រះហើយ ដែលទ្រង់រាប់គេជាសុចរិត? តើអ្នកណានឹងកាត់ទោសគេបាន? ដ្បិតព្រះគ្រីស្ទទ្រង់បានសុគតជំនួសគេហើយ តែដែលថា ទ្រង់រស់ឡើងវិញ នោះមានទំនងជាង ទ្រង់ក៏គង់នៅខាងស្ដាំនៃព្រះ ហើយជាអ្នកអង្វរជំនួសយើងរាល់គ្នាដែរ។ តើអ្នកណានឹងពង្រាត់យើងចេញពីសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ផងព្រះគ្រីស្ទបាន? តើសេចក្ដីទុក្ខលំបាក ឬសេចក្ដីវេទនា សេចក្ដីបៀតបៀន សេចក្ដីអត់ឃ្លាន សេចក្ដីអាក្រាត សេចក្ដីអន្តរាយ ឬដាវឬអី…? ទេ! គឺក្នុងសេចក្ដីទាំងនោះ យើងខ្ញុំវិសេសលើសជាងអ្នកដែលមានជ័យជំនះទៅទៀត ដោយសារព្រះអង្គដែលទ្រង់ស្រឡាញ់យើង ដ្បិតខ្ញុំជឿជាក់ថា ទោះស្លាប់ ឬរស់ ពួកទេវតា ឬអំណាចអ្វី ការអ្វីនៅជាន់នេះ ឬទៅមុខ ឬឥទ្ធិឫទ្ធិអ្វី ទីមានកំពស់ ទីជម្រៅ ឬរបស់អ្វីដែលកើតមកឯទៀតក្ដី នោះពុំអាចនឹងពង្រាត់យើង ចេញពីសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះ ដែលនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ ជាព្រះអម្ចាស់នៃយើងរាល់គ្នាទៅ បានឡើយ»។
អ្នកជឿព្រះគ្រីស្ទអាចមានទំនុកចិត្តបានថា គ្រប់ការទាំងអស់ផ្សំគ្នាសម្រាប់សេចក្ដីល្អ ហើយថាព្រះជាម្ចាស់មានផែនការសម្រាប់អនាគតរបស់យើង។ យើងមានសេចក្ដីសង្ឃឹមដែល «មិនដែលនាំឲ្យមានសេចក្ដីខ្មាស» (រ៉ូម ៥:៥)។ ព្រះអង្គបានប្រទានសេចក្ដីសន្យាមកកាន់យើងដែលយើងអាចមានទំនុកចិត្តលើបាន ដូចដែលទ្រង់បានប្រទានទៅកាន់សាសន៍អ៊‌ីស្រាអែលដែរ។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើតាមរយៈការលើកឡើងកណ្ឌគម្ពីរ យេរេមា ២៩:១១ យើងកំពុងតែគិតអំពីសន្តិសុខរបស់យើងក្នុងព្រះគ្រីស្ទ នោះពាក្យពេចន៍នោះស័ក្តិសមហើយ សូម្បីតែប្រសិនបើវាមិនមានការអនុវត្តនៅក្នុងបរិបទនៃប្រវត្តិសាស្ត្រក៏ដោយ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏យើងគួរមានការប្រុងប្រយ័ត្នត្រង់ថា យើងក៏នៅអាចធ្លាក់ក្នុងការប្រើប្រាស់កណ្ឌគម្ពីរ យេរេមា ២៩:១១ ក្នុងរបៀបមិនត្រឹមត្រូវដែរ។ ទី១ ពេលខ្លះ គេយកខគម្ពីរនេះទៅប្រើប្រាស់ក្នុងរបៀបមិនត្រឹមត្រូវ ដោយអនុវត្តលើមនុស្សជាតិទាំងមូល។ បើនិយាយក្នុងអត្ថន័យចំៗ សេចក្ដីសន្យានៃកណ្ឌគម្ពីរ យេរេមា ២៩:១១ មិនមែនសម្រាប់មនុស្សគ្រប់ៗរូបនោះទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់អស់អ្នកដែលនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទតែប៉ុណ្ណោះ។ យើងទំនងជាអាចប្រើប្រាស់ក្នុងអត្ថន័យទូលំទូលាយថាជាផ្នែកមួយនៃការអញ្ជើញឲ្យទទួលព្រះគ្រីស្ទ៖ «ប្រសិនបើលោកអ្នកទៅរកព្រះអង្គ នោះព្រះអង្គសន្យារថាលោកអ្នកនឹងមានអនាគត និងសេចក្ដីសង្ឃឹម»។ ដោយឡែកក្រៅពីព្រះគ្រីស្ទ ដែលជាព្រះសង្គ្រោះតែមួយគត់ នោះមិនមានអនាគត និងសេចក្ដីសង្ឃឹមទេ (សូមមើលបន្ថែមក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ យ៉ូហាន ៣:១៨)។ គេបានលើកឡើងកណ្ឌគម្ពីរ យេរេមា ២៩:១១ ក្នុងបរិបទមិនត្រឹមត្រូវ ហើយយកទៅអនុវត្តជាសកលជាញឹកញាប់ពេកហើយ។ គេតែងតែផ្ដល់ចំណាប់អារម្មណ៍ថា ព្រះជាម្ចាស់គឺដូចជាលោកតាដែលគួរឲ្យស្រឡាញ់ម្នាក់ ដែលចង់តែបំពេញតាមតែចិត្តយើងចង់បានតែប៉ុណ្ណោះ។
ទី២ គ្រោះថ្នាក់នៃការប្រើប្រាស់ខគម្ពីរនេះដោយមិនយល់អំពីបរិបទក៏ដូចជាគ្រោះថ្នាក់នៃការប្រើប្រាស់កណ្ឌគម្ពីរ រ៉ូម ៨:២៨ ខុសបរិបទផងដែរ។ កណ្ឌគម្ពីរ យេរេមា ២៩:១១ បានសន្យាថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងស្ដារសាសន៍អ៊‌ីស្រាអែលឡើងវិញ ប៉ុន្តែមានតែពួកឈ្លើយប៉ុន្មាននាក់ទេ ដែលបានឃើញការបំពេញទំនាយនេះ៧០ឆ្នាំក្រោយមក។ មានមនុស្សជាច្រើននាក់ដែលមិនបានឃើញអនាគតដែលព្រះជាម្ចាស់បានសន្យា។ ដូចគ្នាផងដែរ អនាគត និងសេចក្ដីសន្យាដែលយើងមានក្នុងព្រះគ្រីស្ទក៏មិនមែនជាការធានាគ្រប់ទាំងអស់នឹងរលូនក្នុងជីវិតនេះដែរ។ ចំពោះអ្នកជឿច្រើននាក់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ និងលើលោកនៅសព្វថ្ងៃនេះ ពិភពលោកនេះគឺជាកន្លែងដែលឃោរឃៅ និងពេញដោយគ្រោះថ្នាក់ណាស់។ តាមពិតទៅ សេចក្ដីសន្យាដែលយើងឃើញនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ រ៉ូម ៨:២៨ គឺសំដៅទៅលើចំណុចនោះផ្ទាល់ ទោះបើអ្នកជឿនឹងប្រឈមមុខជាមួយនឹងគ្រោះថ្នាក់គ្រប់បែបគ្រប់យ៉ាង និងការបៀតបៀនក្នុងជីវិតនេះក៏ដោយ (សេចក្ដីទុក្ខលំបាក សេចក្ដីវេទនា សេចក្ដីបៀតបៀន សេចក្ដីអត់ឃ្លាន សេចក្ដីអាក្រាត សេចក្ដីអន្តរាយ និងដាវ—សូមមើលនៅក្នុងខ៣៥) ក៏ព្រះគ្រីស្ទនឹងមិនបោះបង់ពួកគាត់ចោលដែរ។ ក្នុងជីវិតនេះ អ្នកជឿមានសង្ឃឹមដោយសារព័ន្ធកិច្ចនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធក្នុងជីវិតរបស់យើង ប៉ុន្តែអនាគត និងសេចក្ដីសង្ឃឹមនឹងភាពចម្រុងចម្រើនដែលព្រះជាម្ចាស់បានសន្យាចំពោះអ្នកជឿនឹងទទួលការបំពេញយ៉ាងពេញទី បន្ទាប់ពីការរងទុក្ខនៃជីវិតនេះឈានដល់ទីបញ្ចប់។

12/09/2023

មរដកមកពីព្រះ
១. សុភាសិត ២២:៦
«ចូរបង្ហាត់កូនក្មេង ឲ្យប្រព្រឹត្តតាមផ្លូវដែលគួរប្រព្រឹត្តនោះវានឹងមិនលះបង់ពីផ្លូវនោះដរាបដល់ចាស់»។
កំណត់ចំណាំនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ ESV
ចូរបង្ហាត់កូនក្មេង។ សុភាសិតមួយនេះបានរកឃើញនៅក្នុងសម្ព័ន្ធមេត្រីជាមួយលោក អ័ប្រាហាំ (លោកុប្បត្ដិ ១៨:១៩) លើកទឹកចិត្តដល់ឪពុកម្ដាយក្នុងការ «បង្ហាត់» (ឧទាហរណ៍៖ «ការថ្វាយ» ឬ «ប្រារព្ធ» នេះគឺជាអត្ថន័យនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ចោទិយកថា ២០:២; សូមមើលបន្ថែមនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ អែសរ៉ា ៦:១៦) កូនៗរបស់ខ្លួននៅក្នុងផ្លូវ (ឧទាហរណ៍៖ ការណែនាំឲ្យដើរដោយត្រឹមត្រូវក្នុងផ្លូវសីលធម៌) ដោយចង្អុលបង្ហាញទៅលើការប្រព្រឹត្តដែលគាប់ព្រះទ័យដល់ព្រះជាម្ចាស់ ឬការប្រព្រឹត្តបែបមិនគាប់ព្រះទ័យដល់ព្រះជាម្ចាស់ និងចំពោះលទ្ធផលធម្មតានៃការប្រព្រឹត្តនីមួយៗ។ ការបង្ហាត់បង្រៀននឹងមានរួមបញ្ចូលទាំងសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងការណែនាំក៏ដូចជា «រំពាត់វាយផ្ចាល» ផងដែរ (សុភាសិត ២២:១៥)។
២. ទំនុកតម្កើង ១២៧:៣-៥
«មើល កូនចៅជាមរដកមកពីព្រះយេហូវ៉ា ហើយផលកើតពីផ្ទៃ ក៏ជារង្វាន់ដែលទ្រង់ប្រទានដែរ កូនដែលឯងបង្កើតពីកាលនៅក្មេង នោះធៀបដូចជាព្រួញនៅដៃនៃមនុស្សខ្លាំងពូកែ សប្បាយហើយ អ្នកណាដែលមានបំពង់ព្រួញពេញដោយព្រួញយ៉ាងនោះ កាលណាត្រូវការនិយាយនឹងខ្មាំងសត្រូវនៅមាត់ទ្វារក្រុង នោះឯងមិនត្រូវខ្មាសឡើយ»។
ក្មេងៗដែលទទួលបានព្រះពរ។ ដូចជាចំណុចទីមួយដែរ ការនេះមិនបានលុបបំបាត់នូវសកម្មភាពរបស់មនុស្សយើងនោះទេ៖ កូនចៅជាមរដកមកពីព្រះយេហូវ៉ា ហេតុដូច្នេះហើយ នេះគឺជាអំណោយមកពីព្រះអង្គ ហើយប្ដី និងប្រពន្ធក៏ត្រូវតែធ្វើអ្វីមួយ ដើម្បីនាំយកកូននោះមកក្នុងផែនដីនេះ ព្រមទាំងចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សាពួកគេឲ្យក្លាយជាសមាជិកដែលមានភាពស្មោះត្រង់ក្នុងការធ្វើជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់។ កន្លែងដែលសង្កត់ធ្ងន់នៅទីនេះគឺនៅលើចំណុចដែលថា ដូចជាព្រួញនៅដៃនៃមនុស្សខ្លាំងពូកែ ហើយឥឡូវបានធំធាត់ឡើង និងបានឈរជាមួយឪពុករបស់ខ្លួននៅពេលដែលគាត់និយាយជាមួយខ្មាំងសត្រូវនៅមាត់ទ្វាក្រុង (ឧទាហរណ៍៖ ជាកន្លែងដែលមានការគ្រប់គ្រងដោយយុត្តិធម៌។ វានឹងពិបាកសម្រាប់សត្រូវ (អស់អ្នកដែលសន្មតថាមិនស្មោះត្រង់) ក្នុងការបំភ័យបុរសបែបនេះ។
៣. អេភេសូរ ៦:១-៤
«ក្មេងរាល់គ្នាអើយ ចូរស្តាប់បង្គាប់មាតាបិតាខ្លួនក្នុងព្រះអម្ចាស់ ដ្បិតធ្វើដូច្នោះទើបបានត្រូវ «ចូរគោរពប្រតិបត្តិដល់មាតាបិតាខ្លួន» នេះជាបញ្ញត្តមុនដំបូង ដែលជាប់មានទាំងសេចក្ដីសន្យាផង ដើម្បីឲ្យឯងរាល់គ្នាបានសេចក្ដីសុខ ហើយរស់នៅផែនដីជាយូរអង្វែងទៅ។ ឪពុករាល់គ្នាអើយ កុំឲ្យចាក់រុកកូនរបស់ខ្លួនឡើយ ចូរបង្រៀនវាទៅតាមដំបូន្មាន នឹងសេចក្ដីដាស់តឿនរបស់ព្រះអម្ចាស់វិញ»។
ក្មេងរាល់គ្នាអើយ! ទំនាក់ទំនងទីពីរនៅក្នុងគ្រួសារបង្ហាញពីការចុះចូលយ៉ាងត្រឹមត្រូវទៅចំពោះអ្នកមានអំណាច (អេភេសូរ ៥:២១) គឺអំពីកុមារ និងឪពុកម្ដាយ។ ច្បាប់របស់លោក ម៉ូសេ បានបង្គាប់ថា អស់អ្នកណាដែលវាយ ឬក៏ប្រទេចផ្ដាសាដល់ឪពុកម្ដាយរបស់ខ្លួននោះចូលសម្លាប់វាចុះ (និក្ខមនំ ២១:១៥, ១៧; លេវីវិន័យ ២០:9) ហើយសាវ័ក ប៉ុល បានរាយនៅក្នុងបញ្ជីរបស់គាត់ថា ការមិនស្ដាប់បង្គាប់បែបនេះគឺជាអំពើបាបយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរមួយ (រ៉ូម ១:៣០; ២ធីម៉ូថេ ៣:២)។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏សាវ័ក ប៉ុល បានជំរុញនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ អេភេសូរ ៦:១-៣ ផងដែរថា កាតព្វកិច្ចរបស់កុមារដែលអាចធ្វើទៅបានជាការស្ដាប់បង្គាប់ឪពុកម្ដាយ។ ការស្ដាប់បង្គាប់គឺក៏ដោយសារតែឪពុកម្ដាយដែរ៖ ឪពុកម្ដាយរបស់ខ្លួន នោះមិនមែនមានន័យថា អត់មានសេចក្តីថ្លៃថ្នូរនោះទេ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ គឺវាកាន់តែធ្វើឲ្យមានសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ។ នៅក្នុងព្រះអម្ចាស់ បានកំណត់កិរិយា «ស្ដាប់បង្គាប់» បានយ៉ាងត្រឹមត្រូវ។ អ្វីដែលធ្វើឲ្យការស្ដាប់បង្គាប់មានភាព «ត្រឹមត្រូវ» ឬ «យុត្តិធម៌» គឺវាស្របទៅតាមបញ្ញត្តិដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានលើកឡើងនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ អេភេសូរ ៦:២-៣។
ចូរគោរពប្រតិបត្តិ។ ក្មេងៗដែលស្ដាប់បង្គាប់មាតាបិតារបស់ខ្លួន (អេភេសូរ ៦:១) គឺនៅក្នុងផ្នែកមួយដែលពួកគេគោរពប្រតិបត្តិដល់មាតាបិតារបស់ពួកគេ៖ សូមមើលនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ សុភាសិត ៣១:២៨ ដែលបានពណ៌នាអំពីកូនៗដែលបានក្រោកឈរគោរពដល់ម្ដាយថាជាអ្នកមានពរ។ សេចក្ដីសន្យា។ បញ្ញត្តិរបស់ព្រះជាម្ចាស់មុននេះដែលមានសេចក្ដីសន្យាមកជាមួយ (ឧទាហរណ៍៖ លោកុប្បត្ដិ ១៧:១-២) ប៉ុន្តែ នេះគឺជាបញ្ញត្តិដំបូងគេបង្អស់ ហើយក៏មានតែមួយនៅក្នុងចំណោមបញ្ញត្តិទាំង១០ដែលមានសេចក្ដីសន្យាដែរ (សូមមើលនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ និក្ខមនំ ២០:១២)។ នៅក្នុងសម្ព័ន្ធមេត្រីថ្មី សេចក្ដីសន្យានៃការប្រទានទឹកដីគឺមិនមិនមែនជាទឹកដីខាងឯសាច់ឈាមនៅលើផែនដីនេះទេ ប៉ុន្តែជាជីវិតដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ចវិញ ដែលនោះចាប់ផ្ដើមនៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់បានកើតជាថ្មីនៅទីនេះ ហើយឥឡូវនេះ មកជាមួយការពិតទាំងស្រុងនៅពេលខាងមុខ។ សាវ័ក ប៉ុល មិនបានបង្រៀនអំពីសេចក្ដីសង្គ្រោះនៅលើមូលដ្ឋាននៃការខំប្រឹងធ្វើការនោះទេ។ ការដែលក្មេងៗស្ដាប់បង្គាប់គឺជាភ័ស្ដុតាងដែលបញ្ជាក់ថា ពួកគេស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយជាលទ្ធផល ពួកគេក៏ទទួលបានព្រះពរមកពីព្រះជាម្ចាស់ដែរ។
ឪពុករាល់គ្នាអើយ។ ដូចដែលមានចែងមុននេះបន្តិចថា សាវ័ក ប៉ុល ចាប់ផ្ដើមដោយការក្រើនរម្លឹកជាមួយសកម្មភាពមិនត្រឹមត្រូវដែលគួរតែជៀសវាង បន្ទាប់មកជាមួយសកម្មភាពដែលត្រឹមត្រូវគួរប្រព្រឹត្តិ ដើម្បីអភិវឌ្ឍន៍ខ្លួន។ សាវ័ក ប៉ុល បានលើកឡើងនូវទំនួលខុសត្រូវរបស់ឪពុកជាពិសេស ទោះបីជាការនេះមិនបានកាត់បន្ថយពីការចូលរួមរបស់ម្ដាយនៅក្នុងផ្នែកទាំងនេះក៏ដោយ (សូមមើលនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ សុភាសិត ៣១)។ កុំឲ្យចាក់រុក…ឡើយ។ ការស្ដាប់បង្គាប់របស់ក្មេងៗងាយធ្វើឲ្យមានការរងគ្រោះយ៉ាងខ្លាំង ដូច្នេះការប្រើអំណាច និងសកម្មភាពដែលមិនចេះគិតរបស់ឪពុកអាចនឹងធ្វើឲ្យពួកគេបាក់ទឹកចិត្តដែរ (កូឡុស ៣:២១)។ ចូរបង្រៀនវាទៅតាមដំបូន្មាន។ ឪពុកម្ដាយដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ ព្រះជាម្ចាស់បានតែងតាំងច្បាប់ក្នុងភាពជាសិស្សរបស់កូនៗពួកគេ «នៅក្នុងព្រះអម្ចាស់» (អេភេសូរ ៦:១) សូមមើលបន្ថែមនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ចោទិយកថា ៦:១-៩។ ការប្រៀនប្រដៅរបស់ឪពុកម្ដាយក្នុងការបង្រៀន និងណែនាំរបស់ព្រះអម្ចាស់គួរតែជាចំណុចកណ្ដាលក្នុងការអនុវត្តដែលមានរៀបរាប់នៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ អេភេសូរ ៤-៥។
៤. ចោទិយកថា ៦:៥-៩
«ត្រូវឲ្យឯងស្រឡាញ់ព្រះយេហូវ៉ាជាព្រះនៃឯង ឲ្យអស់ពីចិត្ត អស់ពីព្រលឹង ហើយអស់ពីកម្លាំងឯង សេចក្ដីទាំងនេះដែលអញបង្គាប់ដល់ឯងនៅថ្ងៃនេះ នោះត្រូវនៅជាប់ក្នុងចិត្តឯងចុះ ត្រូវឲ្យប្រិតប្រៀនសេចក្ដីទាំងនេះដល់កូនចៅឯង ព្រមទាំងនិយាយដំណាល ក្នុងកាលដែលអង្គុយនៅក្នុងផ្ទះ ហើយដើរតាមផ្លូវ ក្នុងកាលដែលដេក ហើយក្រោកឡើងផង ត្រូវចងសេចក្ដីទាំងនេះជាប់នៅដៃឯង ទុកជាទីសម្គាល់ ហើយត្រូវធ្វើជាស្លាកនៅកណ្តាលថ្ងាសឯងផង ក៏ត្រូវកត់នៅក្របទ្វារផ្ទះឯង ហើយនៅទ្វារកំផែងរបស់ឯងផង»។
សេចក្ដីស្រឡាញ់*។ សូមមើលនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ចោទិយកថា ៤:៣៧។ គ្រប់ការទាំងអស់។ ព្រះជាម្ចាស់តែមួយអង្គគត់ដែលជាព្រះ និងជាអ្នកដឹកនាំសាសន៍អ៊‌ីស្រាអែលយ៉ាងពេញទី ហើយពួកអ៊‌ីស្រាអែលត្រូវលះបង់គ្រប់បែបយ៉ាងទៅចំពោះព្រះអង្គ។ ដួងចិត្ត…ព្រលឹង…កម្លាំង**។សាសន៍អ៊‌ីស្រាអែលទាំងអស់នៅក្នុងគ្រប់ទាំងផ្លូវរបស់ពួកគេគឺដើម្បីស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់៖ «នេះជាបញ្ញត្តិយ៉ាងសំខាន់ទី១» (ម៉ាថាយ ២២:៣៨)។ នៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ម៉ាថាយ ២២:៣៧; ម៉ាកុស ១២:៣០ និង លូកា ១០:២៧ ព្រះយេស៊ូវក៏បានរួមបញ្ចូលពាក្យ «គំនិត» ដែរ។ ក្នុងសម័យភាសាហេព្រើរដំបូង ពាក្យ «ដូងចិត្ត» ត្រូវបានរាប់បញ្ចូលជាមួយអ្វីដែលហៅថា «គំនិត»។ ពាក្យ «កម្លាំង» ប្រាប់អំពីកម្លាំង/ថាមពល និងសមត្ថភាព។
ត្រូវនៅជាប់ក្នុងចិត្តឯងចុះ។ សូមមើលនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ចោទិយកថា ៤:៣៩។ ការទាមទារគឺសម្រាប់អ្នកណាដែលមានដួងចិត្តពិតជាស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់ទាំងស្រុងតែម្ដង។ កណ្ឌគម្ពីរចោទិយកថាបានបើកសម្ដែងអំពីសម្ព័ន្ធមេត្រីថ្មី នៅពេលដែលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងត្រូវបានសរសេរយ៉ាងពិតប្រាកដ និងមានប្រសិទ្ធភាពនៅលើដួងចិត្ត (យេរេមា ៣១:៣១-៣៤; និង ចោទិយកថា ៣០:៦-៨)។
មានពាក្យប្រៀបធៀបពីរផ្ទុយគ្នា (ឈរ/ដេក/ដើរ/អង្គុយ) ធ្វើឲ្យនឹកចាំគ្រប់ពេលវេលា គ្រប់ទីកន្លែង និងគ្រប់សកម្មភាព។ ត្រូវចងសេចក្ដីទាំងនេះ…ត្រូវកត់សេចក្ដីទាំងនេះ។ មានសាសន៍យូដាជាច្រើនបានបំពេញតាមបញ្ញត្តិទាំងនេះតាមអត្ថន័យចំៗតែម្ដង (ខ៨) និង មែហ្សូហ្សត “mezuzot” (ខ៩) ត្រូវចងពាក្យទាំងនេះទុកនៅដៃឯង នៅថ្ងាសឯង ឬបិទនៅក្របទ្វារផ្ទះផង។ មាននៅក្នុងជំពូក ៤-៥ ហើយក៏មានបទគម្ពីរផ្សេងៗទៀតដែរ។ សូមមើលនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរចោទិយកថា ១១:១៨-២០។
៥. ហេព្រើរ ១២:៧-១១
បើសិនជាអ្នករាល់គ្នាត្រូវសេចក្ដីផ្ចាញ់ផ្ចាល នោះគឺព្រះអង្គទ្រង់ប្រព្រឹត្តនឹងអ្នករាល់គ្នា ដូចជាកូនហើយ ដ្បិតតើមានកូនឯណាដែលឪពុកមិនវាយផ្ចាលនោះ តែបើសិនជាអ្នករាល់គ្នាមិនដែលត្រូវផ្ចាញ់ផ្ចាលសោះ ជាសេចក្ដីដែលគ្រប់គ្នាត្រូវរងទ្រាំ នោះអ្នករាល់គ្នាជាកូនឥតខាន់ស្លាទេ មិនមែនជាកូនពិតប្រាកដឡើយ មួយទៀតយើងរាល់គ្នាមានឪពុកខាងសាច់ឈាម ដែលវាយផ្ចាលយើង ហើយយើងក៏កោតខ្លាចដល់គាត់ដែរ ដូច្នេះ តើមិនត្រូវឲ្យយើងចុះចូល ចំពោះព្រះវរបិតាខាងឯវិញ្ញាណជាជាងទៅទៀត ដើម្បីឲ្យបានរស់នៅទេឬអី ដ្បិតឪពុកយើងតែងវាយប្រដៅយើង តាមតែចិត្តរបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះ តែមិនមែនជាយូរឆ្នាំទេ ចំណែកព្រះដែលទ្រង់វាយផ្ចាល នោះសម្រាប់ជាប្រយោជន៍ដល់យើងវិញ ដើម្បីឲ្យយើងបានសេចក្ដីបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់ កាលណាយើងត្រូវសេចក្ដីផ្ចាញ់ផ្ចាល នោះមើលទៅដូចជាព្រួយណាស់ មិនមែនសប្បាយទេ តែក្រោយមក នោះទើបបង្កើតផលដ៏សុខសាន្ត នៃសេចក្ដីសុចរិត ដល់អស់អ្នកណាដែលត្រូវរងទ្រាំនោះវិញ»។
ការដាស់តឿនបានបញ្ជាក់ប្រាប់យើងថា យើងជាកូនៗរបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្ហាញអំពីទស្សនៈរបស់ព្រះអង្គតាមរយៈព្រះបន្ទូលនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរសុភាសិត៖ ព្រះជាម្ចាស់ផ្ចាញ់ផ្ចាលយើងជាការបញ្ជាក់ថា ព្រះអង្គរាប់អ្នកជឿថាជាកូនៗរបស់ទ្រង់ (ភាពជាកូន សូមមើលនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ហេព្រើរ ២:១០) ពីព្រោះព្រះជាម្ចាស់វាយប្រដៅដល់កូនៗទាំងអស់ដែលទ្រង់ទទួល (ហេព្រើរ ១២:៦; សូមមើលនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ហេព្រើរ ១២:៧-៨)។ ការវាយប្រដៅ (ភាសាក្រិក «ភេឌៀរ» “paideia”) គឺជាពាក្យមួយដែលគេប្រើជាទូទៅសម្រាប់ការមើលថែក្មេងៗតាមរយៈការណែនាំ ការបង្ហាត់បង្រៀន និងការកែតម្រង់៖ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយក៏នៅទីនេះកណ្ឌគម្ពីរហេព្រើរផ្ដោតសំខាន់ទៅលើការត្រាស់ហៅឲ្យមានការរង់ទ្រាំ (ស៊ូទ្រាំ នៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ហេព្រើរ ១២:៧) នៅក្នុងការល្បងលដ៏ឈឺចាប់នៅក្នុងជីវិត (ហេព្រើរ ១២:១១)។ ការល្បងលទាំងនេះគឺជាផលចំណេញសម្រាប់ពួកគេ បញ្ជាក់ពីភាពជាកូនរបស់ពួកគេ និងតម្រូវការនៃការឆ្លើយតបក្នុងការរង់ទ្រាំ។ ដូច្នេះ មិត្តអ្នកអានទាំងអស់គ្នាអើយ! ចូរកុំឲ្យមានការបាក់ទឹកចិត្តឡើយ។
ភាពស្រដៀងគ្នាពីភាពតិចជាងទៅធំជាងដែលទទួលបានពីការបង្ហាត់បង្រៀនកូនៗរបស់អ្នកអានផ្ទាល់បានបង្ហាញថាវាជាការត្រឹមត្រូវសម្រាប់ព្រះវរបិតាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ក្នុងការវាយប្រដៅ ហើយមានការទាមទារឲ្យឆ្លើយតបដោយការគោរព និងការចុះចូល៖ ក្នុងនាមជាព្រះវរបិតាដែលពេញទៅដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ ព្រះជាម្ចាស់តែងតែវាយប្រដៅកូនៗរបស់ព្រះអង្គសម្រាប់ជាការល្អដល់ពួកគេវិញ។
៦. ១ធីម៉ូថេ ៥:៨
«បើមានអ្នកណា ដែលមិនផ្គត់ផ្គង់ឲ្យពួកញាតិសន្តានខ្លួន គឺឲ្យពួកអ្នកផ្ទះខ្លួនជាដើម អ្នកនោះឈ្មោះថាបានបោះបង់ចោលសេចក្ដីជំនឿហើយ ក៏អាក្រក់ជាងមនុស្សដែលមិនបានជឿទៅទៀត»។
អាក្រក់ជាមនុស្សដែលមិនជឿទៅទៀត។ ការផ្គត់ផ្គង់ដល់គ្រួសាររបស់ខ្លួនផ្ទាល់គឺជាបញ្ញាខាងឯព្រលឹងវិញ្ញាណដែលសំខាន់បំផុតមួយ។ ការបរាជ័យក្នុងការរស់នៅតាមដំណឹងល្អក្នុងរបៀបនេះគឺស្មើនឹងការបដិសេធសេចក្ដីជំនឿចោល។
៧. ទំនុកតម្កើង ១០៣:១៣
«ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់មានព្រះហឫទ័យអាណិតដល់អស់អ្នក ដែលកោតខ្លាចទ្រង់ ដូចជាឪពុកមានចិត្តអាសូរដល់កូនរបស់ខ្លួនដែរ»។
ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះវរបិតាដល់រាស្ត្ររបស់ទ្រង់ទាំងមូល (និក្ខមនំ ៤:២២-២៣) ហើយដល់អស់អ្នកដែលមានសេចក្ដីស្មោះត្រង់ (សុភាសិត ៣:១២)។ ជាការពិតណាស់ ឪពុកនៅលើផែនដីជាច្រើនបរាជ័យក្នុងការរួបរួមជាមួយហ្នឹងគំនិតមួយនេះ៖ រូបភាពនេះសន្មតថា ព្រះគម្ពីរបានប្រាប់មនុស្សយើងពីការយល់ដឹងដែលថាតើឪពុកគួរមានឧត្ដមគតិដូចម្ដេច។ ប៉ុន្តែ វាក៏មានតួនាទីជាគោលបំណងសម្រាប់ឪពុកដ៏ស្មោះត្រង់ដែរ៖ ពួកគាត់នឹងស្វែងរកបន្ថែមទៀត ដើម្បីក្លាយជាឪពុកដែលអាចបង្ហាញពីចិត្តអាណិតដល់កូនៗរបស់គាត់ដែរ។
៨. និក្ខមនំ ២០:១២
«ចូរឲ្យគោរពប្រតិបត្តិដល់ឪពុកម្តាយ ដើម្បីឲ្យបានអាយុវែងនៅក្នុងស្រុក ដែលព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃឯងទ្រង់ប្រទានឲ្យ»។
ចូរឲ្យគោរពប្រតិបត្តិដល់ឪពុកម្តាយ។ ពាក្យ «គោរពប្រតិបត្តិ» មានន័យថា ជាការប្រព្រឹត្តិចំពោះអ្នកណាម្នាក់ដោយការគោរពយ៉ាងត្រឹមត្រូវដោយសារតួនាទី និងបុគ្គលនោះផងដែរ។ ទាក់ទងទៅនឹងឪពុកម្ដាយនេះមានន័យថា (១) យើងប្រព្រឹត្តិចំពោះពួកគាត់ដោយការគោរព (សូមមើលនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ និក្ខមនំ ២១:១៥; ១៧): (២) ចូរផ្គត់ផ្គង់ពួកគាត់ ហើយមើលថែពួកគាត់នៅពេលដែលពួកគាត់មានវ័យចាស់ទៅ (ដើម្បីអត្ថន័យនៃការគោរពឲ្យកាន់តែច្បាស់ សូមមើលនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ សុភាសិត ៣:៩)។ ទាំងព្រះយេស៊ូវ និងសាវ័ក ប៉ុល បានគូសបញ្ជាក់ពីសារៈសំខាន់នៃបញ្ញត្តិមួយនេះ (ម៉ាកុស ៧:១-១៣; អេភេសូរ ៦:១-៣; ១ធីម៉ូថេ ៥:៤)។ នេះគឺជាបញ្ញត្តិតែមួយគត់នៅក្នុងចំណោមបញ្ញត្តិទាំង១០ដែលមានសេចក្ដីសន្យាយ៉ាងជាក់លាក់ភ្ជាប់មកជាមួយនឹងវា៖ ដើម្បីឲ្យបានអាយុវែងនៅក្នុងស្រុក—មានន័យថា មិនគ្រាន់តែមានអាយុវែងប៉ុណ្ណោះនោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជាម្នាក់ដែលមានពេញទៅដោយវត្តមានរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងជាទីគាប់ព្រះទ័យដល់ព្រះអង្គផងដែរ។ សូមមើលនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ចោទិយកថា ៥:១៦។
៩. កូឡូស ៣:២០-២១
«ក្មេងរាល់គ្នាអើយ ចូរស្តាប់បង្គាប់ឪពុកម្តាយ ក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់ ដ្បិតព្រះអម្ចាស់ទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យយ៉ាងដូច្នោះឯង ឪពុករាល់គ្នាអើយ កុំឌុកដាន់កូនចៅឡើយ ក្រែងវារសាយចិត្តចេញ»។
ពាក្យបណ្ដាំរបស់សាវ័ក ប៉ុល ដែលបានប្រាប់ដល់កុមារឆ្លុះបញ្ចាំងនៅក្នុងបញ្ញត្តិទី៥ (និក្ខមនំ ២០:១២)។ កុំឌុកដាន់កូនចៅឡើយ។ បុរសទាំងអស់គ្នាត្រូវបានជំរុញឲ្យចេះមានការទប់កំហឹងរបស់ខ្លួន និងគ្រប់ទាំងសកម្មភាពផ្សេងៗដែលអាចធ្វើឲ្យកូនៗរបស់ពួកគេមានការឈឺចាប់ (អេភេសូរ ៦:៤) ក្រែងលោពួកគេមានការអស់សង្ឃឹមក្នុងការផ្គាប់ចិត្តឪពុកម្ដាយរបស់ខ្លួន។
១០. សុភាសិត ១៧:៦
«កូនចៅជាមកុដដល់មនុស្សចាស់ៗ ហើយឪពុកជាទីអំនួតរបស់ពួកកូន»។
គ្រួសារទាំងអស់មានការពឹងផ្អែកលើគ្នាទៅវិញទៅមកសម្រាប់បង្ហាញពីអត្តសញ្ញាណ និងអំណរ។ ទាំងក្មេងៗ និងចាស់ៗគួរតែស្រឡាញ់ទំនាក់ទំនងនៅក្នុងជំនាន់គ្រួសាររបស់ពួកគេ។

ที่อยู่

Om Noi, Krathum Baen District, Samut Sakhon, Thailand Bangkok, Samut Sakhon, 7413
Bangkok
74130

เว็บไซต์

http://www.combobreakthough.net/

แจ้งเตือน

รับทราบข่าวสารและโปรโมชั่นของ Daily Word of Godผ่านทางอีเมล์ของคุณ เราจะเก็บข้อมูลของคุณเป็นความลับ คุณสามารถกดยกเลิกการติดตามได้ตลอดเวลา

Daily Word of God

12/09/2023

12/09/2023

12/09/2023

12/09/2023

ที่อยู่

เว็บไซต์

แจ้งเตือน

ทางลัด

แชร์

ประเภท