Watkombang Fanpage

ประชาสัมพันธ์ ข่าวสาร และภาพถ่ายของค่ายคุณธรรม

เพจ Watkombang Fanpage นี้สร้างขึ้นเพื่อ
- เป็นส่วนหนึ่งของการประชาสัมพันธ์ ข่าวสาร ของค่ายคุณธรรมฯ ที่วัดคมบางให้กับนักเรียน,ผู้ปกครองและผุ้ที่สนใจ
- นำภาพถ่ายกิจกรรมของทางโรงเรียนมาเผยแผ่ให้ได้รับชมกัน

21/03/2026

ชวนร่วมสนับสนุนปัจจัย เพื่อร่วมสร้างอาคาร
โรงเรียนชายแดนไทย-เมียนมา

โรงเรียนบ้านแม่โกนเกน ขอเชิญทุกท่านร่วมบริจาคเงินสมทบทุนก่อสร้างห้องสมุด "เสริมปัญญา" เพื่อใช้เป็นแหล่งศึกษาค้นคว้าข้อมูลเพิ่มเติมให้กับนักเรียนทดแทนอาคารหลังเดิมที่ชำรุดไม่สามารถใช้งานได้ สามารถบริจาคออนไลน์บัญชีธนาคารกรุงไทย เลขที่ 674-1-42924-7 ชื่อบัญชี "เงินบริจาคโรงเรียนบ้านแม่โกนเกน" หรือติดต่อบริจาคได้ที่ห้องธุรการโรงเรียน สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่โทรศัพท์ 0621133356 ผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านแม่โกนเกน

#สามารถใช้ลดหย่อนภาษีได้

21/03/2026

ด้วยโพสต์นี้ ข้อความอาจจะยาวหน่อย แต่แอดมินชวนหาคำตอบของคำถามของปีศาจ ตนนี้ ไปด้วยกันนะครับ

เมื่อวาน แอดได้ดูหนังจีนเรื่องไซอิ๋ว เป็นช่วงที่ปีศาจคุยกับพระถังซัมจั๋งว่า
#มนุษย์ทั้งหลายก็กินหมูกินวัวกินควายแล้วทำไมปีศาจอย่างเราจะกินคนเป็นอาหารไม่ได้ต่างกันตรงไหน...?

ในประโยคนี้ผมว่ามันเป็นคำถามที่กระแทกใจมาก แอดเลยขอปุจฉา
@แฟนตัวยง มีความคิดเห็นอย่างไรในประเด็นนี้บ้่าง....?

หนึ่งในคำตอบที่แอดพอจะสอบถามจากผู้รู้ได้ประมาณนี้-->
จากคำถามนี้ พราะมันสะท้อนให้เห็น #ความยโสทางศีลธรรม ของมนุษย์ที่มักตั้งกฎเกณฑ์ไว้เพื่อตนเอง โดยไม่มองความสัมพันธ์ของสรรพชีวิตอย่างเสมอหน้า

หากมองในมุมของพระพุทธศาสนา จะตอบได้หลายชั้นดังนี้

๑.) ว่าด้วย #ความเป็นมนุษย์ ไม่ได้อยู่ที่สรีระ แต่อยู่ที่ “จิต” และ “กรรม”
พระพุทธศาสนาสอนว่า การเกิดเป็นมนุษย์นั้นไม่ได้ดีเพราะ “รูปร่าง” แต่ดีเพราะ “โอกาส” ในการสร้างกรรมดีและปฏิบัติธรรม มนุษย์มี “ปัญญา” และ “ศีล” เป็นเครื่องควบคุมตนเองได้มากกว่าสัตว์เดรัจฉาน
การที่มนุษย์กินหมู กินวัว เป็นกรรมที่เกิดจาก “วิปลาส” (ความเห็นผิด) และ “ตัณหา” (ความอยาก) แต่ในทางพุทธนั้น มิได้ถือว่าถูกต้อง เพียงแต่เป็นบาปเบากว่าการฆ่ามนุษย์ด้วยเหตุผลทางกฎหมายสังคมและเวทนาที่ต่างกัน
· พุทธศาสนาสอนให้ “ลดการเบียดเบียน” มากกว่าจะบอกว่ากินสัตว์ได้ แต่กินคนไม่ได้ เพราะแม้การกินเนื้อสัตว์ก็เป็น “บาปทางอ้อม” (เพราะต้องมีการฆ่า) แต่การฆ่ามนุษย์นั้นมี “โทษทางกรรม” หนักกว่า เพราะมนุษย์มีศักยภาพในการบรรลุธรรมและการฆ่ามนุษย์ย่อมเกิดจากโทสะที่รุนแรงกว่า
ดังนั้น ความต่างจึงอยู่ที่ “เจตนา” และ “น้ำหนักของกรรม” ไม่ใช่แค่ข้อห้ามตามอำเภอใจ

๒.) ว่าด้วย “ขันติ” และ “ความเมตตา” อย่างไม่เลือกที่รักมักที่ชัง
ในมุมของพระถังซัมจั๋ง (ซึ่งเป็นตัวแทนของพระโพธิสัตว์) คำตอบที่แท้จริงน่าจะไม่ใช่ “เพราะเรามนุษย์สูงกว่าปีศาจ” แต่เป็น “แม้เราจะเคยกินเนื้อสัตว์มา นั่นคือความไม่รู้ของเรา แต่บัดนี้ผู้ปฏิบัติธรรมพึงงดเว้นจากการเบียดเบียนทั้งปวง”
พุทธศาสนาได้เน้น “มหากรุณา” ที่แผ่ไปถึงสรรพสัตว์โดยไม่แบ่งแยก
ถ้าปีศาจถามว่า “แล้วทำไมมนุษย์กินสัตว์ได้ แต่ปีศาจกินคนไม่ได้” คำตอบเชิงพุทธคือ “นั่นคือกรรมที่มนุษย์ทำไว้ เราไม่เอาความผิดของมนุษย์มาเป็นข้ออ้างให้เราทำผิด”
· กล่าวคือ การที่มนุษย์ทำชั่วนั้น ไม่ได้ทำให้การที่ปีศาจทำชั่วกลายเป็นถูก

๓. ) ว่าด้วย “ความเป็นปีศาจ” คือภาวะที่ถูกอวิชชาและโทสะครอบงำ

ในเชิงสัญลักษณ์ “ปีศาจ” ในไซอิ๋ว มักหมายถึงกิเลสที่รุนแรง ความอยากที่ไม่มีขอบเขต ขณะที่ “มนุษย์” คือภาวะที่มีศักยภาพในการรู้ผิดชอบ แม้จะยังมีกิเลส

พระพุทธศาสนาอธิบายว่า การเกิดเป็น “เปรต” หรือ “อสูรกาย” (ซึ่งนิยายเรียกว่าปีศาจ) นั้นเป็นผลของกรรมที่เต็มไปด้วยความโลภ โกรธ หลง การที่ปีศาจกินมนุษย์เป็นการซ้ำเติมกรรมเก่าให้หนักขึ้น ขณะที่มนุษย์หากละเมิดศีลข้อที่ ๑ (ปาณาติบาต) ก็กำลังสร้างทางไปสู่ภูมิที่ไม่ดีเช่นกัน

๔. ) ข้อที่กระแทกใจ: “เราเป็นผู้พิพากษาที่ไม่ชอบธรรม”
ประเด็นที่ทำให้คำถามนี้คม เพราะมันชี้ให้เห็นว่า มนุษย์มักตั้งมาตรฐานสองชั้น:
· เรากินวัว หมู ไก่ โดยไม่รู้สึกผิด เพราะเรา “ไม่รู้จัก” พวกมันเป็นการส่วนตัว หรือเพราะเรามีอำนาจเหนือกว่า
· แต่เมื่อปีศาจซึ่งมีอำนาจเหนือกว่า จะกินเรา เรากล่าวหาว่ามันโหดร้าย
พุทธศาสนาจะมองว่านี่คือ “อัตตา” (ตัวตน) ที่ทำให้เราเห็นแก่พวกพ้องของตัวเอง ถ้าเราถือศีลอย่างแท้จริง เราควร “เว้นจากการเบียดเบียนทั้งปวง” ไม่ใช่เว้นเฉพาะการเบียดเบียนมนุษย์เท่านั้น...........................

สรุปในมุมของพุทธะ

พระพุทธเจ้าไม่ได้ตรัสว่า “มนุษย์กินสัตว์ได้ แต่สัตว์กินมนุษย์ไม่ได้”
แต่ตรัสว่า “ผู้มีปัญญาพึงเว้นจากการเบียดเบียนผู้อื่น เพราะตนก็รักสุข เกลียดทุกข์ฉันใด สรรพสัตว์ทั้งหลายก็รักสุข เกลียดทุกข์ฉันนั้น” (ธรรมบท)

ดังนั้น #คำตอบที่สะท้อนธรรมะ ในฉากนั้นก็คือ:

“การที่มนุษย์กินสัตว์เป็นอาหาร มิใช่สิ่งที่ถูกต้องในทางศีลธรรมอันประเสริฐ มันเป็นเพียงสิ่งที่เรายังละไม่ได้เพราะกิเลส แต่เมื่อเราจะถือศีล เจริญเมตตา เราต้องละแม้กระทั่งการเบียดเบียนนั้น
ส่วนปีศาจที่ถาม ถ้าปีศาจต้องการพ้นทุกข์จริง ก็ต้องละการเบียดเบียนเช่นกัน ไม่ใช่ถือเอามนุษย์เป็นเหยื่อ เพราะการกระทำใดที่ก่อทุกข์แก่ผู้อื่น ย่อมนำทุกข์กลับมาสู่ตน ไม่ว่าผู้กระทำจะเป็นมนุษย์หรือปีศาจ”

นี่คือมุมที่ทำให้พระถังซัมจั๋ง (ในเชิงธรรมะ) เป็นผู้ทรงศีลอย่างแท้จริง เพราะท่านไม่ได้แก้ต่างให้มนุษย์ แต่ท่านยกระดับมาตรฐานศีลธรรมให้เสมอกันว่า “การเบียดเบียนเป็นการผิด ไม่ว่าฝ่ายไหนจะทำ”

(ภาพแอดนี้ใช้ AI ในการสร้างขึ้นเพื่อต้องการสื่อสารถึงบทสนทนาเท่านั้น)

01/03/2026

สาธุครับ

26/02/2026

ประมวลภาพงานปริวาส ช่วงเดินบิณฑบาตร
หมู่สงฆ์ ประกอบด้วย
1.) พระอาจาร์ยกรรม 30 รูป
2.) พระลูกกรรม 104 รูป
ณ วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2569

26/02/2026

ประมวลภาพงานปริวาส ช่วงเช้าก่อนเดินบิณฑบาตร
พระอาจารย์ท่านเดินสนธนาญาติโยมทุกท่าน
ที่เตรียมอาหารร่วมใส่บาตร
วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2569

24/02/2026

ข้อธรรม จากลวดลายปูนปั้น
ณ วัดคมบาง

หากไม่มีลายปูนปั้น เงาก็ไม่ปรากฏ หากไม่มีแสง ลายปูนปั้นก็ถูกซ่อนไว้ในความมืด เงาไม่ได้เกิดจากสิ่งใดสิ่งหนึ่ง แต่เกิดจากความสัมพันธ์
(ปฏิจจสมุปบาท) ของสองสิ่ง

ชีวิตก็เป็นเช่นนี้ ทุกสิ่งล้วนสัมพันธ์กัน ความทุกข์เกิดจากความสัมพันธ์ระหว่างเรากับสิ่งที่เราไปยึดมั่น ความสุขก็เกิดจากความสัมพันธ์ระหว่างเรากับสิ่งที่เราปล่อยวาง ตัวเราและโลกไม่ได้แยกจากกัน แต่เป็นองค์ประกอบที่ทำให้ "ชีวิต" นี้ปรากฏขึ้น เหมือนกับเงาที่ปรากฏขึ้นเพราะแสงและลายปูนปั้น

อุปมา ลายปูนปั้น คือ คำสอนที่มั่นคง ผ่านกาลเวลา ตัวเงาคือ การประยุกต์ใช้ ที่ไหวไปตามแสงแห่งวัน
วัดคมบาง สอนให้เราดำรงมั่นอยู่ในธรรม (ดั่งลายปูนปั้น) แต่ยืดหยุ่นและเมตตากับการเปลี่ยนแปลงของชีวิต (ดั่งเงา) เพื่อให้ร่มเย็นแก่ผู้คนในทุกยุคทุกสมัย

สาธุ ครับ

24/02/2026

บุญบางอย่างอยู่ในใจ
แต่บุญบางอย่าง…ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด

การร่วมกันบริจาคโลหิตในงานปริวาส
คือการเปลี่ยนศรัทธาให้เป็นการช่วยชีวิตจริง ๆ

นี่คืออีกหนึ่งในงานปริวาสกรรม วัดคมบาง ที่พระอาจารย์ฯ และ พระที่ร่วมงานปริวาส พร้อมญาติโยม ร่วมบริจาคโลหิต ตลอดทุกๆปี

เพราะพระอาจารย์ฯ ท่านมีแนวคิดว่า
“ วัดไม่ใช่แค่พื้นที่ของศรัทธาเพียงอย่างเดียว แต่ควรเป็นพื้นที่ของความรับผิดชอบต่อสังคม การจัดกิจกรรมบริจาคโลหิตในงานปริวาสวัดคมบาง
คือการยืนยันว่า “บุญ” ไม่ได้อยู่แค่ในคำสวด แต่อยู่ในเลือดที่ถูกส่งต่อไปช่วยชีวิตคนอื่นจริง ๆ ”

บวร (บ้าน วัด โรงเรียน )
ศาสนาเข้มแข็งได้ เมื่อยืนอยู่ข้างสังคม ไม่ใช่แยกออกจากกัน
………

เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2569
วัดคมบางได้จัดกิจกรรมรับบริจาคโลหิต โดยมีผู้สนใจบริจาคโลหิต 43 ราย บริจาคโลหิตได้สำเร็จ 33 ราย
คิดเป็น 14,850 ซีซี และมีผู้สนใจบริจาคร่างกาย อวัยวะและดวงตา 2 ราย ทั้งนี้ขอขอบคุณเหล่ากาชาดจังหวัดจันทบุรี ศูนย์รับบริจาคโลหิต โรงพยาบาลพระปกเกล้า คณะอาจารย์จิตอาสา กศน.เขตอำเภอเมืองจันทบุรี และ“สมาคมตัวแทนประกันชีวิตฯจันทบุรี“(THAIFA) ที่่ร่วมจัดกิจกรรมและสนับสนุนการรับบริจาคโลหิตในครั้งนี้