Kościół Chrześcijan Baptystów w Tarnowie/ Tarnow Baptist Church

23/08/2026

23 sierpnia

Bóg jest wystarczająco wielki
Alistair Begg
Remove all the atmostal. Wujek bardzo, jak balansuje dwa lata
Paweł, stojąc pośród Areopagu, powiedział: „Mężowie ateńscy… [to], co czcicie, nie znając, ja wam głoszę”.

Dzieje Apostolskie 17:22–23

Nie możemy głosić ewangelii Jezusa bez zrozumienia doktryny Boga. Jak pisze J.B. Phillips w swojej książce „Twój Bóg jest zbyt mały”: „Wielu mężczyzn i kobiet żyje dziś, często z wewnętrznym niezadowoleniem, bez żadnej wiary w Boga… Nie znaleźli w swoich dorosłych umysłach Boga wystarczająco wielkiego, by «obliczyć» życie”.[1] Nie możemy zatem szczędzić słów, mówiąc o charakterze Boga, Jego wielkości i objawionej chwale.

Kiedy Paweł głosił ewangelię, zwracał się zarówno do osób religijnych, zwykłych ludzi, jak i inteligencji, ponieważ uznawał, że dobra nowina o Bogu jest wszechogarniająca i wystarczająca dla każdego z ich zmartwień (Dzieje Apostolskie 17:24-31). Możemy się uczyć z jego podejścia, które wprowadzało słuchaczy w kontakt z Bogiem poprzez wskazanie pięciu kluczowych aspektów Jego natury:

• Bóg jest Stwórcą. Stworzył świat, podczas gdy On sam jest niestworzony, niezależny od swojego stworzenia i poza czasem. Nie jest siłą — nawet największą siłą ze wszystkich — ani nie można Go ograniczyć ani zmanipulować do formy naszego własnego projektu.

• Bóg jest Podtrzymującym. On daje życie i oddech. Podtrzymujący życie nie jest obsługiwany przez ludzkie ręce ani nie potrzebuje pożywienia.

• Bóg jest Władcą. On rozkazuje narodom. Historia, geografia, rządy — cały wszechświat! — są pod Jego kontrolą. Żadne wydarzenie nie zaskakuje naszego Boga; On wplata w swoje zamysły nawet grzeszne czyny człowieka. Co więcej, jako Władca, umieścił każdego w pewnym miejscu, w pewnym momencie historii, abyśmy mogli Go szukać, znaleźć i wychwalać Jego święte imię.

• Bóg jest Ojcem. Mężczyźni i kobiety są Jego „potomstwem” (Dzieje Apostolskie 17,28) i w tym sensie, że dał życie każdemu człowiekowi, począwszy od Adama, jest Ojcem każdego człowieka (Łukasza 3,38). Stworzył każdego z nas na swoje podobieństwo. Jesteśmy istotami moralnymi, stworzonymi z poczuciem dobra i zła, i możemy prawdziwie rozkwitać tylko w relacji z Nim.

• Bóg jest Sędzią. Ma władzę nad całą ziemią. Nastąpi sprawiedliwy i ostateczny dzień sądu, kiedy każda niesprawiedliwość zostanie naprawiona, a wszystkie krzywdy naprawione. Rzeczywiście, Bóg już interweniował w swoim Synu Jezusie, a w zmartwychwstaniu Jezusa ogłosił Jego boskie powołanie na Sędziego. To Boża dobroć i wyrozumiałość zapowiadają sąd, abyśmy mogli wcześniej pokutować i otrzymać od Niego przebaczenie.

Bóg jest wystarczająco wielki – a wręcz o wiele większy – od czyjegokolwiek zainteresowania samą religią. Jest wystarczająco wielki dla ciebie i mnie, dla wszystkich naszych trosk i smutków. Jest wystarczająco wielki, aby zaspokoić każde intelektualne pragnienie i wystarczająco wielki, aby poradzić sobie z każdym emocjonalnym pragnieniem – a ostatecznie, wystarczająco wielki, aby dla Niego żyć. W takim stopniu, w jakim poznasz Boga takim, jakim On naprawdę jest, będziesz żył w radosnym posłuszeństwie wobec Niego i mówił o Nim z radosną ufnością.

[1] Twój Bóg jest zbyt mały: Przewodnik dla wierzących i sceptyków (Touchstone, 2004), s. 8.

Pytania do przemyślenia

Jak Bóg wzywa mnie do myślenia inaczej?

Jak Bóg zmienia kolejność uczuć mojego serca – tego, co kocham?

Do czego wzywa mnie Bóg w dzisiejszym dniu?

Dalsze czytanie

Izajasz 44:6–8

23/08/2026

23/08/2026

Nabożenstwo 23.08.2026

Transmisja na żywo z Kościóła Chrześcijan Baptystów w Tarnowie

23/08/2026

23 Sierpnia

Modlitwa — walka w „Ukryciu”

Autor: Oswald Chambers

Kiedy się modlisz, wejdź do swojej izdebki i zamknąwszy drzwi za sobą, módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda ci jawnie. — Ewangelia Mateusza 6:6

Jezus nie powiedział: „Śnij o Ojcu twoim, który jest w ukryciu”, ale powiedział: „…módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu…”. Modlitwa jest wysiłkiem woli. Po wejściu do naszej izby i zamknięciu drzwi, najtrudniejszą rzeczą jest modlitwa. Wydaje się, że nie potrafimy uporządkować naszych myśli, a pierwszą rzeczą, z którą musimy walczyć, są błądzące myśli. Największą walką w modlitwie jest pokonanie problemu bezczynności i błądzenia myśli. Musimy nauczyć się dyscyplinować nasze umysły i skupić się na świadomej, przemyślanej modlitwie.

Musimy mieć specjalnie wybrane miejsce do modlitwy, ale kiedy już tam dotrzemy, zaczyna się plaga błądzących myśli, gdy zaczynamy myśleć: „To trzeba zrobić i muszę to zrobić dzisiaj”. Jezus mówi: „Zamknij drzwi”. Skryta cisza przed Bogiem oznacza świadome zamknięcie drzwi przed naszymi emocjami i pamiętanie o Nim. Bóg jest w ukryciu i widzi nas z „ukrycia” – nie widzi nas tak, jak widzą nas inni ludzie, ani tak, jak my widzimy siebie. Kiedy naprawdę żyjemy w „ukryciu”, niemożliwe staje się dla nas zwątpienie w Boga. Stajemy się bardziej pewni Jego niż kogokolwiek innego. Wejdź do „ukrycia”, a przekonasz się, że Bóg był cały czas w samym środku twoich codziennych okoliczności. Wyrób w sobie nawyk rozmawiania z Bogiem o wszystkim. Jeśli nie nauczysz się całkowicie otwierać drzwi swojego życia i wpuszczać Boga od pierwszej chwili przebudzenia każdego nowego dnia, będziesz pracować na niewłaściwym poziomie przez cały dzień. Ale jeśli otworzysz drzwi swojego życia na oścież i „modlisz się do Ojca twego, który jest w ukryciu”, każda publiczna rzecz w twoim życiu zostanie naznaczona trwałym śladem obecności Boga.

Mądre myśli Oswalda Chambersa

Jezus Chrystus może sobie pozwolić na niezrozumienie; my nie. Nasza słabość polega na ciągłym pragnieniu usprawiedliwienia samych siebie.

22/08/2026

22 sierpnia

Znalezienie Boga na dnie
Alistair Begg

Pan Józefa zabrał go i wtrącił do więzienia… Lecz Pan był z Józefem, okazał mu wierną miłość i sprawił, że znalazł łaskę w oczach strażnika więziennego.

Rodzaju 39,20–21

Po tym, jak żona Potifara fałszywie go oskarżyła, Józef sięgnął dna… ponownie. Po raz kolejny został skazany – tym razem nie na dół, lecz do lochu. Dno zapadło się w jego świecie.

A jednak, jako człowiek Boży – jako człowiek zasad – Józef wykazał się wytrwałą cierpliwością. Uciekł przed uwodzicielską pokusą żony Potifara, kierując się swoimi przekonaniami, podejmując decyzję w oparciu o czystość i prawość. Najwyraźniej Józef bał się Boga bardziej niż lochu. Nie chciał spać z żoną Potifara, ponieważ byłoby to grzechem przeciwko Bogu. Dla Józefa był to koniec wszelkich wewnętrznych dyskusji i wystarczająca podstawa do podjęcia decyzji.

Taki pogląd utrzyma nas również na wąskiej drodze. Prawdziwa wierność nie wynika z pragmatyzmu, lecz z zasad. To podejmowanie decyzji w ciszy, bez rozpraszającego nas zgiełku życia. To posłuszeństwo pomimo konsekwencji. To tak silne postanowienie bycia człowiekiem lub kobietą Boga, że ​​gdy presja grzechu jest największa lub gdy wszystko się na nas wali, wiemy, jak zareagować.

Kiedy Józef znosił niesłuszne cierpienie, Bóg okazał mu swoją miłość, obdarzając go łaską u strażnika więziennego. Nic w tej historii nie sugeruje, że Józef próbował manipulować okolicznościami dla własnych korzyści – i nawet gdyby Józef szukał przyjaciela lub sprzymierzeńca, nigdy nie spodziewałby się, że strażnik więzienny spełni tę rolę! Ale Bóg miał inne plany. Obecność Pana pozostaje ze Swoim ludem nawet w najbardziej ekstremalnych okolicznościach.

Od czasu do czasu wszyscy czujemy się, jakbyśmy byli w lochu – nowym dołku w naszym życiu – i byli ograniczeni przez mrożącą krew w żyłach izolację. Może to dotyczy ciebie dzisiaj. Może, podobnie jak Józef, padłeś ofiarą fałszywych oskarżeń lub liczysz cenę swojej determinacji w posłuszeństwie Panu, a może coś zupełnie innego ciąży na twojej zmęczonej duszy. Niezależnie od wszystkiego, Pan wie. Nigdy nie dał się zaskoczyć i kocha cię miłością wieczną. Jego miłość jest stała i nie zmienia się pod wpływem okoliczności. Kocha cię na tyle, by przejść przez loch śmierci i grozę piekła, abyś nigdy nie musiał tego robić. Pociesz się wiedzą, że, jak powiedział prorok Zachariasz, „kto was dotyka, dotyka źrenicy [Bożego] oka” (Księga Zachariasza 2:8).

Pytania do przemyślenia

Jak Bóg wzywa mnie do myślenia inaczej?

Jak Bóg zmienia uczucia mojego serca – to, co kocham?

Do czego wzywa mnie Bóg w dzisiejszym dniu?

Dalsze czytanie

Łukasza 8,22–39

22/08/2026

22 Sierpnia

„Nie ja… Lecz On”

Autor: Oswald Chambers

Ja chrzczę was wodą… lecz On… będzie was chrzcił Duchem Świętym i ogniem. — Ewangelia Mateusza 3:11

Czy kiedykolwiek doszedłem do takiego momentu w swoim życiu, że mogłem powiedzieć: „Nie ja… lecz On…”? Dopóki ten moment nie nadejdzie, nigdy nie dowiem się, co oznacza chrzest Duchem Świętym. Jestem u kresu i nie mogę już nic zrobić — ale On zaczyna właśnie tam — czyni rzeczy, których nikt inny nie może dokonać. Czy jestem przygotowany na Jego przyjście? Jezus nie może przyjść i dokonać we mnie swojego dzieła, dopóki cokolwiek blokuje drogę, czy to dobre, czy złe. Kiedy On do mnie przyjdzie, czy jestem przygotowany, by wydobył na światło dzienne każdą złą rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłem? Właśnie tam On przychodzi. Gdziekolwiek wiem, że jestem nieczysty, tam On postawi swoje stopy i stanie, a gdziekolwiek myślę, że jestem czysty, tam On usunie swoje stopy i odejdzie.

Pokuta nie wywołuje poczucia grzechu – wywołuje poczucie niewypowiedzianej niegodności. Kiedy żałuję, uświadamiam sobie, że jestem absolutnie bezradny i wiem, że na wskroś nie jestem godzien nawet nosić Jego sandałów. Czy tak pokutowałem, czy też mam natrętną myśl o ewentualnej próbie obrony swoich czynów? Powodem, dla którego Bóg nie może wejść w moje życie, jest to, że nie jestem w punkcie całkowitej pokuty.

„On was chrzcić będzie Duchem Świętym i ogniem”. Jan nie mówi tu o chrzcie Duchem Świętym jako o doświadczeniu, ale jako o dziele dokonanym przez Jezusa Chrystusa. „On was chrzcić będzie…”. Jedynym doświadczeniem, którego kiedykolwiek są świadomi ci, którzy zostali ochrzczeni Duchem Świętym, jest doświadczenie swojej absolutnej niegodności.

„Ja rzeczywiście” – tak było w przeszłości, „lecz On” przyszedł i wydarzyło się coś cudownego. Dojdź do kresu swoich możliwości, gdzie nic nie możesz zrobić, ale gdzie On czyni wszystko.

Mądre myśli Oswalda Chambersa

Jesteśmy tylko tym, kim jesteśmy w ciemności; cała reszta to reputacja. Bóg patrzy na to, kim jesteśmy w ciemności – na wyobrażenia naszego umysłu; myśli naszego serca; nawyki naszego ciała; to są rzeczy, które nas wyróżniają w oczach Boga.

21/08/2026

21 sierpnia

Teraz i kiedyś
Alistair Begg

Dla mnie żyć to Chrystus, a umrzeć to zysk. Jeśli mam żyć w ciele, oznacza to dla mnie owocną pracę. Nie potrafię jednak powiedzieć, co wybiorę. Jestem w rozterce między jednym a drugim. Pragnę odejść i być z Chrystusem, bo to o wiele lepsze. Ale pozostanie w ciele jest dla ciebie bardziej konieczne.

List do Filipian 1:21–24

Czy pamiętasz wizyty u rodziny w dzieciństwie? Być może niektóre wizyty spotykały się z lękiem, ponieważ osoba, którą odwiedzałeś, nie była kimś, z kim czułeś bliskość ani sympatię. Ale były też szczególne wizyty z tymi, których naprawdę kochałeś. Może witał cię w ich drzwiach uścisk lub zapach świeżo upieczonych ciasteczek. Nie mogłeś się doczekać, żeby ich zobaczyć! Byli dla ciebie ważni i wyczekiwałeś ich obecności.

Dla apostoła Pawła Jezus był taką osobą. Paweł był radosny, nawet będąc w więzieniu, z powodu tego, co Chrystus dla niego znaczył. Z niecierpliwością wyczekiwał perspektywy wejścia do Jego obecności. Jezus był dla niego wszystkim.

Czy ty i ja możemy powiedzieć to samo o Jezusie? Czy nasza radość jest ziemska, skupiona na sprawach doczesnych, takich jak nasze małżeństwa, dzieci, źródła utrzymania czy wpływy? Jeśli wszystko, co ekscytuje twoją duszę i wszystko, co kształtuje twoją tożsamość, jest owinięte w sprawy doczesne, to bycie z Jezusem traci swój urok. Dlatego mądrze byłoby pamiętać, że nasza tożsamość znajduje się w Nim, ponieważ pewnego dnia wszystko inne zostanie porzucone.

Możesz słyszeć o kimś, kto jest tak skupiony na niebie, że nie ma z niego żadnego pożytku na ziemi. Cóż, my również możemy być tak skupieni na ziemi, że nie ma z nas żadnego pożytku w niebie. Czasami jesteśmy kuszeni, by pragnąć takich rzeczy jak doskonałe zdrowie, koniec smutku i życie bez żadnej niepewności już teraz. Rzeczywistość jest taka, że ​​stracimy bliskich, otrzymamy straszne wyniki badań szpitalnych lub staniemy w obliczu rozczarowania i katastrofy. Ale to wszystko jest częścią teraźniejszości. Dylemat Pawła w tym liście polegał na zrównoważeniu teraźniejszości z przyszłością. Chociaż pragnął odejść, nie po to, by uciec od obecnych okoliczności. Z pewnością doświadczył wielu trudnych prób, ale dla niego niebo nie było jedynie ulgą od ziemskiego cierpienia. Nie porzucał życia, by przyjąć śmierć; pragnął być z Jezusem, ponieważ wiedział, że byłoby to fantastyczne.

Życie wierne w teraźniejszości, z jednoczesnym oczekiwaniem na rzeczywistość bycia z Jezusem, to coś, nad czym wszyscy musimy pracować. Paweł zdawał sobie sprawę, że póki oddychał, miał kontynuować swoją ziemską posługę, dopóki Chrystus nie powoła go do nieba. Poświęć więc kilka chwil na rozważanie Chrystusa we wszystkich Jego pełnych miłości doskonałościach. Następnie spędź trochę czasu, ciesząc się wielką prawdą, że pewnego dnia ujrzysz Go, jak wita cię w swojej chwale. Następnie zastanów się nad prawdą, że bramą do tej chwili jest śmierć. To twoja przyszłość. Pewnego dnia będzie to twoja teraźniejszość. A do tego czasu możesz robić to, co Paweł i żyć całkowicie dla Chrystusa, wiedząc, że śmierć będzie tylko zyskiem.

Pytania do przemyślenia

Jak Bóg wzywa mnie do myślenia inaczej?

Jak Bóg zmienia kolejność uczuć w moim sercu – tego, co kocham?

Do czego wzywa mnie Bóg w dzisiejszym dniu?

Dalsza lektura

2 Tymoteusza 4:6–18

20/08/2026

20 Sierpnia

Chwila Wyboru
Alistair Begg

Przez wiarę Mojżesz, gdy dorósł, odmówił bycia nazywanym synem córki faraona, wybierając raczej znęcanie się z ludem Bożym niż korzystanie z ulotnych przyjemności grzechu.

List do Hebrajczyków 11:24–25

Nie możemy być jednocześnie przyjaciółmi świata i przyjaciółmi Boga (List do Jakuba 4:4). Ci, którzy próbują podążać tą drogą pośrednią, prędzej czy później odkrywają, jak bardzo jest ona pusta i daremna: że czyni nas, jak to ujął Kris Kristofferson, „chodzącą sprzecznością”[1].

Jako adoptowany syn córki faraona, Mojżesz cieszył się statusem społecznym, wygodami i bogactwem materialnym. Jako Izraelita, poza obrębem siedziby faraona, czekała go jedynie ciemnota, ubóstwo i niewola. Mojżesz wiedział, że pozostanie na dworze faraona uczyni jego życie o wiele lepszym pod każdym względem doczesnym. Mógł rozumować, że umożliwi mu to również wywieranie wpływu na lud Boży, co nigdy nie byłoby możliwe, gdyby poszedł i przyłączył się do niego.

Mojżesz jednak nie pozostał w rodzinie faraona. Zamiast tego zrzekł się przywilejów wynikających z obywatelstwa egipskiego i utożsamił się z poniżoną, pogardzaną, uciskaną grupą ludzi, pozbawioną praw politycznych. Dlaczego? Dlaczego ktoś miałby poświęcić tak wiele, by przyjąć tak niewiele?

Odpowiedź brzmi: Mojżesz zdał sobie sprawę, że nie może jednocześnie utożsamiać się z ludem Bożym i Egipcjanami. Zdał sobie sprawę, że jest albo niewolnikiem swojego ludu, albo kompromisowcem na dworze faraona. Nie mógł mówić, że jest Izraelitą wierzącym w Boga swoich przodków, i jednocześnie żyć jak Egipcjanin.

Mojżesz wybrał złe traktowanie i hańbę, jak nam powiedziano, „ze względu na Chrystusa” (Hebrajczyków 11,26) – ze względu na tego z potomstwa Ewy i rodziny Abrahama, który miał wypełnić wszystkie obietnice Boże (Rodzaju 3,16; 12,1-3). Jego kalkulacja była taka sama, jaką tysiąc lat później dokonał apostoł Paweł, który miał dokładnie „właściwe” pochodzenie – wykształcenie, obycie, dziedzictwo – a jednak powiedział: „Wszystko uznaję za stratę ze względu na najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa, mojego Pana” (Filipian 3,8).

Mojżesz podjął radykalną decyzję – taką, jakiej niektórzy z nas mogą potrzebować. Być może twoje pochodzenie jest stosunkowo podobne do Mojżesza; dorastałeś w świecie, w którym wszystkie twoje potrzeby materialne były zaspokojone, a świat miał przed sobą wspaniałe perspektywy. Kimkolwiek jesteśmy i skądkolwiek pochodzimy, wszyscy stajemy przed momentem wyboru, jakiego dokonał Mojżesz. Czy będziemy żyć jako przyjaciele świata, czy Boga? Nie ma drogi pośredniej. Czy dziś zamierzasz żyć według standardów świata, śmiać się z żartów świata, stosować metody świata i przyjmować priorytety świata? A może staniesz po stronie Jezusa Chrystusa, pójdziesz całkowicie pod prąd, przybijesz swoje flagi do masztu i wyznasz słowem i czynem, że On jest Panem? Być może dziś jest dzień, w którym po raz pierwszy, lub po raz pierwszy od dawna, musisz żyć „w wierze” i podjąć tę radykalną decyzję.

[1] „Pielgrzym, rozdział 33” (1971).

Pytania do przemyślenia

Jak Bóg wzywa mnie do myślenia inaczej?

Jak Bóg zmienia kolejność uczuć mojego serca — tego, co kocham?

Do czego wzywa mnie Bóg w dzisiejszym dniu?

Dalsza lektura

Łukasza 18,18–30

20/08/2026

20 Sierpnia

Świadomość Chrystusa

Autor: Oswald Chambers

…a Ja dam ci ukojenie. — Ewangelia Mateusza 11:28

Kiedykolwiek cokolwiek zaczyna niszczyć twoje życie z Jezusem Chrystusem, zwróć się do Niego natychmiast, prosząc Go o przywrócenie ci ukojenia. Nigdy nie pozwól, aby cokolwiek pozostało w twoim życiu, co powoduje ten niepokój. Pomyśl o każdym szczególe swojego życia, który powoduje ten rozpad, jako o czymś, z czym należy walczyć, a nie jako o czymś, co powinieneś pozostawić. Proś Pana, aby obdarzył cię świadomością Siebie, a twoja samoświadomość zniknie. Wtedy On będzie twoim wszystkim we wszystkim. Strzeż się, aby twoja samoświadomość nie trwała, ponieważ powoli, ale nieuchronnie obudzi to użalanie się nad sobą, a użalanie się nad sobą jest szatańskie. Nie pozwól sobie na stwierdzenie: „No cóż, po prostu mnie źle zrozumieli i powinni mnie za to przeprosić; jestem pewien, że muszę to już z nimi wyjaśnić”. Naucz się zostawiać innych w spokoju w tej sprawie. Po prostu proś Pana, aby dał ci świadomość Chrystusa, a On cię utwierdzi, aż twoja pełnia w Nim stanie się absolutna.

Pełne życie to życie dziecka. Kiedy jestem w pełni świadomy swojej świadomości Chrystusa, coś jest nie tak. To chory człowiek naprawdę wie, czym jest zdrowie. Dziecko Boże nie jest świadome woli Bożej, ponieważ samo jest wolą Bożą. Kiedy choć trochę odstąpimy od woli Bożej, zaczynamy pytać: „Panie, jaka jest Twoja wola?”. Dziecko Boże nigdy nie modli się o to, aby uświadomić sobie, że Bóg odpowiada na modlitwy, ponieważ jest tak głęboko przekonane, że Bóg zawsze odpowiada na modlitwy.

Jeśli spróbujemy przezwyciężyć naszą samoświadomość za pomocą którejkolwiek z naszych własnych, zdroworozsądkowych metod, jedynie ogromnie ją wzmocnimy. Jezus mówi: „Przyjdźcie do Mnie… a Ja wam dam ukojenie”, czyli świadomość Chrystusa zajmie miejsce samoświadomości. Gdziekolwiek przychodzi Jezus, tam ustanawia ukojenie – odpoczynek po dopełnieniu aktywności w naszym życiu, która nigdy nie jest świadoma siebie.

Mądre myśli Oswalda Chambersa

Wiara nigdy nie wie, dokąd jest prowadzona, ale kocha i zna Tego, który prowadzi.

19/08/2026

19 Sierpnia

Prawdziwy Król
Alistair Begg

Ten kielich, który za was jest wylany, to nowe przymierze we Krwi mojej.

Ew. Łukasza 22,20

Jezus spełnia obietnice Boga i udziela wszelkich błogosławieństw. Zapoczątkował nowe przymierze i przyjął długo oczekiwaną rolę prawdziwego Króla. Z Jezusa spływa wszelkie błogosławieństwo. Przez Niego dotrzymywana jest każda obietnica. Jemu oddawana jest cała chwała.

Chrześcijanie uznają te prawdy przy stole Komunii Świętej, gdy bierzemy kielich i pamiętamy, że Jezus przelał swoją krew, krew nowego przymierza, dla odpuszczenia naszych grzechów. Na krzyżu Jezus umarł, aby ponieść karę, na którą zasługujemy, aby grzesznicy, którzy nie zasługują na Jego miłosierdzie i łaskę, mogli cieszyć się błogosławieństwami przebaczenia.

Oznacza to, że kiedy pokładamy wiarę w Jezusie, możemy być pewni, że wziął On na siebie nasz grzech i jego karę, a w zamian oddał nam całą swoją sprawiedliwość. Jezus umarł śmiercią, na którą zasługujemy. On żył doskonałym życiem, którego my nie bylibyśmy w stanie przeżyć. Bóg owinął nas kocem swojego przebaczenia poprzez zapewnienie swojego Syna. Nigdy nie powinniśmy przestawać się dziwić, że te rzeczy są prawdą, przez wiarę, w nas.

Prorocy Starego Testamentu jasno powiedzieli: nadejdzie Król, który będzie potomkiem Dawida i wypełni obietnice Boże. Ustanowi Boże panowanie, zapoczątkuje nową erę i upora się ze skutkami zła. Jezus może nie wyglądał jak król, gdy wisiał na krzyżu, ale to był moment Jego największego zwycięstwa. A kiedy Jezus wyszedł z grobu, Jego zmartwychwstanie oznajmiło, że był nie tylko synem Dawida, ale także Synem Bożym, zdolnym pokonać nawet grób.

Wszelka władza spoczywa w Nim i przez Niego płynie nieskończony strumień łaski i miłosierdzia. Tylko Ten, który jest źródłem takiej mocy, może przemienić serce i okazać się godnym uczuć naszych dusz.

Jezus teraz rządzi i króluje po prawicy Ojca, ale króluje również w sercach tych, którzy Mu ufają. Nie ma lepszego dnia niż dziś, aby zagubieni porzucili broń buntu, pokornie skłonili się przed tym godnym Królem, przyznali, że On jest tym Zbawicielem, którego tak rozpaczliwie potrzebują, i poprosili Go, aby królował na tronie ich życia. Czy Chrystus jest twoim Królem? Jako Jego poddany, czcij Go i chwal, a jako Jego ambasador, idź i daj innym poznać tę nadzieję, którą znalazłeś.

Pytania do przemyślenia

Jak Bóg wzywa mnie do myślenia inaczej?

Jak Bóg zmienia kolejność uczuć mojego serca – tego, co kocham?

Do czego wzywa mnie Bóg w dzisiejszym dniu?

Dalsza lektura

1 Koryntian 15:12–28