Kościół Ewangelicznych Chrześcijan zbór w Żywcu

21/04/2026

Musimy coś wielbić. Zostaliśmy stworzeni, aby wielbić Stwórcę, ale jeśli Go odrzucimy, zaczynamy wielbić coś innego. Jesteśmy stworzeniami ‘telicznymi’ – ukierunkowanymi na cel. Żyjemy ‘po coś’. Potrzebujemy czegoś, co poruszy naszą wyobraźnię, czemu się oddamy, w czym położymy największe nadzieje i w czym będziemy szukać ukojenia największych lęków. Czymkolwiek ów cel by był, stanie się on przedmiotem naszego uwielbienia, a zatem i służby. To on okaże się sednem naszego istnienia, bez którego nie będziemy w stanie żyć, definiującym i nadającym wartość wszystkiemu co robimy.

Timothy Keller, List do Rzymian, Ewangelicki Komentarz do Pisma Świętego.

16/04/2026

09/04/2026

Jan 7:40–44
Jan 7:44 Niektórzy z nich chcieli go pojmać, lecz nikt nie podniósł ręki na niego.
W tych wersetach objawia się nadrzędna ręka Boga nad wszystkimi Jego wrogami. Dowiadujemy się, że niewierzący Żydzi „usiłowali pojmać” naszego Pana, „lecz nikt nie podniósł na Niego ręki, ponieważ Jego godzina jeszcze nie nadeszła”. Mieli wolę, by Mu zaszkodzić, lecz z powodu niewidzialnej ingerencji z wysokości nie mieli mocy.
W słowach, które mamy przed sobą, kryje się kopalnia głębokiej prawdy, zasługującej na uważne rozważenie. Pokazują nam jasno, że wszystkie cierpienia naszego Pana były podjęte dobrowolnie i z Jego własnej wolnej woli. Nie poszedł na krzyż dlatego, że nie mógł sobie pomóc. Nie umarł dlatego, że nie mógł zapobiec swojej śmierci. Ani Żyd, ani poganin, ani faryzeusz, ani saduceusz, ani Annasz, ani Kajfasz, ani Herod, ani Poncjusz Piłat nie mogliby zaszkodzić naszemu Panu, gdyby nie została im dana moc z wysoka. Wszystko, co uczynili, było dokonane pod kontrolą i za pozwoleniem. Ukrzyżowanie było częścią odwiecznych postanowień Trójcy. Męka naszego Pana nie mogła się rozpocząć aż do tej właśnie godziny, którą wyznaczył Bóg. To wielka tajemnica. Ale jest to prawda.
Słudzy Chrystusa w każdym pokoleniu powinni cenić tę naukę i pamiętać o niej w czasie potrzeby. Jest ona pełna słodkiej, przyjemnej i niewysłowionej pociechy dla ludzi pobożnych. Niech nigdy nie zapominają, że żyją w świecie, w którym Bóg panuje nad wszystkimi czasami i wydarzeniami i gdzie nic nie może się wydarzyć bez Jego pozwolenia. Nawet włosy na ich głowie są wszystkie policzone. Smutek i choroba, ubóstwo i prześladowanie nie mogą ich dotknąć, jeśli Bóg tego nie dopuści. Mogą odważnie nieść każdy krzyż, mówiąc: „Nie miałbyś nade mną żadnej władzy, gdyby ci jej nie dano z góry”. Niech więc pracują z ufnością. Są nieśmiertelni, dopóki ich praca nie zostanie wykonana. Niech cierpliwie znoszą cierpienie, jeśli zajdzie taka potrzeba. Ich „czasy są w ręku Boga” (Ps. 31:15). Ta ręka kieruje i rządzi wszystkim tutaj na dole i nie popełnia błędów.

26/03/2026

Jan 6,66–71
Nasz Pan powiedział do Dwunastu, gdy wielu się wycofało: „Czy i wy chcecie odejść?”
Wówczas Piotr odpowiedział natychmiast, z właściwą sobie gorliwością i zapałem:
„Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego. A myśmy uwierzyli i poznali, że Ty jesteś Chrystusem, Synem Boga żywego.”
Wyznanie zawarte w tych słowach jest bardzo niezwykłe. Żyjąc w kraju, który z nazwy jest chrześcijański, i otoczeni chrześcijańskimi przywilejami, trudno nam w pełni pojąć jego prawdziwą wartość. Dla pokornego Żyda powiedzieć o kimś, kogo uczeni w Piśmie i faryzeusze, a także saduceusze, zgodnie odrzucali: „Ty masz słowa życia wiecznego; Ty jesteś Chrystusem”,
było aktem potężnej wiary. Nic dziwnego, że nasz Pan powiedział przy innej okazji:
„Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jonasza, bo nie ciało i krew objawiły ci to, lecz Ojciec mój, który jest w niebie” (Mt 16,18).
Ale pytanie, od którego Piotr zaczyna, jest równie godne uwagi jak jego wyznanie.
„Do kogóż pójdziemy?” — mówi ten apostoł.
„Za kim mamy pójść? Jakiego nauczyciela mamy obrać sobie za przewodnika? Gdzie znajdziemy jakiegokolwiek przewodnika do nieba, który mógłby się z Tobą równać? Co zyskamy, opuszczając Ciebie?”
To pytanie jest takim, które każdy prawdziwy chrześcijanin może śmiało zadawać, gdy jest nagabywany i kuszony, by wrócić do świata. Tym, którzy nienawidzą prawdy, łatwo jest wytykać luki w naszym postępowaniu, zgłaszać zastrzeżenia wobec naszych doktryn i doszukiwać się błędów w naszych praktykach. Niekiedy może być trudno dać im jakąkolwiek odpowiedź. Ale mimo wszystko — „Do kogóż pójdziemy?”, jeśli porzucimy nasze zaufanie? Gdzie znajdziemy taki pokój, nadzieję i trwałe pocieszenie, jakie znajdujemy w służbie Chrystusowi, choćbyśmy służyli Mu bardzo niedoskonale? Czy możemy uczynić siebie lepszymi, odwracając się od Chrystusa i wracając do dawnych dróg? Nie możemy! Trzymajmy się więc naszej drogi i wytrwajmy.
Jezus powiedział: Ja jestem droga i prawda, i żywot, nikt nie przychodzi do Ojca, tylko przeze mnie.

Tekst zaczerpnięty z Daily Readings from J.C. Ryle, opracowane przez Robert Sheehan

02/03/2026

Ew. Jana 5:5-9, 14-15
Powiedział mu Jezus: Wstań, weź łoże swoje i chodź.

Jak wielkie są miłosierdzie i współczucie Chrystusa! „Ujrzał” biednego cierpiącego leżącego w tłumie. Zaniedbany, pomijany i zapomniany w wielkiej rzeszy, został dostrzeżony przez wszystko widzące oko Chrystusa. „Wiedział” doskonale, dzięki swojej boskiej wiedzy, jak długo był „w tym stanie”, i ulitował się nad nim. Przemówił do niego niespodziewanie, słowami łaskawej życzliwości. Uzdrawiał go cudowną mocą, natychmiast i bez zwłoki, i odesłał go do domu radującego się.

To tylko jeden z wielu przykładów dobroci i współczucia naszego Pana Jezusa Chrystusa. Jest On pełen niezasłużonej, nieoczekiwanej, obfitej miłości ku ludziom. „Upodobał sobie w miłosierdziu” (Micheasz 7,18). O wiele bardziej jest gotów zbawiać, niż człowiek jest gotów być zbawiony; o wiele bardziej chętny czynić dobro, niż człowiek je przyjmować.

Uczy nas to lekcji, że powrót do zdrowia po chorobie powinien wywrzeć na nas głębokie wrażenie. Ta lekcja zawarta jest w poważnych słowach, które nasz Zbawiciel skierował do człowieka, którego uzdrowił: „Nie grzesz więcej, aby ci się coś gorszego nie przydarzyło”.

Każda choroba i każdy smutek jest głosem Boga przemawiającego do nas. Każda ma swoje szczególne przesłanie. Szczęśliwi są ci, którzy mają oko, by dostrzec rękę Boga, i ucho, by słyszeć Jego głos we wszystkim, co ich spotyka. Nic na tym świecie nie dzieje się przypadkiem.

A jak jest z chorobą, tak jest i z powrotem do zdrowia. Odnowione zdrowie powinno posłać nas z powrotem na nasze miejsce w świecie z głębszą nienawiścią do grzechu, z bardziej wnikliwą czujnością nad własnymi drogami i z bardziej stałym postanowieniem serca, by żyć dla Boga.
Cytat za J.C.Ryle Daily Readings

12/02/2026

Powinniśmy dostrzec gotowość Chrystusa do okazywania miłosierdzia lekkomyślnym grzesznikom. Powiedział On Samarytance, że gdyby Go poprosiła, „dałby jej wody żywej”.
Nieskończona gotowość Chrystusa do przyjmowania grzeszników jest złotą prawdą, którą należy zachować w sercach i gorliwie wpajać innym. Pan Jezus jest o wiele bardziej gotów wysłuchać, niż my jesteśmy gotowi się modlić, i o wiele bardziej gotów udzielać łask, niż my jesteśmy gotowi o nie prosić. Przez cały dzień wyciąga swoje ręce do nieposłusznych i sprzeciwiających się. Ma myśli pełne litości i współczucia nawet wobec najgorszych grzeszników, nawet wtedy, gdy oni nie myślą o Nim. Stoi, oczekując, by obdarzyć miłosierdziem i łaską najgorszych i najbardziej niegodnych, jeśli tylko zawołają do Niego. Nigdy nie cofnie się od tej dobrze znanej obietnicy: „Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie”. Zgubieni, odkryją w dniu ostatecznym, że nie mieli, ponieważ nie prosili.
Powinniśmy dostrzec bezcenną doskonałość darów Chrystusa w porównaniu z rzeczami tego świata. Nasz Pan mówi Samarytance: „Każdy, kto pije tę wodę, znów będzie pragnął; lecz kto napije się wody, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki”.
Prawdziwość tej zasady można dostrzec wszędzie – dla wszystkich, którzy nie są zaślepieni uprzedzeniem ani miłością do świata. Tysiące ludzi posiada wszelkie dobra doczesne, jakich serce może zapragnąć, a mimo to są znużeni i niezadowoleni. Bogactwo, pozycja, władza, wiedza i rozrywki nie są w stanie napełnić duszy. Kto pije tylko z tych źródeł, z pewnością znów będzie pragnął.
Nie ma prawdziwego zaspokojenia serca na tym świecie, dopóki nie uwierzymy w Chrystusa. Tylko Jezus może wypełnić puste miejsca naszego wnętrza. Tylko Jezus może dać trwałe, stałe i nieprzemijające szczęście. Pokój, którego On udziela, jest jak źródło, które – gdy raz zacznie płynąć w duszy – płynie aż po wieczność.
Do rozważenia: Co jest dla ciebie ważniejsze – czas czy wieczność?

Tekst zaczerpnięty z "Daily Readings from J.C. Ryle", zebrane przez Robert Sheehan

31/12/2025

31 grudnia
Cytat pochodzi z codziennych rozważań opartych na komentarzach do Ewangelii Synoptycznych autorstwa J.C. Ryle, zebranych przez Roberta Sheehan’a pod tytułem Daily Reading. Jest to ostatnie rozważanie tego cyklu.

Zamknijmy karty tych Ewangelii z postawą samobadania i samooceny. Niech nie wystarcza nam to, że widzieliśmy własnymi oczami i słyszeliśmy własnymi uszami rzeczy tu zapisane ku naszemu pouczeniu o Jezusie Chrystusie. Zapytajmy samych siebie, czy znamy cokolwiek z tego, czym jest „Chrystus mieszkający w naszych sercach przez wiarę”. Czy Duch daje świadectwo naszemu duchowi, że Chrystus należy do nas, a my do Niego? Czy naprawdę możemy powiedzieć, że żyjemy życiem wiary w Syna Bożego? Czy możemy powiedzieć, że z własnego doświadczenia poznaliśmy, iż Chrystus jest drogi naszym duszom? (Ef 3,17; Rz 8,16; Ga 2,20; 1 P 2,7).
Są to pytania bardzo poważne. Domagają się one głębokiego rozważenia. Obyśmy nigdy nie spoczęli, dopóki nie będziemy mogli udzielić na nie zadowalającej odpowiedzi! Jeśli mamy Syna, mamy życie; jeśli nie mamy Syna, nie mamy życia (1 J 5,12).
Opuszczajmy Ewangelie z ugruntowanym postanowieniem serca, by z każdym rokiem naszego życia dążyć do coraz głębszego poznania duchowego. Badajmy Pisma Święte bardziej wnikliwie i módlmy się nad nimi z większym zaangażowaniem. Zbyt wielu wierzących jedynie muska powierzchnię Pisma i nie zna trudu docierania do jego ukrytych skarbów. Niech Słowo mieszka w nas obficiej. Czytajmy nasze Biblie z większą pilnością. Czyniąc tak, doświadczymy obficiej radości i pokoju w wierze.
Oddaję teraz ten tom z gorącą modlitwą, aby Duch Święty go pobłogosławił i aby Bóg zechciał użyć go dla swojej chwały i dla dobra wielu dusz. Moim najgłębszym pragnieniem jest wywyższać Jezusa Chrystusa i uczynić Go piękniejszym i bardziej chwalebnym w oczach ludzi, a także przyczyniać się do wzrostu pokuty, wiary i świętości na ziemi.
Jestem głęboko przekonany, że w obecnych czasach potrzebujemy bardziej pełnego czci, głębokiego i przenikliwego studium Pisma Świętego. Potrzebujemy jaśniejszego poznania Chrystusa jako Osoby żyjącej: żyjącego Kapłana, żyjącego Lekarza, żyjącego Przyjaciela, żyjącego Orędownika po prawicy Boga oraz żyjącego Zbawiciela, który wkrótce ma przyjść.

13/12/2025

Cytat za John Frame

12/12/2025

Charles Spurgeon