Pierwsza, historyczna wzmianka o parafii we Wronkach pochodzi z 1298 r., kiedy biskup Andrzej Zaremba, ustanawiając archidiakonaty w diecezji poznańskiej, przydzielił kościół wroniecki do archidiakonatu pszczewskiego. Protektorat nad katolicką parafią nie trwał jednak długo, bowiem Łukasz III Górka przeszedł na protestantyzm i w 1558 r. zrabował sprzęty kościelne, a świątynię przekazał innowiercom. Kościół został zwrócony katolikom dopiero przez następnych właścicieli Wronek – Czarnkowskich. W czasie pożaru miasta sprzed 1641 r. kościół farny uległ spaleniu. Został odbudowany za przyczyną kolatora Jana Korzbok-Łąckiego i ponownie konsekrowany przez biskupa Macieja Kurskiego w 1660 r. Wnętrze kościoła ponownie uległo zniszczeniu podczas pożaru Wronek z 1780 r. Świątynia została odrestaurowana w latach 1817-1836. Hrabia Henryk Dzieduszycki, ówczesny właściciel miasta, ufundował trzy późnoklasycystyczne ołtarze: ołtarz główny – św. Katarzyny, lewy ołtarz boczny – św. Henryka oraz prawy – św. W 1836 r., na skutek kasaty wronieckiego klasztoru dominikanów przez zaborcę pruskiego, większą część wyposażenia kościoła klasztornego przeniesiono do odnowionej fary. Wówczas przy bocznych filarach ustawiono dwa dodatkowe ołtarze: Matki Bożej Różańcowej oraz św. Józefa. W 1829 r. przy ul. Sierakowskiej we Wronkach został otwarty nowy cmentarz parafialny. Jego obszar kolejno zwiększano, aż do roku 1926, kiedy osiągnął obecną wielkość. W 1887 r. na terenie cmentarza postawiono neogotycką kaplicę, a w roku 1954 kostnicę. W 1898 r. naprzeciwko kościoła farnego, przy ul. Sierakowskiej wybudowano tzw. szpital parafialny (obecna organistówka). Pięć lat później (1903) przy dzisiejszej ul. Kościuszki wzniesiono Dom Jadwigi (sierociniec i ochronka). W latach 1909-1999 posługiwały w nim siostry służebniczki Maryi (wielkopolskie). W roku 1913 zbudowany został obecny dom parafialny, z przeznaczeniem na mieszkanie proboszcza, wikariuszy oraz kancelarię parafialną. W latach 1934-1936 wnętrze kościoła farnego uległo kolejnym zmianom. Rozebrano masywny, klasycystyczny ołtarz główny, z którego zdjęto obraz św. Katarzyny oraz cztery rzeźby. Rozebrano również dwa podominikańskie ołtarze wsparte na bocznych filarach – MB Różańcowej (z cudownym obrazem) i św. Z trzech rozebranych ołtarzy powstał nowy ołtarz główny (zasadniczymi elementami były obrazy MB Śnieżnej i św. Katarzyny). Podczas okupacji hitlerowskiej, w latach 1941-1945 kościół zamknięto i zamieniono na magazyn części radiowych. W latach 50. przywrócono pierwotny gotycki wygląd prezbiterium kościoła. Zostało zrekonstruowane krzyżowo-żebrowe sklepienie oraz ustawiony ołtarz główny w formie tryptyku. W nawach bocznych pozostały XIX-wieczne ołtarze, w których centralne miejsce zajmują obrazy MB Śnieżnej i św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Do znaczniejszych inwestycji w latach powojennych należy zaliczyć budowę domu katechetycznego na placu przykościelnym (1973-1975). W ostatnich latach dokonano wymiany dachu na kościele oraz probostwie. Wybudowano nową dzwonnicę obok kościoła, na której zawieszono cztery dzwony. Wykonano także gruntowny remont ścian zewnętrznych kościoła. Równocześnie przy okazji tegoż remontu zabezpieczono fundamenty ścian przed wilgocią. W planach są kolejne prace zmierzające do zabezpieczenia kościoła, będącego najstarszym budynkiem miasta.
