25/05/2026
#เสียงความจริงคือเสียงธรรม
#ก่อนจังหัน
#พระ ๔๒ #ที่ไม่ได้มาฉันเยอะนะ อยู่ข้างใน #ท่านไม่ฉันท่านก็ไม่ออกมา องค์ใดที่ไม่ฉันเราให้เป็นสิทธิพิเศษสำหรับท่านจะปฏิบัติต่อตัวเองทางด้านความเพียร คือจิตตภาวนา ถ้าฉันอยู่ก็ได้มารวมกันทำข้อวัตรปฏิบัติรวมกัน เป็นความพร้อมเพรียงกัน ถ้าองค์ไหนไม่ฉันก็แยกตัวออกแล้วไม่ยุ่งกับใคร ชำระซักฟอกจิตใจตลอดเลย สำหรับพระวัดนี้ไม่เคยมีพระมาฉันครบองค์ตั้งแต่สร้างวัดมา ขาดตลอดเวลา พอองค์นี้มาฉัน เอา องค์นั้นหายองค์นี้หายไปเรื่อยๆ อย่างนั้น
#การตะเกียกตะกายอยากเป็นคนดีมีความสุขความเจริญ #ต้องได้ฝึกฝนอบรมตะเกียกตะกาย หนักบ้างเบาบ้าง บางทีหนัก เอา ถึงขั้นจะตาย เอา อย่างนั้นก็มี เพื่อความดีงามสำหรับตน แบบสุกเอาเผากินๆ ใช้ไม่ได้นะ พวกเรานี่พวกสุกเอาเผากิน ไม่มีหลักมีเกณฑ์ในการทำมาหาเลี้ยงชีพ การเสาะแสวงหารายได้รายมี การเก็บการรักษาไม่ค่อยมี มีแต่เลื่อนลอยๆ หาก็หาแบบเลื่อนลอย ได้มาก็เลื่อนลอย เวลาได้มาแล้วเลื่อนลอย การเก็บรักษาจะมีที่ไหน มันก็ต้องเลื่อนลอยเหมือนกันหมด ถ้าเป็นธรรมแล้วมีหลักมีเกณฑ์ ได้มามากน้อยจะแยกสันปันส่วนไปทางไหนๆ ต้องพิจารณาให้เรียบร้อย เรียกว่าผู้ครองชีพด้วยความมีหลักมีเกณฑ์ อยู่ไปกินไปแบบสุกเอาเผากินๆ ใช้ไม่ได้นะมีธรรมเท่านั้นเป็นเครื่องยืนยัน เพื่อความสุขความเจริญและความแน่นหนามั่นคงแก่โลก ถ้ามอบให้กิเลสแล้วแหลกไปหมด ไม่มีใครได้ใครมี ไม่มีใครดีใครเด่น ความสุขความเจริญไม่มี ถ้าไม่มีธรรมเข้าแทรกๆ ถ้ามีธรรมแล้วอยู่ที่ไหนสบายๆ จึงต้องเสาะแสวงหาธรรม อดทนละดี ต้องใช้ความอดความทน เก็บความรู้สึกให้ดี อย่าให้มันออกแปลบปลาบๆ ปากนี้เร็วนะ เก็บความรู้สึกไว้ ใคร่ครวญพิจารณาเรียบร้อยแล้ว คำไหนจะเป็นประโยชน์แก่ส่วนรวมหรือแก่ผู้ใดก็ตามให้นำคำนั้นออกไป ถ้าไม่เกิดประโยชน์และยังจะเกิดโทษด้วยแล้วเก็บเงียบเลย นั่นเรียกว่าคัดเลือกกิริยาการแสดงออกของตัวเองแต่ละคนๆ
#อย่างพระที่อยู่ด้วยกัน มีหัวใจด้วยกัน มีกิเลสด้วยกัน เวลามาอยู่ด้วยกันแล้วเอาธรรมตีเข้าไปเลย ฟังเสียงธรรมเท่านั้น กิเลสไม่ให้มีอำนาจ เอาธรรมบีบบังคับก็สวยงามออกมา มีความสวยงามออกมาสงบร่มเย็น นี่มาจากชาติชั้นวรรณะไหนเต็มอยู่นี้ มีหลักศาสนธรรมที่เป็นความถูกต้องและเลิศเลอครอบไว้แล้ว ก็ดีงามไปตามขั้นภูมิของตนที่ปฏิบัติได้ ถ้าไม่ปฏิบัติเลยปล่อยให้ดีเองมันก็มีแต่ชื่อละ นายดี นายมี นางสวรรค์เต็มอยู่ในเรือนจำเยอะนะ มันดีแต่ชื่อ สมัยปัจจุบันนี้คนเป็นบ้าชื่อเสียง เราอดหัวเราะไม่ได้ถ้าจะหัวเราะ แต่อดเอาไม่หัวเราะเพราะมันน่าสลดสังเวช ตั้งชื่อตั้งนามนี่ พอถาม นี่ชื่อว่ายังไง ให้เตรียมตัวไปฟังบนจรวดดาวเทียมนะ นี่ชื่อว่ายังไง มันจะไปตอบฟากจรวดดาวเทียม แต่ตัวของคนอยู่ในก้นนรก เป็นอย่างนั้นนะ มันไม่สนใจปฏิบัติตัวเองให้เป็นคนดียิ่งกว่าชื่อกว่านาม ชื่อนามนี่ตั้งหยดย้อยไปเลย อู๊ย สมัยบ้าจริงๆ ลมปากลมแล้งเสกสรรปั้นยอกันมา ความดีไม่สนใจที่จะปฏิบัติเพื่อตัวเอง เสียตรงนี้นะ พระพุทธเจ้าท่านสอนให้ปฏิบัติเพื่อตัวเอง ไม่ได้ประกาศป้างๆ แบบลมๆ แล้งๆ มีตนมีตัวมีเนื้อมีหนังมีหลักมีเกณฑ์การปฏิบัติตัวเองนี่ก็ประชาชนเข้ามาเกี่ยวข้องกับวัดนี้มากมายก่ายกองในวันหนึ่งๆ ควรจะได้คติธรรมไปใช้ในบ้านในเรือนของตน จะมีอยู่ครบนี้หมด ความรู้จักประมาณในการเป็นอยู่ปูวายการใช้สอยทุกอย่าง มีอยู่ในวัดนี้หมด เอาไปเป็นคติเครื่องเตือนใจได้ ถ้าไม่สนใจแล้วไปไหนมันก็ไม่ดีแหละ ไปที่ไหนก็ไม่ดี เอาละให้พร
#ก่อนฉันหลวงปู่มั่นท่านเคยเล่าให้ฟัง ตั้งแต่ท่านเป็นเณร ก่อนจะฉันเอาปั้นข้าวนี่ไปให้เณรที่เรียน ปฏิสงฺขา โยฯ จบแล้วเป่าเสกให้ แล้วส่งต่อไปเรื่อยๆ ท่านพูดเองนะ ท่านพูดท่านไม่ได้หัวเราะ แต่เราผู้ฟังอกจะแตกจวนจะระเบิด จะหัวเราะก็ไม่ได้อีกแหละ ท่านว่าต้องให้เณรหัวหน้าที่รู้ ปฏิสงฺขา เป่าให้ องค์ไหนที่ไม่ได้ก็ต้องให้เณรนั้นเป่าให้เสร็จก่อนจึงค่อยฉัน ก็น่าฟังอยู่นะ ต้องมี ปฏิสงฺขา ก่อน พอมี ปฏิสงฺขา แล้วค่อยฉัน องค์ไหนไม่ได้ ปฏิสงฺขา ก็เป่าให้กัน ยื่นคำข้าวให้กัน นี่ท่านพูดนะ ตั้งแต่สมัยท่านเป็นเณร สมัยโบราณให้เป่าให้ ปฏิสงฺขา แล้วเป่าและยื่นคำข้าวให้ ขบขันดีนะนี่แบบมี ปฏิสงฺขา โยนิโส ปิณฺฑปาตํ ปฏิเสวามิ พิจารณาอาหารการบริโภคเพื่ออะไรๆ มีเหตุมีผลเสร็จ ท่านสอนไว้ เพราะฉะนั้นจึงเอามาใช้ตามกำลังของคนสมัยนั้น ไม่ได้ ปฏิสงฺขา ก็ให้คนอื่นเสกเป่าให้ คนไม่มี ปฏิสงฺขา ก็ขบขันอีกอันหนึ่งเหมือนกัน พวกนี้พวกมี ปฏิสงฺขา พวกเณรเล็กๆ น้อยๆ ไม่ได้ ปฏิสงฺขา โยนิโส ปิณฺฑปาตํ ก็มีเณรใหญ่เสกคาถาให้ เอาปั้นข้าวยื่นให้กันเสกให้กัน นี่พ่อแม่ครูจารย์มั่นท่านเล่า เรากลั้นหัวเราะจะตาย ท่านเล่าสบายไอ้เรามันจะตาย ยื่นคำข้าวให้องค์นั้นๆ เสกเป่าไปเรื่อยๆ นี่คนมีคาถา
#พระเณรมีคาถาน่าดูนะ กับคนไม่มีคาถา สุกเอาเผากิน สุกไม่สุกก็ตาม อย่างเฒ่าตันไปหายิงเนื้อ วันนั้นไม่ได้อะไรเลยจนตะวันจะเที่ยงถึงกลับมาถึงทับ ถึงทับแล้วจะตายมันหิวข้าว ทั้งหุงข้าวทั้งได้เห็ดโคนมาก็เผาเห็ดโคน แล้วใส่ปาก มันจะตายมันหิวข้าว เห็ดโคนมันลวกปาก จะคายออกก็เสียดาย ได้แต่ร้องฮ่อๆๆ นี่ไม่มี ปฏิสงฺขา คนไม่มี ปฏิสงฺขา เห็ดโคนมันร้อน มันหิวข้าวจะตาย พอเอาเห็ดโคนใส่ปากมันร้อนมันเผาปากละซิ ก็ร้องฮ่อๆๆ ขบขันดี หวัดเรามันเป็นยังไง อย่างนี้ละคนแก่ มันไม่ได้หายง่ายๆ นะมันเรื้อรัง ธรรมดาหวัดมีปัญหาอะไร อันนี้เป็นปัญหาใหญ่มันไม่หายง่ายๆ ยังไอยังจามอยู่เมื่อคืนนี้ก็ดี อันนี้ไม่มี ปฏิสงฺขา เสกเป่าให้มันหายหวัดอันนี้ เลยยอมจามยอมไอไปเพราะเราไม่มี ปฏิสงฺขา
"เสียงความจริงคือเสียงธรรม"
เทศน์อบรมฆราวาส ณ วัดป่าบ้านตาด
เมื่อวันที่ ๒๖ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๕๐
