Parafia bł. Marii Karłowskiej w Toruniu

09/08/2026

08/08/2026

📅 8 sierpnia Kościół obchodzi wspomnienie obowiązkowe św. Dominika, prezbitera, założyciela Zakonu Kaznodziejskiego, którego członków nazywamy dominikanami. Był człowiekiem głębokiej modlitwy, wielkiej wiedzy i niezwykłej gorliwości w głoszeniu Ewangelii. Jego życie pokazuje, że prawda powinna być przekazywana z miłością, cierpliwością i świadectwem własnego życia.

Święty Dominik urodził się około 1170 roku w Caleruedze, w Kastylii (dzisiejsza Hiszpania). Już od najmłodszych lat wyróżniał się wrażliwością na potrzeby innych. Podczas klęski głodu sprzedał nawet swoje cenne księgi, aby zdobyte pieniądze przeznaczyć na pomoc ubogim. Miał powiedzieć: „Nie chcę studiować na martwych skórach, gdy ludzie umierają z głodu.”

Po ukończeniu studiów teologicznych został kanonikiem przy katedrze w Osmie. Wkrótce wraz ze swoim biskupem Diego odbywał liczne podróże, podczas których zetknął się z szerzącą się na południu Francji herezją albigensów, zwanych także katarami.

Dominik szybko zrozumiał, że sama polemika nie wystarczy. Widział, że wielu ludzi odchodzi od Kościoła nie tylko z powodu błędnych nauk, ale także dlatego, że oczekiwali od głoszących Ewangelię autentycznego świadectwa życia. Dlatego sam wybrał drogę ubóstwa, modlitwy i pokornego przepowiadania słowa Bożego.

Pragnąc, aby głoszenie Ewangelii było jeszcze skuteczniejsze, założył Zakon Kaznodziejski. Papież Honoriusz III zatwierdził go w 1216 roku. Dominikanie od początku łączyli głębokie życie duchowe z nauką, studiowaniem Pisma Świętego oraz wiernym głoszeniem Ewangelii. Ich dewizą stały się słowa „Veritas” – „Prawda”, przypominające, że prawda zawsze prowadzi do Chrystusa.

Święty Dominik był człowiekiem niezwykle pogodnym i pokornym. Większość nocy spędzał na modlitwie, a dni poświęcał głoszeniu Ewangelii i rozmowom z ludźmi. Nie szukał sławy ani zaszczytów. Pragnął jedynie, aby jak najwięcej osób poznało i pokochało Jezusa Chrystusa.

Zmarł 6 sierpnia 1221 roku w Bolonii, w wieku około pięćdziesięciu lat. Już trzynaście lat później, w 1234 roku, papież Grzegorz IX ogłosił go świętym.

Jednym z tematów najczęściej kojarzonych ze św. Dominikiem jest różaniec.

Według wielowiekowej tradycji dominikańskiej, około 1214 roku Matka Boża ukazała się św. Dominikowi i zachęciła go do gorliwego szerzenia modlitwy różańcowej jako skutecznej pomocy w prowadzeniu ludzi do Chrystusa i umacnianiu ich wiary. Ta piękna tradycja od wieków jest obecna w duchowości dominikanów i znalazła swoje odbicie w sztuce sakralnej, gdzie często przedstawia się Maryję wręczającą św. Dominikowi różaniec.

Jednocześnie historycy zwracają uwagę, że nie zachowały się źródła z czasów św. Dominika opisujące to wydarzenie. Wiadomo natomiast, że modlitwa różańcowa rozwijała się stopniowo przez kolejne stulecia. Już wcześniej wierni odmawiali 150 „Zdrowaś Maryjo” jako odpowiednik 150 psalmów, a z biegiem czasu do modlitwy dołączono rozważanie tajemnic z życia Jezusa i Maryi.

Nie zmienia to faktu, że dominikanie odegrali ogromną rolę w rozpowszechnieniu różańca. Szczególnie zasłużył się w tym bł. Alan de la Roche, dominikanin żyjący w XV wieku, który zakładał pierwsze bractwa różańcowe i szerzył tę modlitwę w całej Europie. Później papież św. Pius V, również dominikanin, zatwierdził formę różańca dla całego Kościoła i gorąco zachęcał wiernych do jego odmawiania.

Dlatego św. Dominik pozostaje do dziś jednym z największych apostołów różańca i jest z tą modlitwą nierozerwalnie związany. Jego życie przypomina, że głoszenie Ewangelii powinno zawsze wypływać z modlitwy, miłości do Boga oraz troski o drugiego człowieka.

Święty Dominik jest patronem dominikanów i dominikanek, kaznodziejów, teologów, naukowców, astronomów oraz Republiki Dominikany. Jest także jednym z patronów Bolonii.

Na wielu obrazach św. Dominik przedstawiany jest z lilią, oznaczającą czystość, księgą, symbolizującą głoszenie Ewangelii, oraz gwiazdą nad czołem, nawiązującą do dawnej tradycji mówiącej, że podczas jego chrztu matka chrzestna ujrzała nad nim niezwykłą gwiazdę. Często towarzyszy mu również pies z płonącą pochodnią. Motyw ten wywodzi się z tradycji opowiadającej o śnie jego matki, bł. Joanny z Azy, która przed narodzeniem syna ujrzała psa niosącego zapaloną pochodnię i rozświetlającego nią świat. Z czasem zaczęto odczytywać ten obraz jako zapowiedź misji św. Dominika – niesienia światu światła Ewangelii. Który święty związany z zakonem dominikanów jest Ci szczególnie bliski? Może dzięki Twojej odpowiedzi ktoś pozna nowego świętego lub błogosławionego.



🔒 Treści i grafiki są mojego autorstwa.
✔️ Można je udostępniać wyłącznie przez opcję „Udostępnij”.
❌ Nie wyrażam zgody na kopiowanie i ponowne publikowanie w innych miejscach

08/08/2026

06/08/2026

📅 6 sierpnia Kościół obchodzi Święto Przemienienia Pańskiego, jednego z najważniejszych świąt roku liturgicznego. Tego dnia wspominamy wydarzenie, podczas którego Jezus na chwilę odsłonił przed trzema Apostołami swoją Boską chwałę. Było to umocnienie ich wiary przed zbliżającą się męką i zapowiedź zwycięstwa życia nad śmiercią.

Kilka dni wcześniej Jezus po raz pierwszy zapowiedział swoim uczniom, że będzie cierpiał, umrze na krzyżu i trzeciego dnia zmartwychwstanie. Apostołowie nie potrafili jeszcze zrozumieć tych słów. Oczekiwali Mesjasza, który obejmie władzę, a nie Tego który dobrowolnie podejmie drogę krzyża.

Właśnie wtedy Jezus zabrał ze sobą trzech najbliższych uczniów – Piotra, Jakuba i Jana – i wszedł z nimi na wysoką górę, aby się modlić. Ewangelie nie podają jej nazwy, jednak od pierwszych wieków chrześcijaństwa tradycja wskazuje na Górę Tabor w Galilei jako miejsce tego niezwykłego wydarzenia.

Podczas modlitwy stało się coś, czego Apostołowie nigdy wcześniej nie doświadczyli. Oblicze Jezusa zajaśniało jak słońce, a Jego szaty stały się lśniąco białe. Na chwilę mogli zobaczyć chwałę Syna Bożego ukrytą dotąd pod zwyczajnym ludzkim wyglądem.

Obok Jezusa ukazali się Mojżesz i Eliasz, dwie wielkie postacie Starego Testamentu. Mojżesz symbolizuje Prawo, a Eliasz Proroków. Ich obecność przypomina, że całe Pismo Święte prowadziło do Chrystusa i właśnie w Nim znalazło swoje wypełnienie.

Następnie pojawił się świetlisty obłok, znak obecności Boga znany już z czasów Mojżesza i wędrówki Izraela przez pustynię. Z obłoku rozległ się głos Ojca:

„To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!” (Mt 17,5)

Przerażeni Apostołowie upadli na ziemię. Wtedy Jezus podszedł do nich, dotknął ich i powiedział:

„Wstańcie, nie lękajcie się!” (Mt 17,7)

Schodząc z góry, polecił uczniom, aby nikomu nie opowiadali o tym wydarzeniu aż do czasu Jego zmartwychwstania. Dopiero wtedy mogli w pełni zrozumieć znaczenie tego, co zobaczyli.

Przemienienie Pańskie nie było jedynie niezwykłym cudem. Było przede wszystkim objawieniem prawdziwej tożsamości Jezusa oraz umocnieniem wiary Apostołów przed dramatem Wielkiego Piątku. Chrystus pozwolił im zobaczyć swoją chwałę, aby w godzinie krzyża pamiętali, że Ten, który cierpi, jest prawdziwym Synem Bożym.

Święto Przemienienia Pańskiego było obchodzone na chrześcijańskim Wschodzie już od pierwszych wieków. W Kościele zachodnim papież Kalikst III rozszerzył je na cały Kościół w 1457 roku jako dziękczynienie za zwycięstwo wojsk chrześcijańskich pod Belgradem nad Imperium Osmańskim. Wieść o tym zwycięstwie dotarła do Rzymu właśnie 6 sierpnia, dlatego ta data pozostała dniem obchodów tego święta.

Dziś na szczycie Góry Tabor wznosi się Bazylika Przemienienia Pańskiego, jedno z najważniejszych miejsc pielgrzymkowych Ziemi Świętej. Każdego roku tysiące wiernych przybywają tam, aby przypomnieć sobie, że celem chrześcijańskiego życia nie jest jedynie niesienie własnego krzyża, ale także udział w chwale zmartwychwstałego Chrystusa.

Przemienienie Pańskie przypomina nam, że Bóg często przygotowuje człowieka na trudne doświadczenia, umacniając go swoją obecnością i łaską. Zachęca również, aby wsłuchiwać się w słowa Jezusa i ufać Mu nawet wtedy, gdy droga wydaje się trudna i niezrozumiała. Po każdym Wielkim Piątku przychodzi bowiem poranek Zmartwychwstania. Czy miałeś w swoim życiu moment, który umocnił Twoją wiarę przed trudnym doświadczeniem? Napisz w komentarzu.



🔒 Treści i grafiki są mojego autorstwa.
✔️ Można je udostępniać wyłącznie przez opcję „Udostępnij”.
❌ Nie wyrażam zgody na kopiowanie i ponowne publikowanie w innych miejscach

05/08/2026

Wczoraj uczestniczyliśmy w uroczystości pożegnania relikwii św. małżonków Zelii i Ludwika Martin oraz ich córki św. Teresy w klasztorze Sióstr Karmelitanek Na Skarpie.
Ks. Jacek sprawował Mszę Świętą w intencji małżeństw Domowego Kościoła oraz wszystkich rodzin naszej parafii.
Dziękujemy parafianom za liczne uczestnictwo w uroczystości.

04/08/2026

Wczorajszy Apel Jasnogórski z pielgrzymami w naszej kaplicy.

04/08/2026

Dziś w święto proboszczów składamy najserdeczniejsze życzenia naszemu Ks. Proboszczowi, niech św. Jan Maria Vianney uprasza gorliwość i świętość.

📅 4 sierpnia Kościół obchodzi wspomnienie obowiązkowe św. Jana Marii Vianneya, prezbitera. Jest on patronem proboszczów i jednym z najwybitniejszych kapłanów w historii Kościoła. Swoim życiem przypominał, że świętość rodzi się z modlitwy, pokory i całkowitego oddania Bogu.

Święty Jan Maria Vianney urodził się 8 maja 1786 roku w Dardilly niedaleko Lyonu we Francji. Dorastał w trudnym okresie rewolucji francuskiej, kiedy Kościół był prześladowany, a wielu kapłanów musiało potajemnie sprawować Mszę Świętą. Jego rodzina, mimo grożących kar, pozostała wierna wierze i uczestniczyła w tajnych nabożeństwach. Świadectwo odważnych kapłanów wywarło ogromny wpływ na młodego Jana i obudziło w nim pragnienie zostania księdzem.

Droga do kapłaństwa nie była jednak łatwa. Jan miał duże trudności z nauką, szczególnie z łaciną, która była wówczas niezbędna do ukończenia seminarium. Wielu uważało, że nigdy nie zostanie kapłanem. Jego przełożeni dostrzegli jednak coś ważniejszego niż zdolności intelektualne, głęboką wiarę, pokorę i niezwykłą pobożność. Dzięki wytrwałości oraz pomocy swojego proboszcza mógł kontynuować przygotowanie do kapłaństwa.

12 sierpnia 1815 roku przyjął święcenia kapłańskie. Trzy lata później został skierowany do niewielkiej parafii w Ars, liczącej zaledwie około 230 mieszkańców. Biskup miał powiedzieć, że w tej parafii jest niewiele miłości do Boga i że nowy proboszcz powinien ją tam rozpalić. Jan Maria Vianney potraktował te słowa jako życiową misję.

Od pierwszych dni prowadził bardzo surowe życie. Wiele godzin spędzał na modlitwie przed Najświętszym Sakramentem, pościł, podejmował umartwienia i z ogromnym zaangażowaniem głosił Ewangelię. Największą część swojej posługi poświęcał jednak sakramentowi pokuty. Z biegiem lat do Ars zaczęły przybywać tysiące pielgrzymów z całej Francji, a później także z innych krajów Europy. Wielu czekało całymi godzinami, a nawet kilka dni, aby wyspowiadać się właśnie u niego.

Świadkowie jego życia wspominali, że potrafił spędzać w konfesjonale od kilkunastu do nawet szesnastu godzin dziennie. Liczne relacje przypisują mu także dar odczytywania sumień, dzięki któremu pomagał penitentom w szczerym nawróceniu. Kościół zachowuje wobec takich świadectw roztropność, jednak nie ulega wątpliwości, że jego posługa przyniosła niezliczone owoce duchowe i doprowadziła do nawrócenia wielu ludzi.

Święty Jan Maria Vianney był również znany z głębokiego nabożeństwa do Eucharystii i Matki Bożej. Żył bardzo skromnie, większość swoich pieniędzy przeznaczał na pomoc ubogim oraz dzieła miłosierdzia. Założył m.in. dom dla osieroconych dziewcząt, zwany „Opatrznością”, gdzie znajdowały schronienie i opiekę.

W swoich zapiskach i rozmowach wspominał również o ciężkich zmaganiach duchowych. Opisywał pokusy i nocne dręczenia, które przypisywał działaniu złego ducha, nazywając go „Grappinem”. Traktował te doświadczenia jako część swojej walki o zbawienie powierzonych mu wiernych.

Święty Jan Maria Vianney zmarł 4 sierpnia 1859 roku w Ars po ponad czterdziestu latach posługi w tej samej parafii. Jego pogrzeb zgromadził tysiące wiernych oraz setki kapłanów.

Papież św. Pius X beatyfikował go 8 stycznia 1905 roku, papież Pius XI kanonizował go 31 maja 1925 roku, a w 1929 roku ogłosił go patronem wszystkich proboszczów świata. W 2009 roku papież Benedykt XVI, z okazji 150. rocznicy jego śmierci, ogłosił Rok Kapłański, wskazując Proboszcza z Ars jako wzór świętości dla współczesnych kapłanów.

Święty Jan Maria Vianney jest patronem proboszczów, kapłanów diecezjalnych, duszpasterzy oraz spowiedników. Do jego wstawiennictwa szczególnie zwracają się również osoby modlące się o świętość kapłanów i nowe powołania do kapłaństwa.

Do niewielkiej miejscowości Ars zaczęło przybywać tak wielu pielgrzymów, że z czasem uruchomiono dodatkowe połączenia kolejowe. Pod koniec życia św. Jana Marii Vianneya odwiedzało Ars nawet kilkadziesiąt tysięcy osób rocznie, pragnących spotkać się z „Proboszczem z Ars” i przystąpić do spowiedzi. Dziś jego ciało spoczywa w sanktuarium w Ars-sur-Formans i nadal jest celem licznych pielgrzymek. Czy znasz kapłana, którego posługa pomogła Ci zbliżyć się do Boga? Napisz w komentarzu.



🔒 Treści i grafiki są mojego autorstwa.
✔️ Można je udostępniać wyłącznie przez opcję „Udostępnij”.
❌ Nie wyrażam zgody na kopiowanie i ponowne publikowanie w innych miejscach

04/08/2026

Wspólna modlitwa w naszej kaplicy z pielgrzymami wśród których był również nasz ksiądz biskup Arkadiusz.

04/08/2026

Wejście do naszej parafii pielgrzymów zmierzających na Jasną Górę.
Dziękujemy wszystkim, którzy przyjęli pielgrzymów pod swój dach.