16/08/2016
“...กำลังของบุญและบาปที่เราได้กระทำทั้งชีวิต จะเป็นตัวชั่งน้ำหนักว่า บุญหรือบาปจะมากกว่ากัน แล้วสิ่งนั้นเองจะนำพาให้เราไปเกิดในภพภูมิใหม่ที่ดีกว่า หรือแย่ลงก็ย่อมได้ อย่างเช่นกรณีของคนที่มีความโลภมาก ชอบกระทำผิดศีลข้อ ๒ ลักเล็กขโมยน้อย โกงกินผู้อื่นเสมอ ๆ หรืเอารัดเอาเปรียบผู้อื่นมาทั้งชีวิต จึงสะสมกรรมชั่วไว้มากกว่ากรรมดี โดยกรรมชั่วนี้ก็จะถูกบันทึกไว้ในจิตส่งผลให้จิตอาศัยกายมนุษย์อยู่ก็จริง แต่เป็นจิตของเปรต หรือจะเรียกว่า กายนอกเป็นมนุษย์ แต่กายในกายละเอียด หรือจิตนั้นเป็นเปรต
เมื่อจิตสุดท้ายขณะใกล้ตาย จิตก็จะมืดดำไม่สว่าง เป็นอกุศล ส่งผลให้ตายไปแล้ว จิตจะอาศัยกรรมชั่วอันเกิดจากโลภะกิเลสนั้น ทำให้เกิดรูปเพื่อให้จิตได้อยู่อาศัย คือเกิดเป็นเปรต ซึ่งมีรูปกายน่าเกลียดน่ากลัว และต้องทนทุกข์ทรมานอยู่กับความอดอยาก แม้ปากก็เท่ารูเข็ม ไม่สามารถกินอาหารได้ ก็เพราะมาจากสภาวะจิตที่หยาบจิตมืดดำ เป็นอกุศล มีความโลภมาก ชอบโกงกินผู้อื่น กินไม่เลือก จึงต้องเกิดมาเป็นเปรตให้ได้รับความทุกข์ ให้ต้องอดอยากบ้าง ให้ได้รับทุกข์ทรมานจากการกินไม่ได้ อย่างนี้เป็นต้น...
” โอวาทธรรมคำสอนหลวงปู่ลือ ปุญฺโญ
วัดป่านาทามวนาวาส ต.ป่าไร่ อ.ดอนตาล จ.มุกดาหาร
