11/08/2017
เวลาจะขึ้นเสียงกับพ่อ-แม่ คนที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูเรามา
ให้นึกถึงภาระที่พวกเขาแบกรับอยู่ เงินที่ท่านให้เราใช้จ่ายแบบให้พวกเราอยู่อย่างสุขสบาย
ท่านคอยดูแลพวกเราตั้งแต่ตอนที่เรายังไม่รับรู้อะไรพูดอะไรก็ไม่ได้ จะอึ จะฉี่ก็ร้อง หิวก็ร้อง อิ่มก็ร้อง ง่วงนอนก็ร้อง ตื่นนอนก็ร้อง จนเราเติบใหญ่สามารถแบ่งเบาภาระได้
ลูกๆลองนึกทบทวนดูให้ดีๆนะ ว่า....
สิ่งที่เกิดขึ้นกับเราที่ผ่านมา ใครกันที่เหนื่อยเพื่อเรา และใครกัน ที่ไม่เคยทนฟังคำพร่ำสอน คำตักเตือน และไม่เห็นใจท่านทั้งสอง
หยุด....แล้วลองทบทวนหน้าที่ความเป็นลูกของเรา เราทำมันสมบูรณ์แล้วหรือ.....?
เราโตขึ้น ท่านทั้งสองก็ชราลง ลูกอย่าได้กล่าวโทษท่านทั้งสอง ว่าเป็นคนไร้ความสามารถ จู้จี้จุกจิกขี้บน ทำอะไรชักช้า ขี้โรค แต่ลูกต้องสำนึกให้เสมอว่า สิ่งเหล่านี้ตอนที่ลูกยังเล็ก ลูกเคยเป็นมาแล้ว และใครกันที่ไม่ทอดทิ้งลูก อยู่ดูแลลูก ไม่ยอมหลับไม่ยอมนอนถ้าลูกยังไม่หลับ ถ้าไม่ใช่ท่านทั้งสอง
วันนี้ลูกกอดแม่กอดพ่อหรือยัง...?
หรือจะรอกอดท่านในวันที่ท่านทั้งสองไม่มีความรู้สึกใดๆ
หรือจะรอกอดท่านในวันที่มีแค่ร่างกายแต่ไร้วิญญาณ
วันนั้นมันสายไปไหม.....?
โปรดคิดและใคร่ครวญ....
#กลุ่มงานส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรม
