27/06/2026
Dzieci sprzeciwu
Dzisiejsi chrześcijanie coraz częściej się sprzeciwiają różnym rzeczom (najczęściej w internecie), ponieważ nie podoba im się chrześcijańska rzeczywistość i dojrzeli już do tego, aby to zwerbalizować.
To co dzisiaj się obserwuje w tzw chrześcijańskiej infosferze to niezgoda na obecny stan rzeczy. Nie zgadzamy się, więc krytykujemy, zarzucamy, odradzamy, obnażamy itd. Dorobiliśmy się już w Polsce nawet kanałów, które zarabiają na pokazywaniu błędów, nadużyć itd. Jak widać, na tym też da się zarabiać.
Z jednej strony cieszy rosnąca świadomość, to znak że dojrzewamy.
Z drugiej - to stanowczo za mało.
Jeśli wiesz co jest nie tak, to nadal wiesz za mało, żeby wprowadzić pozytywną zmianę. Musisz jeszcze wiedzieć jak ma być, a nie tylko jak ma nie być.
Krytykować i wskazywać na błędy zawsze było łatwo, a teraz jest jeszcze łatwiej, bo algorytmy socjal mediów promują krytykę, gdyż ona wzmaga ruch na stronach i jest argumentem dla reklamodawców. Więc prędzej zobaczysz poruszający skandal niż codzienną wytrwałość.
Niestety dzisiejsza sytuacja na wielu chrześcijańskich forach i kontach przypomina burzenie bez budowania.
Zastanówcie się, co będziemy robić, jak już wszystko zburzymy?
Co zrobimy z kościołami, jak już w końcu rozwalimy wszystkie te złe systemy, jak już usuniemy tych wszystkich skorumpowanych grzechem pastorów, jak zlikwidujemy jarzmo dziesięciny, przymus przestrzegania jakichś niepotrzebnych norm, jak już wyzwolimy się z tych okowów kościołów zorganizowanych?
Co wtedy będą robić wszyscy ci, którzy z takim zapałem walczą ze „złym systemem”?
Powiem wam, bo to jest dość przewidywalne. Będą dalej walczyć. Tylko że z wami. Dlaczego? Ponieważ tylko to potrafią.
Nie słucham ludzi, którzy tylko krytykują a niczego nie proponują, bo to są ludzie, którzy burzą ale nie mają pojęcia jak budować.
Marcin Luter właśnie dlatego nie chciał odejść z kościoła Rzymskiego. On chciał go zreformować. Zmienić, a nie zniszczyć. On odszedł z Kościoła Rzymskiego tylko dlatego, że Kościół go nie chciał, a nie dlatego, że był zbuntowany czy obrażony „na system”.
Bunt od reformy różni się planem. Tak jak anarchia od zmian. Trzeba o tym pamiętać.
To co się obecnie dzieje - to szerokie niezadowolenie i krytyka wewnątrz ewangelikalizmu to nie jest objaw tego, że coś się psuje. Że chrześcijaństwo się duchowo zapadło i trzeba je jakoś ratować.
Jeśli ktoś tak myśli, to się myli.
To jest objaw, że coś się zmienia.
Kiedy Bóg przychodzi z nową wizją do kościoła to kościołowi przestaje się podobać to, co do tej pory było ok, zanim pojawią się nowe rozwiązania.
Tyle że odpowiedzią i reakcją na niezadowolenie nie powinna być sama tylko krytyka, ale poszukiwanie w Duchu Świętym nowej wizji na nowe czasy i pory, które na naszych oczach właśnie się dzieją.
Nie bądźmy dziećmi sprzeciwu.
Bądźmy dziećmi wizji.
Bądźmy zmianą.
Z planem, z wizją, z twórczymi, budującymi coś propozycjami.
Może dlatego świat wokół nas ciągle nie chce słuchać chrześcijan ewangelikalnych. Bo my się ciągle o coś kłócimy, zamiast coś konstruktywnego budować. Ciągle komuś coś zarzucamy i pozostawiamy zarzuty bez konstruktywnych propozycji co w zamian.
Z problemów wychodzi się na dwa sposoby
Pierwszy - ludzie się kłócą a potem rozchodzą. Wtedy jest po problemie, bo tej drugiej strony, z którą był problem już nie ma.
Drugi - proponuje się rozwiązanie. Wtedy osoba, która sprawiała problem przestaje być problemem, bo pojawiło się rozwiązanie które ujmuje racje i potrzeby obu stron, ale wymaga zmiany.
Dobrą stroną tego drugiego podejścia jest to, że czasem proponując rozwiązanie zauważamy, że sami jesteśmy częścią problemu co jest świetne bo pomaga nam szybciej wyjść z problemu i dostrzec rozwiązanie.
Nie da się wejść w nowe, krytykując stare.
W nowe czasy i pory wchodzi się z wiarą i nadzieją. Z krytyką i niezadowoleniem zostaje się w starym.
