Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej Zbór Starachowice-Południe

26/08/2026

Największe przykazanie

W Ewangelii Mateusza 22:37 Jezus powiedział: „Będziesz miłował Pana, swego Boga, całym swym sercem, całą swą duszą i całym swym umysłem”. Ten werset z całą mocą przypomina nam największe przykazanie, które nawołuje nas do oddania się Bogu całym sercem. Zachęca nas ono do zbadania głębokości i autentyczności naszej miłości do Niego, nakłaniając nas do przejścia ponad przestrzeganie zasad tradycji religijnych do rozwijania zażyłej, wszechstronnej relacji z naszym Stwórcą.

Jeśli kochamy Boga całym sercem, wówczas nasze uczucia i pragnienia są zgodne z Jego wolą. Oznacza to, że stawiamy Go na pierwszym miejscu ponad wszystkim, udzielając przyzwolenia na to, aby Jego miłość kształtowała nasze uczucia i kierowała naszymi decyzjami. Kiedy kochamy Boga całą naszą duszą, zawierzamy Mu całą naszą istotę. Nasza tożsamość, cel i istnienie są ugruntowane w Jego miłości, a życie dla Jego chwały przynosi nam prawdziwe spełnienie.

Kochanie Boga całym naszym umysłem oznacza dążenie do głębszego poznania Go naszym rozumem. Wiąże się to z rozważaniem Jego Słowa, poszukiwaniem Jego mądrości i zezwoleniem, aby Jego prawda przekształcała nasze myśli i perspektywy. Ta kompleksowa miłość do Boga nie jest czymś jednorazowym, ale jest świadomą decyzją podporządkowania Mu każdego aspektu naszego życia każdego dnia.

Rozważanie tego przykazania jest przypomnieniem, że nasza miłość do Boga powinna być oczywista w każdej dziedzinie naszego życia. Miłość powinna oddziaływać na nasze relacje z innymi, na sposób spędzania czasu i dysponowania posiadanymi środkami. Kiedy wzrastamy w miłości do Boga, stajemy się bardziej wyczuleni na Jego obecność i bardziej podatni na Jego prowadzenie.

Oddajmy dzisiaj Bogu nasze serca, dusze i umysły. Starajmy się pogłębiać nasze relacje z Nim, wiedząc, że gdy to zrobimy, doświadczymy pełni Jego miłości i obfitego życia, zgodnie z Jego zapewnieniem. Amen.

22/08/2026

https://youtu.be/crU8zahYNUM?si=FDo_6IGHY9gcQQmv

Świadectwo Irańczyka, który przeszedł drogę od islamu do chrześcija...

21/08/2026

Skarb, który trwa wiecznie

Każdy człowiek dorasta w świecie pełnym pragnień i potrzeb. Od najmłodszych lat uczymy się przedkładać wygodę nad dyskomfort. Odkrywamy, że łatwiej jest mieć dużo niż mało.

Dobra materialne z pewnością mogą zapewnić komfort w naszym życiu — nowe samochody, większe domy czy najnowsze telefony. Łatwo jest myśleć, że posiadanie więcej sprawi, że będziemy szczęśliwsi.

Ale nic, co możemy kupić, nie będzie trwać wiecznie.

Wszystko, co zbieramy tu na ziemi, ma datę ważności. Samochody się psują. Domy się rozpadają. Nowe telefony stają się przestarzałe — bardzo szybko. Na dłuższą metę tak naprawdę nie mamy kontroli nad rzeczami tego świata.

Zamiast tego Jezus radzi nam skupić się na gromadzeniu skarbów w niebie, gdzie rzeczy nie psują się ani nie znikają. Zamiast skupiać się na gromadzeniu rzeczy ziemskich, powinniśmy skupić się na rzeczach niebiańskich, które będą trwać wiecznie.

Wszystko, co posiadamy, zostało nam dane dzięki łasce Bożej.

Możemy zerwać z nawykiem gromadzenia skarbów na ziemi, postrzegając wszystkie nasze dobra materialne jako coś, co Bóg nam dał, abyśmy mogli dzielić się z innymi. Możemy również zmienić nasze priorytety w kierunku wywierania wpływu na życie ludzi, dzieląc się z nimi nadzieją Jezusa.

Jakie małe kroki możesz podjąć już dziś, aby zmienić swoje priorytety, przedkładając skarby niebiańskie nad ziemskie? Co dał ci Bóg, czym możesz dzielić się z innymi, aby zmienić ich życie? Poświęć trochę czasu na modlitwę do Boga w tej sprawie.

18/08/2026

Kazanie niedzielne w dniu 16 sierpnia 2026 roku wygłosił Pastor Marek Błach.

17/08/2026

https://youtu.be/INehxX1tIgs?si=muMIGanpE-_ogfUR

Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

16/08/2026

Kazanie niedzielne w dniu 9 sierpnia 2026 roku wygłosił Starszy Zboru Józef Olszewski.

09/08/2026

https://www.facebook.com/share/p/1CnAJ2us2U/

‼️Nie każdy pastor jest ambitnym karierowiczem. ☝️Wielu po prostu nie chciało zostawić owiec bez opieki.

Myślę, że warto o tym powiedzieć głośno. Pisząc o problemach współczesnego modelu kościoła, często krytykuję system pastoralny. Byłoby jednak nieuczciwe wrzucać wszystkich pastorów do jednego worka. W wielu wspólnotach młodzi ludzie podejmują się służby nie dlatego, że marzą o pozycji, uznaniu czy władzy. Wręcz przeciwnie. Widzą, że jeśli oni tego nie zrobią, nie zrobi tego nikt. Mają szczere serce, kochają Boga i zależy im na ludziach. Nie chcą patrzeć, jak wspólnota się rozpada, więc biorą na siebie odpowiedzialność, choć często nie są jeszcze do niej przygotowani.

Dlaczego w ogóle dochodzi do takich sytuacji? Myślę, że jednym z powodów jest to, że przez lata wychowaliśmy całe pokolenia duchowych konsumentów. Ludzi, którzy przyzwyczaili się, że ktoś inny przeczyta Biblię za nich, przygotuje nauczanie, odpowie na trudne pytania, odwiedzi chorych, będzie się modlił, ewangelizował i rozwiązywał konflikty. Oni mają jedynie przyjść na nabożeństwo, usiąść, posłuchać i wrócić do domu. W ten sposób pozostają w duchowej mentalności dziecka, oczekując, że ktoś będzie ich nieustannie prowadził, karmił i podejmował decyzje za nich.

W efekcie jedna osoba próbuje wykonywać pracę całego Ciała Chrystusa. Nic dziwnego, że wielu pastorów po kilku latach jest wyczerpanych, sfrustrowanych albo wypalonych. Nie dlatego, że są złymi ludźmi. Często dlatego, że podjęli się zadania, którego nikt nie powinien wykonywać samotnie.

Problem pogłębia się wtedy, gdy z braku innych chętnych do przywództwa starszym zostaje ktoś, kto sam jeszcze nie osiągnął dojrzałości opisanej w Piśmie Świętym. Biblia nie bez powodu stawia tak wysokie wymagania wobec starszych. W 1 Liście do Tymoteusza 3 oraz Liście do Tytusa 1 znajdujemy cechy, które mają chronić zarówno Kościół, jak i samego kandydata. Starszy powinien być człowiekiem o sprawdzonym charakterze, umiejącym dobrze prowadzić swój dom, mającym autorytet wynikający z życia, a nie jedynie z powołania czy dobrych chęci. Jeśli ktoś nie spełnia tych kryteriów, nie oznacza to, że jest gorszym chrześcijaninem. Oznacza jedynie, że nie powinien jeszcze dźwigać odpowiedzialności, która może go przerosnąć.

Nowy Testament nie przedstawia obrazu samotnego pastora niosącego na swoich barkach całą wspólnotę. Widzimy raczej zespół starszych ustanawianych w każdym zborze (Dz 14,23; Tt 1,5), a jednocześnie każdy wierzący otrzymał dar, aby służyć nim innym (1 P 4,10-11). Paweł napisał również, że zadaniem przywódców jest przygotowanie świętych do dzieła posługi (Ef 4,11-12), a nie wykonywanie całej posługi za nich.

Być może więc problem nie polega jedynie na tym, że mamy niewłaściwych pastorów. Być może problem jest głębszy. Zbudowaliśmy model, w którym jedna osoba ma być kaznodzieją, nauczycielem, ewangelistą, duszpasterzem, psychologiem, mediatorem, administratorem i organizatorem, podczas gdy reszta pozostaje biernymi odbiorcami. Taki model prędzej czy później prowadzi do wypalenia liderów i duchowej niedojrzałości całej wspólnoty.

Może więc zamiast pytać: „Kto zostanie następnym pastorem?”, powinniśmy zacząć pytać: „Dlaczego cała wspólnota nie dojrzewa do odpowiedzialności?”. Bo kiedy każdy członek Ciała Chrystusa zaczyna funkcjonować zgodnie ze swoim powołaniem, ciężar przestaje spoczywać na barkach jednego człowieka. I wtedy jest mniej wypalonych pastorów, a więcej dojrzałych uczniów Jezusa.

08/08/2026

https://www.facebook.com/100044370196149/posts/1599463594875965/?app=fbl

05/08/2026

Kazanie niedzielne w dniu 2 sierpnia 2026 roku wygłosił Starszy Zboru Czesław Kotwica.