17/07/2023
🙏ในศีล 5และกุศลกรรมบถ 10 การปฏิเสธเรื่องกามารมณ์ถือเป็นกุศลอย่างหนึ่ง การไม่ดื่มเหล้าก็ถือเป็นกุศลอย่างหนึ่งด้วย สวดคาถา โอม อามี เตวา เซ สามารถเป็นเจ้าเขาได้
🪷การปฏิเสธเรื่องกามารมณ์ก็ถือเป็นกุศลอย่างหนึ่ง
ตอนที่เหลียนฮวา ชิงซัน เสียชีวิต พระแม่ฑากินีได้นำพาดวงวิญญาณของเขา มายังสถานที่ซึ่งอาตมาได้มาจำศีลอยู่อย่างสันโดษ
อาตมาใช้วิชาเทพทำนายตรวจดูแล้วก็ตกใจมาก
อาตมาบอกแก่ชิงซันว่า “ชิงซัน ถึงแม้ว่าเธอเป็นลูกศิษย์ของอาตมา แต่ทว่า แม้ธรรม 1 ชุดเธอก็ละเลยไม่เคยบำเพ็ญ คาถา 1 บทก็ไม่เคยสวด กระทั่งศีล 5 ก็ไม่คิดที่จะรักษา เรื่องที่ดีงามเป็นกุศลเหล่านี้ก็ไม่ได้ทำเลย ชั่วชีวิตมีแต่หาเงินหาทอง แล้วตอนนี้เธอคิดว่าควรจะให้อาตมาส่งเธอไปที่ไหนดีล่ะ”
เหลียนฮวาชิงซันนั่งก้มหน้าเพียงอย่างเดียว ไม่ได้กล่าวอย่างใด
ซึ่งขณะนี้ นอกสถานที่พำนักของอาตมา มียมทูตหลายตนได้เดินทางมาถึง ในมือถือมีทั้งหมายจับและโซ่ตรวน เพื่อมาจับกุมเหลียนฮวาชิงซัน เพียงแต่ส่งเสียงอื้ออึงอยู่ภายนอก ไม่สามารถเข้ามาในที่พำนักของอาตมาได้
เหลียนฮวาชิงซันเห็นเหตุการณ์ ก็รู้ว่าสถานะการณ์เข้าขั้นคับขัน ในใจหวาดกลัวมาก จึงตะโกนด้วยเสียงดังว่า “ซือจุนๆ ต้องช่วยศิษย์ด้วยนะ ต้องช่วยศิษย์ด้วยนะ”
อาตมาคิดอยู่ในใจว่าหากส่งชิงซัน ไปยังมหาสระบัวคู่แดนสุขาวดี ก็นับว่าเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เพราะอมิตาภพุทธสูตร ได้กล่าวไว้ว่า "สารีบุตรเอ๋ย ผู้ที่มีบุญกุศลบุญวาสนาน้อย ไม่สามารถไปจุติยังแดนสุขาวดีได้"
แต่ทว่าหากชิงซันได้ถูกยมทูตจับไป ใช้โซ่ตรวนล่ามไว้ ถูกจับไปยังนรก ใจอาตมาก็ทนไม่ได้เช่นกัน เรื่องนี้ทำให้อาตมาลำบากใจมาก
ต่อมา อาตมาจึงได้บอกชิงซันว่า “เธอต้องจำคาถาบทนี้ให้ได้นะ โอม อามี เตวา เซ และจำคำพูดของซือจุนให้ดีๆดังนี้
หากได้เห็นร้านเหล้าแห่งหนึ่ง ต้องจำให้ดีว่าอย่าดื่ม แม้ว่าจะมีผู้หญิงสวยงามมาชักนำ ก็ต้องปฏิเสธอย่างแข็งขัน หากทำเช่นนี้แล้ว ซือจุนจึงจะช่วยเธอได้”
ชิงซันพยักหน้าตอบรับ
จากนั้น อาตมาจึงได้เปิดประตูออก เพื่อให้ยมทูตเข้ามาจับเหลียนฮวาชิงซันไป ยมทูตใช้โซ่ตรวนล่ามเหลียนฮวาชิงซันแล้วจึงนำตัวไป เมื่อพากันมาถึงครึ่งทาง ก็พบว่ามีร้านเหล้าแห่งหนึ่งตั้งอยู่จริงๆ เหล่ายมฑูตได้เข้าไปพักผ่อน เหลียนฮวาชิงซันก็เห็นผู้หญิงสาวสวยบริการเอาเหล้ามาให้ตนดื่ม แต่เหลียนฮวาชิงซัน ยังจำคำพูดอาตมาได้อย่างดี "อย่าดื่มเหล้า" แม้ผู้หญิงบริการที่มีหน้าตาสะสวยเข้ามาออดอ้อนคะยั้นคะยอล่อใจเขาอย่างไร เขาก็ไม่ใจอ่อน โดยจำคำพูดของอาตมาอย่างแม่นยำ ว่าไม่พูดจา ไม่ขยับมือ ทำจิตใจให้นิ่งๆไว้ อย่าได้หวั่นไหว ผลที่สุด ปรากฏว่าร้านเหล้าหายไป เหล่ายมฑูตก็หายไปด้วย แม้กระทั่งโซ่ตรวนทั้งข้อมือและเท้าก็หายไปด้วยเช่นกัน
เหลียนฮวาชิงซันได้เดินอยู่บนทุ่งโล่ง ที่มืดมิดคนเดียวโดยลำพัง ท้ายที่สุดเขาก็มาถึงปรโลก
ท้าวพญายมราชได้ตรวจสอบกฎแห่งกรรมของชิงซัน ตอนแรกได้แต่ส่ายหัว พอมาตอนหลังก็ค่อยพยักหน้า แล้วบอกว่า “บุคคนนี้เดิมทีไม่มีความดีแม้แต่เรื่องเดียว แต่มาภายหลังเขาไม่ดื่มเหล้าก็ถือว่าเป็นความดีอย่างหนึ่ง และการปฏิเสธเรื่องกามารมณ์อย่างเด็ดขาด ก็ถือเป็นความดีอีกเรื่องหนึ่งด้วยเช่นกัน”
ท้าวพญายมถามอีกว่า “การที่เจ้านับถือพระอาจารย์หลูเป็นสรณะนั้น เจ้าสามารถสวดคาถาบทใดบทหนึ่งของพระอาจารย์ได้บ้างไหม”
เหลียนฮวาชิงซัน จำคาถาที่อาตมาสอนไว้ให้ "โอม อามี เตวา เซ " และเหลียนฮวาชิงซัน ก็เริ่มสวดคาถาโดยไม่หยุด และทันใดนั้น ก็ได้มีภูเขาลูกใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาทั้งหมด 7 ลูก ภูเขาใหญ่นั้นล้วนมีเจ้าเขาดูแลอยู่ 6 ลูก ส่วนภูเขาลูกสุดท้ายยังไม่มีเจ้าเขา
ดูแล
ท้าวพญายมบอกว่า “ไปเถิด ภูเขาลูกนั้นเป็นของเจ้า”
เหลียนฮวาชิงซันจึงได้เป็นเจ้าเขาของภูเขาลูกนั้น
ทำไมเหลียนฮวาชิงซันจึงเป็นเจ้าเขาได้ล่ะ สาเหตุแน่ๆคือการไม่ดื่มสุราของเขานั้นนับว่าทำความดีอย่างหนึ่ง และการปฏิเสธกามารมณ์กับหญิงบริการก็ถือเป็นการทำความดีอีกอย่างหนึ่งเช่นกัน และรวมกับการที่เขาได้สวดคาถาพระอมิตาภพุทธะ จึงเป็นอานิสงค์ให้เขาได้จุติมาเป็นเจ้าเขานั่นเอง
แล้วทำไมเหลียนฮวาชิงซัน ไม่สามารถไปจุติยังมหาสระบัวคู่ แดนสุขาวดี ได้ล่ะ คำตอบง่ายมาก เพราะว่าในจิตของเขาไม่มีวิสุทธิภูมิเมืองพุทธนั่นเอง
ฉะนั้น เขาจึงไม่สามารถจุติยังแดนสุขาวดีได้ การปวารณาตัวและการรับพุทธาภิเษกของเขา ก็แค่ทำตามผู้คนไปเท่านั้น แท้จริงแล้วเขาไม่มีจิตที่อยากบำเพ็ญธรรมเลย
อีกประการหนึ่ง ธรรมฉายาของเขาคือ เหลียนฮวาชิงซัน หมายถึง การมีเหตุปัจจัยเกี่ยวข้องกับภูเขาสีเขียวก็คือเป็นเจ้าเขานั่นเอง (ชิงซันแปลว่าภูเขาสีเขียว)
บทความนี้แปลจากวรรณกรรมของพระอาจารย์เล่มที่ 181 การขี้ทางสว่างสายหนึ่ง (ให้แก่สรรพสัตว์) เรื่อง การปฏิเสธเรื่องกามารมณ์ถือเป็นกุศลอย่างหนึ่ง
