Parafia Rzymskokatolicka pw. NMP Królowej Polski w Supraślu

27/05/2026

Czas Słowa [ #97], Środa 8 Tygodnia Zwykłego, 27.05.2026
(Mk 10, 32 – 45)

„daj nam, żebyśmy w Twej chwale”

Apostołowie mają już doświadczenie chwały Bożej, doświadczenie wielkości miłości Jezusa, Jego tożsamości i misji. Słyszą nawet w dzisiejszej Ewangelii o męce, krzyżu i zmartwychwstaniu. I mówią „daj nam, żebyśmy w Twej chwale siedzieli jeden po prawej, a drugi po lewej Twej stronie”.
Niestety ma to symptomy nie tyle pragnienia chwały Bożej, ile uwicia sobie gniazdka przy Nim.

Widać tu nie tyle przewagę projektu osobistego nad wspólnotowy, który w dzisiejszej zindywidualizowanej kulturze dominuje, ile dominację projektu osobistego na swoje życie nad projektem Boga.

W odpowiedzi Jezus mówi o tym, że nie do Niego należy dać to miejsce, w ten sposób własnym przykładem pokazuje, że w Nim projekt Ojca ma pierwszeństwo przed własną wizją czy pragnieniem.

26/05/2026

Czas Słowa [ #96], Wtorek 8 Tygodnia Zwykłego, 26.05.2026
(Mk 10, 28 – 31)

„my opuściliśmy wszystko”

Rozpoczynamy nowy cykl czytań. Ewangelia wg św. Marka to najstarszy tekst wśród Ewangelii jest w niej pewna pierwotność i prostota.
Dzisiejszy fragment następuje po słynnym stwierdzeniu Jezusa, że „łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne niż bogatemu wejść do królestwa Bożego” (Mk10, 25). Wtedy Piotr zadeklarował, że „my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą”. Niepokojące jest to, że mówi to Piotr, a nie Jezus, niepokojące jest to, że mówi w imieniu wszystkich apostołów.
Naprawdę opuścili wszystko? Czy Judasz naprawdę zrezygnował ze wszystkiego dla Jezusa? Czy w godzinie krzyża naprawdę nie mieli niczego poza Nim?

W deklaracjach jesteśmy mocni. Nawet w czynach potrafimy pokazać nasze oddanie. Apostołowie rzeczywiście opuścili wszystko i poszli za Jezusem, ale to wszystko ma tendencję do nas wracać jak bumerang.

Niekiedy sprawy tego świata siedzą w zakamarkach naszego serca i jedynie w instynktach widać, że wciąż nie oddałem wszystkiego. Dlatego Jezus przestrzega, pierwsi będą ostatnimi.

25/05/2026

Czas Słowa [ #95], Poniedziałek 8 Tygodnia Zwykłego, Święto NMP Matki Kościóła, 25.05.2026
(J 19, 25 – 34)

„już umarł”

Wracamy pod krzyż Jezusa. Stoi pod nim Matka Jego i apostoł Jan, to oni stają się wielką troską naszego Pana. „Oto syn Twój (…) oto Matka twoja”.
Tymi słowami Jezus powierza Maryję Janowi i Jana Maryi. Następnie powiedział, że jest spragniony i oddał ducha. Szybko odszedł. Aż tyle kosztowały Go słowa o Matce i synu. Tym większą mają wagę, wygląda na to, że one musiały paść.

On umarł, abyśmy umieli tworzyć wspólnotę, aby jedność była między nami. Aby synowie mieli swoje matki a matki swoich synów. Abyśmy tworzyli więzi. To było prawdziwe pragnienie Jezusa.
Dlatego oddał Ducha, by nikt nie był sam.

24/05/2026

Z radością informujemy, że nasz parafianin Stanisław Rogaczewski otrzymał od abpa Józefa Guzdka błogosławieństwo do pełnienia posługi lektora. Szczegóły w komentarzu ⬇️. Gratulujemy i witamy w gronie lektorów naszej parafii. ❤

24/05/2026

❤Dziękujemy cudownym dzieciom i ich wspaniałym rodzicom za wspólną modlitwę🙏, piękny czas i bardzo dobra organizację uroczystości Pierwszej Komunii świętej i Białego Tygodnia😇. A na zakończenie było ognisko 😎🔥

24/05/2026

"Weżmijcie Ducha Świętego!"

Ogłoszenia Duszpasterskie Uroczystość Zesłania Ducha Świętego – 24.05.2026 r. 23 maja 2026 | autor: xjs fot. Magdalena Kruszewska i młodzież z parafii Królowej Polski w Supraślu „Weźmijcie Ducha Świętego!” 1. Dzisiaj przy spełnieniu zwykłych warunków można uzyskać odpust zupe...

24/05/2026

Czas Słowa [ #94], Uroczystość Zesłania DuchaŚwiętego, 24.05.2026
(J 20, 19 – 23)

„tchnął na nich”

Nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy. Tak rozpoczyna się opis Zesłania Ducha Świętego.
"Przyszedł On już wcześniej, bo On przychodzi, kiedy chce i nie wiesz skąd i dokąd podąża"(J 3,8).

Jezus w dzisiejszej Ewangelii w dniu Zmartwychwstania daje Ducha Świętego. Tchnął na nich, po tym, jak posłał uczniów swoimi słowami.
Tchnął na nich specjalnie i to samo w sobie jest zastanawiające. Tchnął na apostołów, nie przy okazji wypowiadanych słów albo jakoś symbolicznie, po prostu dmuchnął czy chuchnął, jakby chciał, aby apostołowi empirycznie poczuli, że powietrze się rusza.
I to jest samo w sobie nauką o Duchu Świętym.

To nie teoria, to nie jakaś idea, to doświadczenie Osoby, która daje życie. Konieczne jest tu doświadczenie, niezbędna jest praktyka, nie da się bezobjawowo chodzić w Duchu. Jego się czuje.

23/05/2026

Czas Słowa [ #93], Sobota 7 Tygodnia Wielkanocnego, 23.05.2026
(J 21, 20 – 25)

„ty pójdź za Mną”

Jezus w dzisiejsze Ewangelii zaprasza Piotra na drogę. „Pójdź za Mną” pada w chwili, gdy Piotr jest bardzo zainteresowany losem Jana.
To wezwanie jest zatem odpowiedzią na ciekawość Piotra, a nawet swego rodzaju wścibskość.

Jezus nie chce, by Piotr żył życiem Jana. „Pójdź za Mną” oznacza więc oryginalną drogę naszego powołania, którą każdy ma inną, a jednocześnie taka samą, bo chodzi w niej o kroczenie za Jezusem. Można powiedzieć, że te słowa padają tuż przed wniebowstąpieniem Pana.
A to nam mówi o ostatecznej mecie naszej drogi, czyli o niebie i jednocześnie oznacza, że Jezus jest z nami, zostawił nam ślady swojej obecności, abyśmy mogli chodzić Jego śladami.

22/05/2026

Czas Słowa [ #92], Piątek 7 Tygodnia Wielkanocnego, 22.05.2026
(J 21, 15 – 19)

„czy miłujesz Mnie więcej”

Jezus pyta o miłość. Trzykrotnie pyta o miłość. Tylko to Go interesuje. Trzykrotnie pyta o to samo, bo tylko to dla Niego się liczy.
Mówią, że to trzykrotne wyznanie miłości, leczy trzykrotne zaparcie się Piotra. I może to być prawda, bo „miłość zakrywa wiele grzechów”
(1 P 4, 8).

Pytanie o miłość tak powtarzane i natarczywe wskazuje jednak także na rozwój w miłości. Już sam tekst grecki mówiąc w tej Ewangelii o agape i filii, podkreśla różne rodzaje miłości, wskazując na jej zmienny stan. Sam fakt ponawianego pytania, czy miłujesz mnie, także podkreśla pewien wzrost w tej rzeczywistości. Nadto pytanie o więcej w miłości jest kolejnym potwierdzeniem, że można się w miłości rozwijać.

Zatem to tak bardzo ważne pytanie o miłość, to pytanie jest ciągle aktualne, bo miłości może być więcej, a skoro tak to może być jej także mniej.

21/05/2026

Czas Słowa [ #91], Czwartek 7 Tygodnia Wielkanocnego 21.05.2026
(J 17, 20 – 26)

„aby wszyscy stanowili jedno”

Ktoś powiedział, że „my na jedności się nie znamy i dlatego nam się ona nie udaje”.
Jezus modląc się w czasie Ostatniej Wieczerzy o jedność, definuje ją jako dar. Być może dlatego ta nieumiejętność w jej tworzeniu. Tym bardziej że wzorem tej jedności jest Bóg „jak Ty Ojcze we Mnie a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno”.

Jedność można uczynić między nami zawsze w logice daru. Ona jest otrzymana i przyjęta, a nie wypracowana czy wystudiowana. Co nie znaczy, że nie trzeba nad jednością pracować, nawet bardzo trzeba, ale zawsze, ostatecznie jest ona łaską.

Tak jak oblubieniec pracuje nad relacją z oblubienicą i odwrotnie, ale nie ma między nimi jedności, póki nie dadzą jej sobie nawzajem w darze i zaufaniu.

20/05/2026

Czas Słowa [ #90], Środa 7 Tygodnia Wielkanocnego, 20.05.2026
(J 17 11b – 19)

„modlił się tymi słowami”

Trzy prośby Jezusa można wydobyć z dzisiejszej Ewangelii. Pragnie, byśmy byli zachowani w Imieniu Boga, mieli radość w sobie i to w pełni, oraz byli uświęceni w prawdzie.
Imię, radość i prawda.

Imię to obecność i tożsamość. Gdy przypilnujemy Bożą obecność, dosłownie, zachowamy Ją, albo schować się w Niej, wówczas się ostaniemy i zachowamy wspólnotę, bo jakby w drugiej części tej prośby, Jezus mówi o tym byśmy „stanowili jedno”.
Syn zatracenia, czyli Judasz, jest przykładem porzuconej Bożej obecności, dlatego zginął i nie ostał się.

Radość to nie byle jaka radość, ale Jego radość.
Jezusowa radość, zawsze jest pełna, nie cząstkowa, chwilowa, reglamentowana. W tej prośbie jest ukryta także jasno sprecyzowana opozycja wobec świata oraz zła. Ciekawe, że to radość Boża uwalnia nas od zła i skorumpowania tego świata.

Wreszcie prawda, która uświęca. Przyjmowanie prawdy jest trudne, bo jest jak światło, które oświetla ciemne zakamarki naszego serca i konfrontuje nas z tym, kim naprawdę jesteśmy i jak żyjemy.

Być może dlatego Jezus mocno podkreśla tu swój krzyż, byśmy patrząc, na Ukrzyżowanego rozpoznali, prawdę o nas, a nawet więcej, by ona nas uświęciła, czyli podniosła, a nie poniżyła.