05/06/2026
“อบีจ๋า… ทำไมหนูต้องไปเรียนปอเนาะ?”
คำตอบของพ่อคนนี้ ทำให้เด็กหลายคนเข้าใจในที่สุดว่า ทำไมชีวิตในปอเนาะจึงเป็นสิ่งที่หลายคนโหยหาและคิดถึงเสมอ… ❤️
คืนนั้น ลูกสาวมานั่งข้างพ่ออย่างเงียบ ๆ แล้วถามด้วยเสียงเบา ๆ ว่า
“อบีจ๋า… ทำไมหนูต้องไปเรียนปอเนาะ? ทำไมไม่เรียนโรงเรียนทั่วไปเหมือนเพื่อน ๆ คนอื่น?”
พ่อไม่ได้ตอบทันที ท่านเพียงยิ้มเล็กน้อย แล้วลูบศีรษะลูกอย่างอ่อนโยน
“ลูกเอ๋ย…” พ่อพูดช้า ๆ
“พ่อไม่ได้อยากให้ลูกต้องห่างบ้าน”
“พ่อเพียงอยากให้ลูกเติบโตในสถานที่ที่ทุกวันมีคนคอยเตือนให้ละหมาด อ่านอัลกุรอาน และเคารพครูบาอาจารย์ เพราะในยุคนี้… สภาพแวดล้อมที่ดีนั้นมีคุณค่ามากและหาได้ยากมากๆ”
จากนั้นพ่อกล่าวต่อว่า
“ที่ปอเนาะ ลูกจะมีพี่น้องมากมายเลยนะ”
“พวกหนูจะได้เรียนด้วยกัน กินด้วยกัน ช่วยเหลือกันยามเจ็บป่วย และหัวเราะร่วมกันท่ามกลางชีวิตที่เรียบง่าย อาจตอนนี้ลูกยังจินตนาการไม่ออก… แต่มีคนจำนวนมากที่กลับพบครอบครัวอีกครอบครัวหนึ่งจากการอยู่ในปอเนาะ”
“และสักวันหนึ่ง…” พ่อพูดต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“ลูกจะคิดถึงเสียงอ่านอัลกุรอานหลังละหมาดซุบฮ์ คิดถึงดุอาอ์ของครู และคิดถึงเพื่อน ๆ ที่คอยปลุกลูกให้ลุกขึ้นมาทำอิบาดะฮ์”
“เพราะปอเนาะไม่ใช่เพียงสถานที่สำหรับเรียนความรู้เท่านั้น… แต่เป็นสถานที่ที่หล่อหลอมจิตใจให้เข้มแข็งยิ่งขึ้นด้วย”
ลูกเริ่มนิ่งเงียบ ดวงตาค่อย ๆ เอ่อคลอด้วยน้ำตา พ่อยิ้มแล้วกล่าวว่า
“พ่ออาจไม่สามารถทิ้งทรัพย์สมบัติมากมายไว้ให้ลูกได้ แต่พ่ออยากมอบสภาพแวดล้อมที่ดีที่สุด เพื่อให้ชีวิตของลูกได้รับการปกป้องและดูแล ทั้งในเรื่องโลกนี้และโลกหน้า”
และในคืนนั้น… เป็นครั้งแรกที่ลูกเริ่มเข้าใจว่า ทำไมพ่อแม่จำนวนมากจึงอยากส่งลูกไปเรียนปอเนาะ
หลายคนร้องไห้ในวันแรกที่เข้าปอเนาะ
แต่เมื่อถึงวันที่ต้องจากมา… กลับกลายเป็นว่าปอเนาะคือสถานที่ที่พวกเขาคิดถึงมากที่สุด
มาเป็นครอบครัวเด็กปอเนาะกันนะคะ