Parafia Pobiednik znana już za Piastów jako osada nad Wisłą niedaleko Krakowa.
1327 rok - Datę tę nosi napis na najstarszym dzwonie w Pobiedniku Małym, co wskazuje róznież na istnienie już w tym roku parafii i kościoła w tej osadzie (Długosz L.B. II.s.154)
1350 rok - Istnieje już kościół parafialny diecezji krakowskiej, do którego należą następujące wsie: Pobiednik Wielki, Pobiednik Mały, Morgi,
Rogów, Mokrzesz, Las Kościelnicki, Wróżenice, Wolica. Tom III.s.228 oraz akt erekcji Kościoła w Niepołomicach)
1480 rok – Za czasów Długosza parafia Pobiednik istnieje na terenie dóbr PP Norbertanek, liczących podówczas 8 łanów kmiecych, sołtystwo na 2 łanach, karczmę z rolą, 6 ogrodziarzy płacoących dziesięcinę wartości 16 grzywien, sołtys 1 grzywnę.
1795 rok – Po rozbiorach polski parafia Pobiednik Mały upada z powodu przeprowadzonej przez jej teren granicy rosyjsko – austriackiej. Wsie: Las Kościelnicki, Wolica przydzielono do parafii w Górce Kościelnickiej po drugiej stronie granicy leżącej. Wieś Wróżenice zaś przydzielono do parafii w Czulicach. W ten sposób poćwiartowana i zmniejszona parafia ograniczyła się do wsi: Pobiednik Wielki, Pobiednik Mały, Rogów i Brzostek.
1864 rok – Po upadku Powstania Styczniowego zaborczy rząd Królestwa Polskiego konfiskuje zarówno majątki dworskie jak i plebańskie i oddaje je w zarząd zasłużonym generałom rosyjskim w uśmierzeniu powstania (tzw. W tych okolicach osadzono w tym czasie jako kolonistów byłych inwalidów z wojny rosyjsko - tureckiej 1857 r. W ten sposób powstała osada Brzostek, leżąca na terenie parafii Pobiednik. Generałowie rosyjscy z biegiem czasu odsprzedawali otrzymane majątki Żydom, którzy handlując drzewem wkrótce wycięli zalesione podówczas jeszcze dąbrowy leśne Pobiednika. Po dziś dzień tu i tam samotnie stojące dęby i wiązy są niemymi świadkami dawnej przeszłości i oblicza tej ziemi. Z rąk żydowskich przeszły ziemie i majątki w ręce niemieckich spekulantów. Dopiero w XIX wieku odkupił na licytacji dobra pobiednickie P***k Grabowski. Po nim władała Pobiednikiem rodzina Lisickich zasłużona w kolejnych powstaniach polskich: 1831 – 1848 – 1863 rok. Byli to ostatni patronowie i opiekunowie zubożonego kościoła w Pobiedniku Małym aż do 1945 roku.
1914 rok - W czasie I wojny światowej wojska austriackie (honwedów) spaliły umyślnie stary drewniany kosciół w Pobiedniku Małym. Opalone zostały stare lipy, liczące 300 lat. Świadczą one do dziś o tej burzy i pożarze, które tędy przeszły.
1915 rok – Od tego czasu nabożeństwa i msze święte parafialne odprawiały się na plebani w Pobiedniku Małym aż do roku 1956, zaś parafią i jej duszpasterstwem kierował proboszcz z Igołomii.
1939 rok – Myśl budowy kościoła parafialnego w Pobiedniku Małym nurtowała od dawna serca parafian kościoła spalonego w 1915 roku.
1943 rok – W tym czasie powstał komitet budowy nowego kościoła, który jednak działał opieszale i budowa nie szła.
1945 rok – Podjęto na nowo myśl budowy kościoła, jednakże powstały komitet budowy dopiero od 1957 roku zaczął owocnie pracować (Jasiński)
1954 rok – Wizytacja Biskupa Krakowskiego Dr. Jopa, Wikariusza Generalnego Archidiecezji Krakowskiej doprowadziła do sfinalizowania zamiarów parafian.
1955 rok – Następuje poświęcenie kamienia węgielnego w dniu 25 października. Budowa kościoła wg projektu inż. Staffa z dowolnymi modyfikacjami wykonana przez parafian pobiednickich za proboszcza J. Krupy, byłego kapelana Wojsk Polskich.
1957 rok – Proboszczem parafii zostaje mianowany ks. Kanonik Ludwik P***k, który za pomocą parafian i własnym wysiłkiem duszpasterskim kieruje dokończeniem budowy i wyposażeniem wnętrza kościoła w potrzebne urządzenia i sprzęty.
1962 rok – do bierzmowania przystąpiło 150 osób, sakramentu tego udzielił ks. Biskup Groblicki, sufragan krakowski. W tymże roku następuje elektryfikacja wsi Pobiednik Mały i Pobiednik Wielki oraz kościoła parafialnego.
1963 rok – Parafia przystąpiła z okazji II Soboru Watykańskiego do spełnienia czynów soborowych na intencję pomyślnych obrad biskupów, ojców Soboru z Papieżem na czele w Watykanie.
1964 rok – Ingres Arcybiskupa Karola Wojtyły do Katedry na Wawelu w dn. 8 marca w ś. Wincentego Kadłubka, bpa krakowskiego cystersa.
1965 rok – Oddanie na Jasnej Górze parafii Pobiednik w macierzyńską niewolę Najświętrzej Marii – Bogurodzicy w Częstochowie. Najstarsze księgi metryk w Pobiedniku Małym pochodzą z 1672 roku. Parafia posiada archiwum wraz z katalogiem oraz kroniką.
