Karmelitanki Misjonarki

05/04/2026

Pascua Misionera Rural con jóvenes - Wigilia Paschalna

03/04/2026

Pascua Misionera Rural con jóvenes - profesje Wielkiego Tygodnia

03/04/2026

Pascua Misionera Rural con jóvenes - Wielki Piątek

02/04/2026

Pascua Misionera Rural con jóvenes - Wielki Czwartek

20/02/2026

30/12/2025

…NIESPODZIANKA! 🎁✨

Nie bylibyśmy sobą, gdybyśmy nie przygotowali dla Was kolejnego prezentu!
W tym roku w gronie artystów znajdziecie wiele znajomych twarzy, ale mamy też kilka wyjątkowych niespodzianek.

Przed Wami pierwsza z nich — przedstawiamy Wam Antosię Kraszewska, którą z pewnością znacie z programu The Voice of Poland 🎤

Już wkrótce wystąpi dla Was w Trzebinii — szykujcie się na piękne emocje i wyjątkowy muzyczny moment 💫

28/12/2025

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=1538191143921174&id=100031909104601&sfnsn=wa

26/12/2025

26 grudnia (Świętego Szczepana, męczennika)

📖 💌 Słowo Boże na dziś:
Dz 6, 8-10; 7, 54-60
Mt 10, 17-22

⛪ ✝️
W liturgii drugiego dnia Bożego Narodzenia Kościół stawia przed nami postać św. Szczepana – pierwszego świadka, który oddał życie za Chrystusa. Ta scena pełna napięcia i przemocy zostaje wpisana w czas, który dopiero co ogłosił pokój, światłość i narodziny Zbawiciela. A jednak Ewangelia od samego początku nie ukrywa prawdy: Ten, który przyszedł jako „Światłość świata”, spotka się z ciemnością, a Jego uczniowie – również.

Szczepan jest człowiekiem całkowicie przenikniętym obecnością Boga. W obliczu nienawiści nie patrzy na swoich oskarżycieli, ale w niebo, które zostaje przed nim otwarte. Widzi chwałę Boga i Chrystusa, stojącego po prawicy Ojca – widzi to, co dla oczu świata jest niewidoczne. Jego męczeństwo nie jest aktem rozpaczy, lecz owocem bliskości z Panem; dlatego jego ostatnie słowa powtarzają modlitwę Jezusa z krzyża. W chwili największej przemocy objawia się w nim prawdziwa moc Ducha Świętego: przebaczenie.

Jezus w Ewangelii nie obiecuje uczniom łatwej drogi. Zapowiada prześladowania, rozłamy, a nawet odrzucenie w rodzinie. A jednak w centrum tych słów brzmi obietnica, która jest głęboko adwentowa – obietnica Boga, który przychodzi, aby być z nami. „Duch Ojca waszego będzie mówił przez was” – to znaczy, że żaden uczeń nie zostaje sam, a świadectwo nie rodzi się z ludzkiej siły, lecz z daru z wysoka.

Szczepan uczy patrzeć „w niebo”, czyli widzieć rzeczywistość Boga obecną pośród tego, co trudne. Uczy też odwagi, która nie polega na twardości, lecz na zaufaniu. A Jezus przypomina, że wytrwałość nie jest heroicznym wysiłkiem człowieka, lecz konsekwentnym trwaniem blisko Tego, który przyszedł, aby być Emmanuelem – Bogiem z nami.

W świetle Narodzenia Pańskiego męczeństwo pierwszego chrześcijanina nie jest zaprzeczeniem radości, lecz potwierdzeniem, że światłość rzeczywiście przyszła na świat. I choć ciemność próbuje ją ogarnąć, nie może jej zwyciężyć.

25/12/2025

25 grudnia (Boże Narodzenie)

📖 💌 Słowo Boże na dziś:
Iz 52, 7-10
Hbr 1, 1-6
J 1, 1-18

⛪ ✝️
Słowo Boże, które słyszymy w dzień Narodzenia Pańskiego, otwiera przed nami szeroką perspektywę: nie tylko betlejemskiej nocy, lecz całej historii zbawienia. Izajasz widzi już z daleka zwiastuna dobrej nowiny, który ogłasza światu pokój i zbawienie. Jego orędzie rozbrzmiewa pośród ruin Jeruzalem, jak światło, które dociera tam, gdzie wszystko wydaje się stracone. To zapowiedź Boga, który nie przestaje przychodzić do swojego ludu, nawet jeśli ludzie widzą jedynie zgliszcza. „Twój Bóg zaczął królować” – to słowo brzmi jak obietnica nowego początku, jak zapalenie światła w miejscu, które długo było pogrążone w mroku.

List do Hebrajczyków rozwija tę prawdę, wskazując na pełnię Bożego objawienia. Bóg przemawiał na wiele sposobów, ale ostateczne słowo – Słowo, którego już nie da się przekroczyć – wypowiada w swoim Synu. Ten, który istniał od zawsze, przez którego wszystko zostało stworzone, zstępuje w nasze życie i historii nie jako jeden z wielu posłańców, lecz jako „odblask chwały Ojca” i „odbicie Jego istoty”. To w Nim Bóg staje się bliski w sposób nieporównywalny z niczym dotąd. Właśnie dlatego Jego narodzenie jest wydarzeniem, wobec którego nawet aniołowie pochylają się w adoracji.

Ewangelia św. Jana prowadzi nas jeszcze głębiej: do samego początku, do tajemnicy, która poprzedza wszelki czas. „Na początku było Słowo” – nie jako poetycki obraz, lecz jako fundamentalna prawda wiary. W tym Słowie jest życie i światło, którego żadna ciemność nie może zwyciężyć. A jednak to Słowo wchodzi w świat, który często Go nie rozpoznaje. Przychodzi cicho, bez rozgłosu, i pozwala się odrzucić. Tajemnica Wcielenia odsłania, jak bardzo Bóg pragnie być z człowiekiem – do tego stopnia, że staje się jednym z nas, nie przestając być Bogiem.

„Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas” – to zdanie jest sercem całej Ewangelii. Bóg nie przemówił z daleka, lecz zamieszkał blisko; przyjął nasze ubogie człowieczeństwo, aby dać nam udział w swoim synostwie. W Nim stajemy się dziećmi Bożymi, rodząc się nie z woli człowieka, lecz z Boga. A z Jego pełni otrzymujemy „łaskę po łasce” – dar, który nigdy się nie wyczerpuje.

W świetle tych czytań Boże Narodzenie ukazuje się nie tylko jako wydarzenie sprzed dwóch tysięcy lat, ale jako żywa rzeczywistość, w której objawia się wierna miłość Boga. Ten sam, który stworzył wszechświat, przychodzi w kruchości ciała. Ten, który „podtrzymuje wszystko słowem swojej potęgi”, pozwala się wziąć na ręce. Ten, którego chwałę oglądają aniołowie, staje się Światłem dla każdego człowieka.

I wszystkie krańce ziemi mogą zobaczyć zbawienie Boga – bo Słowo naprawdę stało się ciałem i zamieszkało pośród nas.

24/12/2025

ADWENT 2025 - 24 grudnia (środa)

📖 💌 Słowo Boże na dziś:
2 Sm 7, 1-5. 8b-12. 14a. 16
Łk 1, 67-79

⛪ ✝️
Oba dzisiejsze teksty prowadzą nas do źródeł obietnicy, którą Bóg składa człowiekowi – obietnicy domu, królestwa i światła, które nigdy nie gaśnie. W Drugiej Księdze Samuela widzimy króla Dawida w momencie pokoju i stabilizacji. Po latach wędrówek i walk pragnie zbudować Bogu dom godny Jego obecności. Jednak odpowiedź, którą Dawid otrzymuje przez proroka Natana, odwraca logikę ludzkiego myślenia. To nie człowiek zbuduje dom Bogu, lecz Bóg zbuduje dom człowiekowi. Dawid – pasterz wyniesiony do królewskiej godności – słyszy, że jego królestwo Bóg sam utwierdzi na wieki, a jego potomek będzie nosił szczególną więź synostwa wobec Najwyższego.

Ta obietnica wykracza poza horyzont polityczny i historyczny. Zapowiada Mesjasza, w którym królestwo Dawida osiągnie pełnię – królestwo nie przemijające, zakorzenione w wierności Boga. Przymierze, które Bóg zawiera z Dawidem, okazuje się przestrzenią stałej troski i obecności. Pan, który „zabrał go z pastwiska”, nie tylko prowadzi go przez życie, ale obiecuje trwać przy jego potomstwie na zawsze.

Ewangelia wypełnia tę obietnicę w sposób, który przekracza wszelkie oczekiwania. Zachariasz, napełniony Duchem Świętym, błogosławi Boga, który „nawiedził i wyzwolił swój lud” oraz „wzbudził moc zbawczą w domu swego sługi Dawida”. Słowa jego kantyku brzmią jak echo zapowiedzi z czasów Dawida, a jednocześnie należycie wyjaśniają ich sens: Bóg nie zapomniał o przymierzu, nie opuścił swego ludu, nie wycofał się z obietnicy światła.

To „Wschodzące Słońce”, które nawiedza z wysoka, ma oświetlić tych, którzy „w mroku i cieniu śmierci mieszkają”. Przyjście Mesjasza oznacza nie tylko polityczne wybawienie, lecz przede wszystkim odpuszczenie grzechów – głęboką przemianę serca, dzięki której człowiek może służyć Bogu „bez trwogi, w pobożności i sprawiedliwości”. Zachariasz rozpoznaje, że jego syn, Jan, będzie tym, który przygotuje drogi Panu, ale nie on będzie światłem. Światło przychodzi z wysoka, z miłosierdzia Boga, który jest wierny swoim obietnicom.

W świetle tych czytań widać, że historia zbawienia nie jest zbiorem odległych opowieści, ale konsekwentnym dialogiem Boga z człowiekiem. Pan, który prowadził Dawida i obiecał mu trwałe królestwo, jest tym samym, który wypełnia swoje słowo w Chrystusie – Wschodzącym Słońcu, które rozprasza mrok. W Nim kroki człowieka mogą wejść na drogę pokoju, bo Bóg naprawdę nawiedził swój lud i pozostał wierny swojej obietnicy.

23/12/2025

ADWENT 2025 - 23 grudnia (wtorek)

📖 💌 Słowo Boże na dziś:
Ml 3, 1-4. 23-24
Łk 1, 57-66

⛪ ✝️
Prorok Malachiasz kreśli obraz przyjścia Pana jako wydarzenia zarówno upragnionego, jak i budzącego trwogę. Bóg obiecuje wysłać swego „anioła”, który przygotuje drogę przed Nim — postać zapowiadającą wejście Boga w historię w sposób bezpośredni, bliski, niemal nagły. Ten, który ma nadejść, jest nazwany „Aniołem Przymierza”, czyli Tym, który objawi jego pełny sens. Jednak przyjście Pana nie dokonuje się jedynie w czułości i pocieszeniu; niesie ze sobą oczyszczenie. Obraz ognia złotnika i ługu farbiarzy mówi o procesie wymagającym, ale przemieniającym: Bóg pragnie, aby Jego lud mógł składać Mu ofiarę „sprawiedliwą”, czyli wypływającą z serca oczyszczonego i odnawiającego się na Jego wzór.

Zapowiedź wysłania proroka Eliasza wskazuje na misję pojednania. Serce ojców ma zwrócić się ku synom i synów ku ojcom — Bóg przygotowuje grunt pod swoje przyjście, porządkując relacje, uzdrawiając więzi i otwierając serca na przemianę. Oczyszczenie, które Bóg zapowiada, nie jest więc niszczeniem, lecz przywracaniem właściwego porządku.

Ewangelia ukazuje moment, w którym ta obietnica zaczyna się wypełniać. Narodzenie Jana Chrzciciela — poprzednika Pana — jest odczytane przez świadków jako szczególny znak Bożego działania. Wszystko, co dzieje się wokół jego narodzin, wskazuje na interwencję Boga: niezwykłe poczęcie, milczenie Zachariasza i cud jego odzyskanego głosu, spontaniczna radość wspólnoty. Imię „Jan”, dane z wyraźnym uporem i zgodnie z wolą Boga, oznacza „Bóg jest łaskawy” i zapowiada misję dziecka: wskazać na Tego, który niesie pełnię łaski.

Zdumienie otoczenia, pytanie: „Kimże będzie to dziecię?” oraz stwierdzenie, że „ręka Pańska była z nim”, podkreślają, że Jan nie jest jedynie kolejnym nowo narodzonym. Jest tym, którego Bóg posyła, by prostował ścieżki, by przygotował lud na spotkanie z Panem — dokładnie tak, jak zapowiadał Malachiasz.

W zestawieniu tych dwóch tekstów widać wyraźny plan Boga: przyjście Pana nie dokonuje się przypadkowo, lecz jest poprzedzone wezwaniem do nawrócenia, oczyszczenia i przemiany relacji. Narodzenie Jana staje się momentem, w którym obietnica Eliasza, posłańca przygotowującego drogę, nabiera konkretnego kształtu. Bóg działa w ciszy i prostocie codzienności, a jednocześnie prowadzi historię ku spotkaniu, które odmieni serce człowieka — ku przyjściu Tego, który przynosi światło, oczyszczenie i pojednanie.