17/05/2026
„Jego wniebowstąpienie jest naszym wywyższeniem” (Prefacja na niedzielę Wniebowstąpienia)
🤍Łaska dana z góry:
Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego ukazuje pełnię Paschy Jezusa Chrystusa – Jego przejście przez śmierć i zmartwychwstanie znajduje swój punkt kulminacyjny w powrocie do Ojca, gdzie zasiada po Jego prawicy jako Pan i Mesjasz. Dla wielu może to wydawać się zakończeniem misji Jezusa, tymczasem w perspektywie liturgii i wiary Kościoła jest to moment otwarcia nowego etapu: czasu Kościoła i misji,
czasu obecności Zmartwychwstałego w Duchu Świętym. Wniebowstąpienie nie jest oddaleniem się Chrystusa, ale przeciwnie – jest przejściem do nowego sposobu obecności. „Wniebowstąpienie Pańskie określa ostateczne wejście człowieczeństwa Jezusa do niebieskiego panowania Boga, skąd kiedyś powróci, które jednak obecnie zakrywa Go przed wzrokiem ludzi” (K*K 665). Dziś łaska nie polega tylko na wspomnieniu chwalebnego
wydarzenia – dzisiaj sam Pan wciąga do wspólnoty z Ojcem. W pierwszym czytaniu z Dziejów Apostolskich Jezus mówi: „Gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami aż po krańce
ziemi” (Dz 1,8). A potem „unosi się w górę” – nie po to, by się oddalić, lecz by zająć miejsce w centrum władzy i chwały (por. Ef 1,20-23). Od tej chwili Kościół nie jest już sam: Pan działa z nieba, a Duch Święty jest udzielany z wysoka. W modlitwach liturgicznych uroczystości Kościół podkreśla, że „Jego wniebowstąpienie jest naszym wywyższeniem” (prefacja Wniebowstąpienia). Łaska z wysoka, dana Kościołowi, to nadzieja życia wiecznego,
bo Jezus już tam jest i przygotowuje człowiekowi miejsce (por. J 14,2).
🤍Aktywne uczestnictwo w celebracji liturgicznej:
Wniebowstąpienie Pańskie może wydawać się liturgicznie trudne do przeżycia – Jezus „odchodzi”, uczniowie „patrzą w niebo”, a samo wydarzenie ma miejsce poza ziemską przestrzenią. Tymczasem liturgia Kościoła głosi z wielką siłą: to wydarzenie nie jest nieobecnością, lecz nowym sposobem obecności. Chrystus nie znika – On teraz działa z nieba, przez Ducha, w Kościele, a zwłaszcza
w liturgii Eucharystii. Wniebowstąpienie jest wydarzeniem historycznym i zarazem transcendentnym – ono oznacza wejście człowieka Jezusa do nieba, otwarcie go dla ludzi (por. K*K 659–667). A zatem Eucharystia, jako sakrament Paschy, jest przestrzenią, w której wierni realnie uczestniczą w tym, co wydarzyło się w Wniebowstąpieniu, bo w niej Bóg nie tylko przychodzi na ziemię, ale i człowieka podnosi do siebie. Aktywne uczestnictwo w tej celebracji to przede wszystkim świadome wejście w tajemnicę
wywyższenia – nie tylko jako widzowie, ale jako ci, którzy własnym ciałem i sercem pozwalają się pociągnąć ku górze. To „ku górze” nie oznacza jednak oderwania się od życia, lecz przeciwnie – głębsze zakorzenienie
w jego sensie. Dlatego liturgia dzisiejszego dnia zaprasza do wewnętrznej dyspozycji serca, która pozwala nie tylko patrzeć w niebo (por. Dz 1,11), ale również zobaczyć swoje życie z perspektywy nieba: modlić się z wiarą,
słuchać słowa z otwartością, przeżywać Eucharystię jako realne spotkanie z Tym, który żyje i króluje. W Eucharystii wierzący nie tylko przyjmuje Ciało Pańskie, ale uczestniczy w jego wyniesieniu – staje się żywą cząstką Ciała Chrystusa, które już przebywa po prawicy Ojca. Dlatego liturgia tego dnia nie mówi: „Żegnaj” – mówi: „Wejdź z Nim w chwałę”.
🤍Świadectwo wiary w świecie:
Wniebowstąpienie Jezusa to nie tylko punkt kulminacyjny Jego ziemskiego życia – to początek życia Kościoła w świecie. Kiedy Pan wstępuje do nieba, apostołowie nie otrzymują „czasu odpoczynku”, lecz posłanie do misji: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody
(...). A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni” (Mt 28,19-20). W Ewangelii dnia Jezus ogłasza, że otrzymał wszelką władzę w niebie i na ziemi, ale nie zatrzymuje jej dla siebie. On dzieli się tą władzą z uczniami, by uczynić
z nich świadków. Władza Chrystusa nie polega na panowaniu nad innymi, ale na służbie zbawieniu każdego człowieka. W tej właśnie służbie uczestniczy Kościół. Jak podkreśla Dokument końcowy Synodu o synodalności:
„Wszyscy ochrzczeni są wezwani do tego, by stawać się uczniami-misjonarzami” (nr 140). Aniołowie w Dziejach Apostolskich pytają: „Czemu stoicie i wpatrujecie się w niebo?” (Dz 1,11). To pytanie staje się duchowym przełomem: patrzenie w niebo musi prowadzić do działania na ziemi. Dlatego świadectwo wiary nie może być zamknięte w przestrzeni Kościoła. Musi objąć: rodzinę – jako pierwsze miejsce przekazu wiary, miłości i nadziei;
pracę zawodową – jako przestrzeń uczciwości, sumienia i odpowiedzialności; społeczeństwo – jako teren odważnego mówienia prawdy, bronienia życia, stawania po stronie najsłabszych; środowisko kulturowe – jako
pole obecności uczniów-misjonarzy, którzy nie boją się być „solą ziemi” i „światłem świata”.
Ks. Michał Orzoł SAC
"Uczniowie-misjonarze"
Program duszpasterski
Kościoła katolickiego w Polsce
na rok 2025/2026
