06/04/2026
Misterium Wielkiej Nocy wskazuje na duchowe wydarzenie, które może się dokonać wewnątrz istoty ludzkiej, na zmartwychwstanie wewnętrznego człowieka.
Droga prowadząca do Zmartwychwstania, nazywana również Ścieżką, jest procesem transformacji. Kwestia wewnętrznego człowieka, konfrontuje nas natychmiast z naszą dualnością; stanem istnienia, który możemy odczuwać bardzo intensywnie. Z powodu tego, że jesteśmy z jednej strony zewnętrznym człowiekiem, posiadającym swój charakter, przyjemności i nawyki, a z drugiej strony jesteśmy również tym Innym ukrytym w nas, wewnętrznym istnieniem, które tęskni za wyższym i bardziej czystym życiem. Święto Wielkiej Nocy jest ściśle związane z Paschą, Żydowskim Świętem, które upamiętnia wyjście z niewoli egipskiej, przez pustynię do ziemi obiecanej, Chrześcijańska Wielkanoc obchodzona jest na cześć zmartwychwstania Jezusa Chrystusa po jego śmierci na krzyżu i świętujemy ją w pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni. Oryginalnie słowo "Pascha" oznacza "przejście przez próg".
Człowiek, który rusza w drogę, by przekroczyć próg i świętować swoją własną Paschę, staje się coraz bardziej świadomy faktu, że jest uczestnikiem dwóch zupełnie różnych światów: świata czasu i przestrzeni oraz świata duszy.
W sensie symbolicznym i uniwersalnym, zarówno Pascha żydowska jak i chrześcijańska (Wielkanoc) odnoszą się do procesu odnowy, transformacji i wewnętrznego wyzwolenia.
Albowiem zarówno dotarcie do ziemi obiecanej, jak i dokonanie zmartwychwstania wskazują na wyższe przeznaczenie, które może osiągnąć wewnętrzny człowiek, aby ponownie odzyskać część swojego pierwotnego czystego życia.
Udział w tych procesach określany jest jako "podróż", jako wyzwolenie się lub wyjście z niewoli materialnej egzystencji, dzięki którym w śmiertelnym człowieku powstaje coś nieśmiertelnego: wewnętrzny człowiek. Najważniejszy symbol Paschy- j**o, jest między innymi uniwersalnym symbolem odrodzenia.
Wewnętrzne przeżywanie Wielkanocy, przez wiele stuleci porównywane było do przemiany gąsienicy w motyla. W określonym momencie, gąsienica wycofuje się i przędzie
dla siebie kokon, który przypomina j***o. Pozornie nic się nie dzieje. W rzeczywistości jednak, cała materia, z której składa się gąsienica transformuje się w zupełnie inną istotę.
Gąsienica nie zmienia się, lecz ulega całkowitemu rozpuszczeniu (!) i odbudowaniu wewnątrz kokonu w zupełnie inne stworzenie. Z kokonu powstaje kolorowy motyl, który nie jest już związany z ziemią, lecz może szybować w całkowicie innej sferze życia - w powietrzu.
Według wewnętrznego Chrześcijaństwa, znanego również chrześcijaństwem ezoterycznym lub gnostycznym, każdy człowiek poprzez proces transformacji i transfiguracji, jest powołany do urzeczywistnienia wewnątrz siebie i o swoich siłach wyższego życia.
Bo chociaż nasze ludzkie ciało fizyczne jest szczególnym, wysoce wyspecjalizowanym organizmem, kryjącym w sobie uśpione duchowe zdolności, pozostawało do tej pory całkowicie dostrojone do życia w materialnym świecie. Jednakże jego możliwości są znacznie większe. Zostało powołane do istnienia ze względu na konkretny cel, jakim jest: bycie żyzną glebą, w której może dojrzewać i wzrastać ciało zmartwychwstania.
Ciało zmartwychwstania jest niematerialnym pojazdem, przez który może się wyrazić wewnątrz nas Ten Inny, w swojej własnej przestrzeni, jakim jest niematerialne królestwo duszy. W naszym materialnym świecie, dusza nie może oddychać i przez to jest "niemal martwa". Głos duszy jednak rezonuje w nas jako pragnienie jedności, miłości i wolności.
Uniwersalny symbol jaja wyraża wiedzę o "przemianie w nieśmiertelne życie"; wiedzę o przekroczeniu progu. Coroczne świętowanie Wielkanocy jest przez to zewnętrzną formą uniwersalnego procesu duchowego, który nie jest związany z żadną osobą ani czasem, lecz może mieć miejsce w każdym człowieku.
Sposób, w jaki ten proces jest opisywany przez chrześcijaństwo, wśród innych tekstów, w czterach Ewangeliach Nowego Testametu, ma szczególne zastosowanie do czasów, w których obecnie żyjemy. Dla większości ludzi, historia życia Jezusa jest opowieścią historyczną lub mityczną, dla innych, nie ma już żadnej wartości.
Zakodowany w Ewangeliach wzorzec wywodzi się jednak z królestwa duszy i gdy posiadamy właściwe klucze, możemy z nich wyczytać bardzo dokładny opis budowania ciała zmartwychwstania.
Historia Jezusa jest historią ziemskiego życia, która rozpoczyna się od narodzin w Betlejem i kończy śmiercią na Golgocie. Po trzykrotnym procesie, symbolicznie określonym jako trwający trzy dni, następuje zmartwychwstanie w nowym, promiennym ciele.
Duch słoneczny, który inkarnował na Ziemi na początku naszej ery i wcielił się w śmiertelnego człowieka, Jezusa, miał za zadanie, jako pierwszy przeprowadzić cały proces budowania ciała zmartwychwstania wewnątrz śmiertelnego ciała. Tylko w ten sposób mogła otworzyć się dla ludzkości całkowicie nowa droga do wyzwolenia. Każdy śmiertelny człowiek zyskał dzięki temu możliwość zbudowania ciała duszy, w bezpośrednim połączeniu z mocą Chrystusa, bez konieczności polegania na kapłanach i mistrzach.
Z tego powodu człowiek, który wkracza na chrześcijańską, gnostyczną ścieżkę, jest w sensie duchowym naśladowcą Jezusa, kimś, kto wyrusza w wewnętrzną podróż, prowadzącą
z Betlejem na Golgotę.
Głęboka tęsknota za prawdziwym życiem i rozpoznanie dualności własnej natury to warunki, które trzeba spełnić na ścieżce poszukiwania "nowego życia". Jedynie głęboka tęsknota, może wywołać w nas chęć podążania ścieżką.
Przygotowania do kroczenia ścieżką są intensywne i mają miejsce w naszym codziennym życiu, nawet jeśli nie jesteśmy tego świadomi. Ścieżka duchowa zaczyna się właściwie od odwrotu, symbolizowanego przez chrzest w wodzie. Jest on świadomą decyzją o zapoczątkowaniu połączenia z wyzwalającą mocą. Jedynie poprzez świadomy wybór życia wewnętrznego można wkroczyć na ścieżkę.
Przez chrzest w wodzie, wewnętrzny człowiek - Jezus, łączy się z wysoką duchową mocą, mocą Chrystusa. Od tego momentu staje się Jezusem Chrystusem.
Natychmiast po chrzcie w wodzie, każdy uczeń duszy skonfrontowany zostaje z własnymi skłonnościami, które stanowią przeszkody na ścieżce. Są nimi: zaborczość, chęć posiadania, żądza władzy i ambicja. Walka ta, będąca nieuniknionym etapem ścieżki, jest symbolicznie ukazana jako kuszenie na pustyni.
Po przezwyciężeniu tych sił, proces trwa dalej. Jezus, nowa wewnętrzna moc, podróżuje, wybiera uczniów i na szczycie góry wygłasza kazanie, tzw. Kazanie na Górze, w którym przekazuje naszej świadomości wskazówki, dotyczące wyższego życia duchowego. Jezus naucza, opowiada przypowieści i uzdrawia chorych. W końcu, wyrusza do Jeruzalem, gdzie na początku tłumy wiwatują na Jego cześć.
Potem następuje oczyszczenie świątyni, Ostatnia Wieczerza, aresztowanie w Ogrodzie Gethsemani, proces, ukrzyżowanie, pogrzeb i w końcu zmartwychwstanie. Bardzo szczególnym aspektem jest zdrada Judasza Iskarioty, zdrada, do której musiało dojść, żeby cel podróży - zmartwychwstanie - mógł zostać osiągnięty.
https://spiritualtexts.academy/spiritual-easter/sunday-reflection-1/
