Kościół DOM Strzelin

22/05/2026

18/05/2026

Na początku nabożeństwa pastor Grzegorz przeczytał fragment z Listu Jakuba 1,2–4:
„Poczytujcie to sobie za najwyższą radość, bracia moi, gdy rozmaite próby przechodzicie, wiedząc, że doświadczenie wiary waszej sprawia wytrwałość.”
oraz Psalm 62. Pastor mówił o tym, że dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych oraz zachęcał nas do wzrastania w wierze, miłości, pokorze i wytrwałości. Przypomniał także słowa Jezusa: „Na świecie ucisk mieć będziecie, ale ufajcie, Ja zwyciężyłem świat.”
Do jeszcze głębszego uwielbienia i oddawania chwały Bogu zachęcił nas Psalm 146.

Tematem kazania były formy wdzięczności. Brat Paweł przeczytał fragment z Ewangelii Jana 9,1–27 o człowieku ślepym od urodzenia. Pastor podkreślał, że każdego dnia doświadczamy Bożej łaski, dlatego nasze życie powinno być pełne wdzięczności. Zachęcał, aby nie zatrzymywać dla siebie tego, co Jezus uczynił w naszym życiu, lecz dzielić się tym z innymi.
Pastor mówił również, że najlepszą nowiną, jaką możemy przekazać ludziom, jest poznanie Jezusa. To właśnie nasze świadectwo i historia spotkania z Nim mają wielką moc, ponieważ przemienione życie jest żywym dowodem działania Boga.
W nawiązaniu do Ewangelii Jana przypomniał także słowa:
„Ani on nie zgrzeszył, ani jego rodzice, ale aby się na nim objawiły dzieła Boże.”
Była to zachęta, aby nie patrzeć na trudności jak na karę od Boga, lecz ufać, że On potrafi wyprowadzić człowieka z każdego upadku i wykorzystać nawet trudne doświadczenia dla swojej chwały.

Następnie pastor przeczytał fragment z 1 Listu do Tymoteusza 1,12–17, którym podziękował Bogu za swoją służbę i prowadzenie:
„Dziękuję Temu, który mnie wzmocnił, Chrystusowi Jezusowi, Panu naszemu, za to, że uznał mnie za godnego zaufania, zlecając mi tę służbę.”

Odwołując się do 9 rozdziału Dziejów Apostolskich, pastor mówił o świadectwie Pawła — jego dawnym życiu, spotkaniu z Jezusem, „śmierci” starego człowieka oraz narodzeniu się do nowego życia w Jezusie i całkowitej przemianie po nawróceniu. Zachęcał nas, abyśmy nie bali się opinii innych ludzi, ale odważnie dzielili się swoim świadectwem, ponieważ może ono stać się dla kogoś źródłem nadziei i początkiem drogi do Boga.

Na zakończenie nabożeństwa modliliśmy się fragmentem z Listu do Efezjan 4,25–32.

11/05/2026

Niedzielne nabożeństwo poprowadził brat Przemysław, który w swojej służbie mocno podkreślał znaczenie trwania w Słowie Bożym oraz codziennego karmienia się Pismem Świętym.

Jednym z głównych fragmentów, do których się odniósł, była Ewangelia Jana 15:7. Zwrócił uwagę, że Jezus uczy tam, iż jeśli trwamy w Nim, a Jego słowa trwają w nas, możemy prosić o to, czego potrzebujemy, a zostanie nam to dane. Podkreślał, że kluczowe jest nie tylko poznanie Słowa, ale jego stałe „przebywanie” w naszym życiu – poprzez rozważanie, przypominanie sobie i stosowanie go na co dzień.

Następnie brat Przemysław nawiązał do początku Ewangelii Jana, gdzie przedstawiony jest Jezus jako Słowo, które stało się ciałem. Zwrócił uwagę, że choć Jezus przebywał na ziemi krótko, pozostawił nam trwałe dziedzictwo – Słowo Boże, które nadal prowadzi i kształtuje wierzących. Zachęcał, aby traktować je jako fundament życia duchowego.

Kolejnym ważnym fragmentem był List do Rzymian 10:17, który mówi, że „wiara rodzi się ze słuchania, a tym, co się słyszy, jest Słowo Chrystusa”. Brat Przemysław podkreślił, że regularne słuchanie i czytanie Pisma Świętego buduje wiarę i umacnia relację z Bogiem.

W trakcie nabożeństwa wysłuchaliśmy także nauczanie Marka Stembalskiego pt. „Bóg chce, abyś dorósł. I powiem Ci dlaczego…”. Przesłanie to koncentrowało się na duchowym dojrzewaniu – Bóg nie pragnie, aby wierzący pozostawali w stagnacji, ale aby wzrastali, rozwijali się i brali coraz większą odpowiedzialność w wierze. Zwrócono uwagę, że proces dojrzewania jest częścią Bożego planu i prowadzi do głębszej relacji z Nim.

Całe nabożeństwo było silnym wezwaniem do trwania w Słowie Bożym, regularnego jego czytania oraz świadomego budowania wiary. Podkreślono, że Słowo nie jest jedynie tekstem do poznania, ale żywą podstawą duchowego wzrostu. Zachęcano, aby każdy wierzący dążył do dojrzałości, pogłębiał swoją relację z Bogiem i pozwalał, aby Jego Słowo realnie kształtowało codzienne życie.

05/05/2026

Pastor Grzegorz na niedzielnym nabożeństwie mówił o niebezpieczeństwie uprzedzeń w sercu człowieka. Podkreślał, że uprzedzenia budują mury między ludźmi i oddzielają nas od siebie oraz od Boga. Nawiązał do Dziejów Apostolskich 7,51, wskazując, że zatwardziałość serca i opór wobec Boga prowadzą do podziałów.
Z kolei, na podstawie III Mojżeszowej 19,18: „Nie będziesz się mścił ani żywił urazy do synów swego ludu, lecz będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego. Ja jestem Pan”, przypomniał, że Bożym standardem jest miłość do bliźniego jak do samego siebie. Zachęcał, aby nie budować murów, a jeśli już istnieją – mieć odwagę je burzyć poprzez przebaczenie, zrozumienie i miłość.
Na koniec warto zadać sobie pytanie: czy w moim sercu nie ma uprzedzeń, które tworzą mur między mną a innymi? A jeśli są – czy jestem gotów współpracować z Bogiem, aby je zburzyć i pozwolić Mu zastąpić je prawdziwą miłością do bliźniego?

26/04/2026

Na dzisiejszym nabożeństwie zostaliśmy zaproszeni do refleksji nad naszym życiem duchowym, nad tym, czym się karmimy i jak wygląda nasza relacja z Bogiem. Był to czas zatrzymania się i spojrzenia na siebie w świetle Słowa Bożego.

Na początku Pastor Grzegorz Rybak przytoczył fragment z Psalmu 1, 1–3:
„Błogosławiony mąż, który nie idzie za radą bezbożnych i nie stoi na drodze grzeszników, i nie zasiada w gronie szyderców, lecz ma upodobanie w Prawie Pana i nad Jego Prawem rozmyśla dniem i nocą. Jest on jak drzewo zasadzone nad strumieniami wód, które wydaje owoc we właściwym czasie, a jego liść nie więdnie; a wszystko, co czyni, powiedzie się.”

Następnie przeczytał Jeremiasza 17, 7–8:
„Błogosławiony mąż, który pokłada ufność w Panu i Pan jest jego nadzieją. Będzie jak drzewo zasadzone nad wodą, które nad strumień zapuszcza swe korzenie, nie boi się, gdy przychodzi upał, bo jego liść pozostaje zielony; także w roku posuchy nie troszczy się i nie przestaje wydawać owocu.”

Pastor pokazał dwa obrazy: jedno drzewo zielone, bujne, pełne życia, oraz drugie – uschłe, pozbawione liści. Co było szczególnie ważne – oba drzewa rosły tuż nad brzegiem tej samej rzeki. To pokazuje, że sama bliskość „wody życia” nie wystarcza. Można być bardzo blisko Boga, a mimo to nie czerpać z Jego obecności. Można mieć dostęp do Słowa, a jednak się nim nie karmić i nie budować relacji z Panem. Pastor nawiązał do Ewangelii Jana 15, 1–5, gdzie Jezus mówi, że jest prawdziwym krzewem winnym, a my latoroślami – i że bez trwania w Nim nie możemy wydać owocu. Padło ważne pytanie: czym się karmimy na co dzień? Ile czasu poświęcamy na relację z Bogiem, modlitwę i Słowo? Była to zachęta do szczerego rachunku sumienia.

Następnie kazaniem podzielił się brat Grzegorz Byrka z Kościoła Dom we Wrocławiu. Mówił o historii Słowa Bożego i jego wiarygodności. Podkreślił, że całe Pismo jest natchnione przez Boga i pozostaje żywe, a upływ czasu nie zmienił jego przesłania. Jako dowód przytoczył zwoje z Qumran. Wspomniał jednak także o ludzkich czynnikach, które mogły wpływać na przekaz – takich jak tłumaczenia, kultura czy przepisywanie tekstów. Pismo było zapisywane na nietrwałym papirusie, dlatego było wielokrotnie kopiowane, co mogło prowadzić do drobnych pomyłek. Później pojawiły się tłumaczenia, jak Wulgata – łacińska wersja Biblii spisana na pergaminie. Mimo to te kwestie nie powinny przysłaniać całości – Boże Słowo pozostaje spójne, żywe i prawdziwe.

Po tym wstępie brat Grzegorz przeczytał fragment z Ewangelii Jana 5, 1–18 o uzdrowieniu chorego przy sadzawce Betesda. Zwrócił uwagę, że w najstarszych manuskryptach brakuje wersetu 4, jednak nie zmienia to sensu całej historii. Najważniejsze jest to, że człowiek ten przez 38 lat żył w bezsilności. Miał wokół siebie ludzi, ale nikt nie był dla niego źródłem nadziei. Dopiero spotkanie z Jezusem przyniosło zmianę. Zostało podkreślone, że cuda nie dokonują się przez wypowiadanie formuł czy przez rzeczy, ale przez działanie Jezusa. Dla Niego nie ma rzeczy niemożliwych. Jest jednak jeden warunek – musimy Mu na to pozwolić i otworzyć przed Nim swoje serce.

Padła zachęta, aby zapraszać Boga do swojego życia – bo prawdziwa nadzieja jest tylko w Nim. Dotyczy to nas, naszych rodzin oraz wszystkich ludzi, zarówno tych, którzy już znają Boga, jak i tych, którzy jeszcze Go nie poznali.

Na zakończenie Pastor Grzegorz Rybak przeczytał fragment z Ewangelii Jana o wskrzeszeniu Łazarza, przypominając, że dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych. Jezus chce wejść w każdą sytuację naszego życia, rozwiązać każdy problem i przynieść życie tam, gdzie wydaje się, że już go nie ma.

Dzisiejsze nabożeństwo było mocnym przypomnieniem, że nie wystarczy być blisko Boga – trzeba z Nim żyć, trwać w Nim i codziennie czerpać z Jego obecności. To od nas zależy, czy nasze życie będzie jak drzewo zasadzone nad wodą, czy jak drzewo uschłe. Jezus czeka na nasze serce i chce działać w naszym życiu.