08/10/2022
Ważne słowa!
https://www.facebook.com/447190942074880/posts/5259093364217923/
🔘Niektórzy twierdzą, że pogrzeb dziecka zmarłego bez chrztu nie jest obowiązkiem religijnym chrześcijańskich małżonków, ponieważ nieochrzczone dziecko nie było formalnie członkiem wspólnoty Kościoła katolickiego, a przez to nie uzyskało praw równorzędnych katolikom.
W rezultacie kwestionują kościelny pogrzeb nieochrzczonych dzieci zmarłych przed narodzeniem.
🔘Takie przekonanie obowiązywało do Soboru Watykańskiego II i znajdowało uzasadnienie
w normach Kodeksu prawa kanonicznego z 1917 roku uchylonego przez Jana Pawła II w 1983 r. Faktycznie bowiem regulacje dawnego kodeksu jednoznacznie zaliczały dzieci nieochrzczone do kategorii osób, dla których celebracja pogrzebu katolickiego nie była możliwa, co stanowiło odzwierciedlenie ówczesnej dyscypliny pastoralnej wyrażającej się w braku liturgii pogrzebu dziecka nieochrzczonego.
🔘Po ogłoszeniu przez Jana Pawła II nowego Kodeksu prawa kanonicznego, a także wcześniejszym wprowadzeniu przez Pawła VI formularza mszalnego i liturgii pogrzebu dziecka nieochrzczonego nie sposób dalej utrzymywać, że co do zasady pogrzeby dzieci, poczętych z katolickich rodziców i zmarłych przed chrztem, nie powinny mieć charakteru religijnego. Reformy liturgiczna Pawła VI i prawna Jana Pawła II diametralnie zmieniły dyscyplinę Kościoła po Soborze Watykańskim II w odniesieniu do pogrzebów dzieci zmarłych bez chrztu zanim zdążyły się narodzić.
🔘 Obecnie katolickiego pochówku należy odmówić jedynie tym osobom umierającym bez oznak pokuty, które zostały wskazane w kan. 1184 KPK, z zastrzeżeniem konieczności odwołania się – w przypadku jakichkolwiek wątpliwości – do rozstrzygnięć miejscowego ordynariusza. Kanon ten nie obejmuje swoim zakresem nieochrzczonych dzieci, poczętych w katolickich rodzinach, dla których rodzice pragnęli chrztu.
🔘Zmiana podejścia Kościoła do pochówków dzieci nieochrzczonych, dokonana po Soborze Watykańskim II, jest niewątpliwa i niezwykle doniosła. W celu poprawnego ukierunkowania posoborowej praktyki duszpasterskiej należy uwzględnić okoliczność wyłączenia w Kodeksie prawa kanonicznego Jana Pawła II nieochrzczonych dzieci z grupy osób, którym generalnie odmawia się pogrzebu, oraz wziąć pod uwagę fakt wprowadzenia nowej dyscypliny liturgicznej z odrębnym formularzem mszalnym i trzema formami sprawowania liturgii pogrzebowej tych dzieci. Kluczowe znaczenie mają również decyzje krajowych episkopatów i poszczególnych ordynariuszy zezwalające na celebrację pogrzebu, jeśli został spełniony warunek pragnienia przez rodzica chrztu dla dziecka
🔘 Mając na uwadze zmiany posoborowe, właściwą drogą rozwiązywania wszelkich wątpliwości, dotyczących pogrzebu dziecka nieochrzczonego, jest odejście od stanowiska wykluczającego
i zastosowanie także w tym wymiarze duszpasterstwa rodzin kryteriów pastoralnych papieża Franciszka, „które powinny charakteryzować każdą działalność Kościoła: przyjąć, towarzyszyć, rozeznawać i integrować [por. AL. 291 nn]” (Wytyczne pastoralne do adhortacji „Amoris laetitia”, nr 2b). W relacji z rodzicami, pragnącymi liturgicznego pożegnania dziecka zmarłego w stadium prenatalnym, wspólnota parafialna powinna stać się „obliczem miłosierdzia Ojca”, niosąc osieroconej rodzinie „dobroć i czułość Boga” (Misericordiae vultus, nr 1,5)”.
