Jaka jest strona internetowa?

https://www.sandomierz.niedziela.pl/

Niedziela Sandomierska, Ulica Mariacka 9, Sandomierz (2026)

04/10/2026

Śladami Biedaczyny z Asyżu
W klasztorze Ojców Bernardynów w Opatowie odbyły się uroczystości upamiętniające 800. rocznicę błogosławionej śmierci św. Franciszka z Asyżu. Centralnym punktem obchodów była Eucharystia pod przewodnictwem biskupa sandomierskiego Krzysztofa Nitkiewicza, po której sprawowano tradycyjne nabożeństwo Transitus.
Uroczystości zorganizowano 3 października, w przeddzień liturgicznego wspomnienia założyciela wspólnoty franciszkańskiej. W opatowskiej świątyni spotkali się zakonnicy, kapłani oraz wierni, aby wspólnie uczcić pamięć świętego, którego życie, naznaczone ewangelicznym ubóstwem, pokorą i miłością do całego stworzenia, od ośmiu stuleci pozostaje inspiracją dla kolejnych pokoleń chrześcijan.
Mszy św. przewodniczył bp Krzysztof Nitkiewicz, a wraz z nim przy ołtarzu modlili się Ojcowie Bernardyni z gwardianem miejscowego klasztoru o. Anastazym Popielem OFM oraz duchowni z dekanatu opatowskiego.
W wygłoszonej homilii biskup sandomierski przypomniał, że św. Franciszek należał do ludzi, którzy poprzez osobistą świętość potrafili wywierać niezwykły wpływ na życie Kościoła i przemieniać otaczającą ich rzeczywistość. Zwrócił uwagę, że źródłem duchowej siły Biedaczyny z Asyżu była jego bezwarunkowa miłość do Chrystusa, wyrażająca się w wiernym i konsekwentnym wypełnianiu Ewangelii. Podkreślił również znaczenie czystości serca, pokory oraz gotowości do uznania własnych słabości i podejmowania walki z grzechem przy pomocy Bożej łaski.
– Bóg znajduje upodobanie w ludziach czystego serca, cichych, pokornych, ubogich w duchu. Chodzi o serce wolne od zakłamania, serce, które uznaje własne słabości i przy pomocy łaski nadprzyrodzonej stara się z nimi walczyć, nie pozwala, by pokryła je skorupa grzechu, egoizmu, bezbożności – mówił hierarcha.
Odwołując się do życia św. Franciszka, kaznodzieja wskazał na wydarzenia, które ukazują niezwykłą odwagę i duchową determinację świętego. Wśród nich wymienił zatwierdzenie nowatorskiej w ówczesnych realiach reguły zakonnej, spotkanie z sułtanem w czasie trwającej wyprawy krzyżowej oraz głoszenie idei powszechnego braterstwa, obejmującego nie tylko ludzi, ale również całe stworzenie. Jak zaznaczył, wszystkie te dokonania wyrastały z głębokiego zjednoczenia Franciszka z Chrystusem i jego pragnienia naśladowania Zbawiciela w każdym wymiarze życia.
– Św. Franciszek zachęca nas, byśmy powrócili do Ewangelii, odkryli i przyjęli prawdę o sobie oraz powierzyli się całkowicie Bogu. Wtedy rzeczy niemożliwe staną się możliwe – podkreślił bp Nitkiewicz.
Dopełnieniem liturgicznych obchodów było nabożeństwo Transitus, podczas którego wspólnota modlitewnie wspominała ostatnie chwile ziemskiego życia św. Franciszka i jego przejście do wieczności. Ta głęboko zakorzeniona w tradycji franciszkańskiej celebracja odbywa się każdego roku wieczorem 3 października, nawiązując do śmierci świętego w 1226 roku w Porcjunkuli, u stóp Asyżu.
W trakcie nabożeństwa odczytano relację opisującą odejście Biedaczyny z Asyżu, odśpiewano Psalm 142 oraz przywołano symboliczne gesty towarzyszące jego ostatnim chwilom. Modlitwa stała się okazją do ponownego odkrycia duchowego testamentu św. Franciszka, który swoim życiem przypominał, że prawdziwe bogactwo człowieka nie kryje się w dobrach materialnych, lecz w całkowitym zawierzeniu Bogu i miłości realizowanej w codzienności.

04/10/2026

Różańcowa wspólnota

W sanktuarium Matki Bożej Szkaplerznej w Stalowej Woli-Rozwadowie odbyła się XVI Diecezjalna Pielgrzymka Kół Żywego Różańca.
Doroczne spotkanie zgromadziło przedstawicieli wspólnot różańcowych z całej diecezji, którzy przybyli, aby wspólnie się modlić, pogłębiać swoją duchowość oraz umacniać więzi łączące osoby zaangażowane w codzienną modlitwę różańcową. Pielgrzymom towarzyszyło kilkudziesięciu kapłanów.
Program spotkania rozpoczęły konferencje formacyjne, podczas których uczestnicy mieli okazję bliżej poznać historię rozwadowskiego sanktuarium oraz zastanowić się nad znaczeniem maryjnej duchowości w codziennym życiu chrześcijanina. O dziejach świątyni opowiedział jej kustosz, a zarazem diecezjalny asystent Kół Żywego Różańca, ks. Augustyn Łyko. Kolejną konferencję wygłosił ks. Krzysztof Dzierżak, który przybliżył duchowość szkaplerzną i jej miejsce w życiu ludzi wierzących. Natomiast ks. Krystian Kusztyb skierował uwagę słuchaczy na modlitwę różańcową, ukazując ją jako drogę duchowego dojrzewania i przemiany ludzkiego serca. Zwieńczeniem tej części pielgrzymki była wspólna modlitwa różańcowa.
Najważniejszym wydarzeniem dorocznego spotkania była uroczysta Eucharystia pod przewodnictwem biskupa sandomierskiego Krzysztofa Nitkiewicza. Przy ołtarzu wraz z ordynariuszem stanęli kapłani, którzy przybyli do rozwadowskiego sanktuarium ze swoimi wspólnotami parafialnymi.
W homilii bp Nitkiewicz nawiązał do ewangelicznej sceny powrotu siedemdziesięciu dwóch uczniów, których Jezus posłał, aby głosili nadejście Królestwa Bożego. Kaznodzieja zauważył, że chociaż Chrystus okazuje radość z ich konkretnych dokonań, podkreśla zarazem to, że zasługi uczniów zostały zapisane w Niebie.
– Każdy, kto działa w imię Chrystusa, stając się współpracownikiem Boga, może liczyć na podobną nagrodę, pod warunkiem, że nie przypisze zasług sobie, że będzie pamiętał, kto tak naprawdę sprawuje władzę nad wszystkim. Trzeba pozostać „prostaczkiem”, świadomym swojej małości, kruchości, niedouczenia, który z pokornym sercem otworzy się na Boże Miłosierdzie, aby go uzdrowiło, przyjmie Słowo Boże, aby uczyniło go prawdziwie mądrym i roztropnym – powiedział biskup.
W tym kontekście kaznodzieja odniósł się do duchowości różańcowej, podkreślając, że rozważanie tajemnic życia Jezusa i Maryi stanowi szczególną drogę poznawania Boga.
– Wiara jest sposobem poznania całkowicie innym niż nauka koncentrująca się na świecie widzialnym. Stąd: „Szczęśliwe oczy, które widzą to, co wy widzicie” (Łk 10,23). Te słowa kieruje dzisiaj Pan Jezus do każdej i każdego z was, drogie siostry i bracia z Kółek Różańcowych. Rozważanie tajemnic różańca pozwala wam poznać Boga, powiedziałbym nawet, że On objawia przez nie swoją miłość do człowieka, o której mówi historia zbawienia. Jednocześnie, przez wasze modlitwy, wpisujecie w nią wasze imiona, stając się współpracownikami Boga na podobieństwo Matki Bożej i wielu innych świętych. Wypraszajcie dalej Boże łaski dla naszej diecezji, parafii, rodzin, chorych potrzebujących, młodych szukających swojej życiowej drogi i oczywiście dla siebie. W ten sposób będą działy się prawdziwe cuda, nie mniejsze od spektakularnych znaków, które przyciągają osoby oczekujące natychmiastowych efektów czy tłumy ciekawskich – powiedział biskup.
Spotkanie zakończyła wspólna agapa na placu sanktuaryjnym, która była okazją do rozmów, wymiany doświadczeń oraz integracji członków wspólnot różańcowych z różnych parafii diecezji.
Na terenie diecezji sandomierskiej do Kół Żywego Różańca należy blisko 40 tys. osób. Jak podkreślił ks. Augustyn Łyko, diecezjalny asystent wspólnot różańcowych, ich codzienna modlitwa stanowi ważne duchowe wsparcie dla całego Kościoła.
– Koła Żywego Różańca tworzą ogromną wspólnotę ludzi, którzy każdego dnia powierzają Bogu sprawy swoich rodzin, parafii i całej diecezji. Ich obecność i wytrwałość w modlitwie są świadectwem żywej wiary oraz przywiązania do Chrystusa i Jego Matki. To wielki kapitał duchowy naszego Kościoła i źródło nadziei, że modlitwa różańcowa będzie nadal przekazywana kolejnym pokoleniom – podkreślił ks. Łyko.

30/09/2026

Patronalne Święto Policji w Tarnobrzegu

W liturgiczne Święto Archaniołów Michała, Rafała i Gabriela, 29 września 2026 r., w parafii pw. Chrystusa Króla w Tarnobrzegu została odprawiona uroczysta Msza św. w intencji policji, której patronuje święty Michał Archanioł.
Mszy św. przewodniczył i kazanie wygłosił ks. Adam Marek, kapelan policji. - Samo imię Michał oznacza: Któż jak Bóg? To nie tylko imię. To pewne wyznanie wiary. Michał przypomina, że ostatecznym źródłem dobra, prawdy i sprawiedliwości nie jest człowiek, jego siła czy władza, ale Bóg. I właśnie dlatego św. Michał tak dobrze odpowiada charakterowi policyjnej służby. Policjant jest powołany do tego, aby chronić człowieka, jego życie, zdrowie, bezpieczeństwo i porządek społeczny – przypomniał kaznodzieja.
W Eucharystii uczestniczyli obecni i emerytowani Komendanci Komendy Miejskiej Policji w Tarnobrzegu oraz komendanci i kierownicy komisariatów i posterunków w powiecie tarnobrzeskim, naczelnicy wydziałów, funkcjonariusze i funkcjonariuszki oraz pracownicy cywilni policji wraz z rodzinami. Po Mszy św. delegacja służb mundurowych złożyła kwiaty pod figurą św. Michała Archanioła, natomiast podkom. Stanisław Ciba odczytał akt zawierzenia polskiej policji ich Patronowi. Wspólne uczestnictwo w nabożeństwie było wyrazem szacunku dla patrona i okazją do integracji środowiska policyjnego.
Stanisław Gurba

29/09/2026

Wyższe Seminarium Duchowne w Sandomierzu rozpoczęło 207. rok swojej działalności akademickiej i formacyjnej. Inauguracja zgromadziła alumnów, ich wychowawców i wykładowców, a także zaproszonych gości. Pierwszą i najważniejszą częścią uroczystości była wspólna modlitwa podczas Ms...

27/09/2026

Świątynia wielu pokoleń

Biskup sandomierski Krzysztof Nitkiewicz dokonał poświęcenia kościoła pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Zbydniowie.
Uroczystą Eucharystię wespół z Ordynariuszem Sandomierskim sprawowali dziekan dekanatu gorzyckiego ks. Wiesław Piś oraz proboszcz parafii ks. Zygmunt Lipiec. Świątynię wypełnili parafianie oraz rodacy, dla których uroczystość była zwieńczeniem wieloletniej troski o miejscowy kościół.
Liturgia poświęcenia świątyni ma wyjątkowy charakter i bogata jest w znaki, które ukazują kościół nie tylko jako budowlę, lecz przede wszystkim jako miejsce gromadzenia się wspólnoty wierzących. Uroczystość rozpoczęła się od pobłogosławienia wody. Bp Nitkiewicz pokropił nią ołtarz, a następnie ściany kościoła. Dopiero po tym obrzędzie rozpoczęła się Liturgia Słowa.
W homilii bp Nitkiewicz, odnosząc się do przeczytanej Ewangelii, podkreślił, że wiara nie może ograniczać się jedynie do słów i obietnic, ale powinna wyrażać się w konkretnych czynach. Zachęcał do refleksji nad wiernością zobowiązaniom wobec Boga, przypominając, że przykazania nie mają ograniczać człowieka, lecz pomagać mu dobrze przeżyć życie.
- Jesteśmy krytyczni wobec osób, które nie dotrzymują słowa. Mówimy, że ktoś obiecuje gruszki na wierzbie, złote góry, że mydli oczy albo rzuca słowa na wiatr. Pan Jezus odnosi się do takiej właśnie sytuacji, wytykając elitom swojego narodu niewierność zawartemu z Bogiem przymierzu. Na przeciwległym biegunie stawia nierządnice i celników, którzy przyjęli wezwanie do nawrócenia. Każdy z nas powinien postawić sobie pytanie: czy dotrzymuję obietnic danych Bogu i ludziom? Czy nie żyję w notorycznym zakłamaniu z którego nawet nie zdaję sobie sprawy? Przy czym cel nigdy nie uświęca środków. Człowiek, który mówi Bogu „tak”, lecz postępuje inaczej, jak pierwszy z bohaterów ewangelicznej przypowieści, szkodzi w pierwszej kolejności samemu sobie, bo przecież przykazania, nauka Kościoła, prawa i obowiązki we wspólnocie, mają na celu wyłącznie nasze szczęście. I odwrotnie, grzech czyli odmowa, kontestacja, które pod wpływem refleksji zmienią się na „tak”, mogą uczynić moja wiarę bardziej dojrzałą, świadomą. Cwaniactwem nie załatwimy Nieba ani sobie ani nikomu innemu natomiast nigdy nie jest za późno, żeby się poprawić. Kościół, diecezja, parafia, są, używając języka Pana Jezusa, Jego winnicą, w której mamy pracować, byśmy mogli cieszyć się jej owocami. Życzę Wam wszystkim, aby zorganizowane wspólnym wysiłkiem dzisiejsze poświęcenie kościoła, które poprzedziło również przygotowanie duchowe, miało swoją kontynuację - powiedział biskup.
Po homilii i wyznaniu wiary nadszedł centralny moment uroczystości. W świątyni zabrzmiała Litania do Wszystkich Świętych, podczas której zgromadzeni prosili o wstawiennictwo świętych dla wspólnoty parafialnej. Następnie biskup odmówił modlitwę poświęcenia, oddając kościół i ołtarz Bogu na wyłączną służbę. Szczególnie wymownym momentem było namaszczenie ołtarza świętym krzyżmem. Następnie namaścił ściany świątyni w miejscach oznaczonych krzyżami. Po namaszczeniu na ołtarzu umieszczono pięć kadzielnic, z których zaczął unosić się dym kadzidła, znak modlitwy wznoszącej się do Boga. Okadzono również wnętrze kościoła i zgromadzonych wiernych.
Po zakończeniu obrzędów namaszczenia i okadzenia ołtarz został nakryty obrusem i przygotowany do sprawowania Eucharystii. Zapłonęły świece, a wnętrze świątyni rozświetliło się światłem. Od tej chwili liturgia była kontynuowana przy poświęconym ołtarzu, na którym po raz pierwszy po dokonanym obrzędzie sprawowana była Ofiara Eucharystyczna.
Zwieńczeniem uroczystości, był zorganizowany przez wiernych piknik parafialny ze wspólnym posiłkiem, orkiestrą dętą i zabawą taneczną, który jeszcze bardziej zintegrował społeczność. Osoby starsze i chore, które nie mogły przybyć do świątyni, otrzymały upieczone specjalnie na tę okazję ciasto.

26/09/2026

Z krzyżem przez Góry Świętokrzyskie

Ponad 1800 pielgrzymów uczestniczyło XXVII Świętokrzyskim Rajdzie Pielgrzymkowym na Święty Krzyż. W tym roku pątnikom przyświecało hasło „Umiłować Krzyż i Stworzenie jak św. Franciszek”. Pielgrzymi przemierzali szlaki Gór Świętokrzyskich, aby spotkać się u celu wędrówki w Sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego na Łysej Górze. Zwieńczeniem wspólnego pielgrzymowania była uroczysta Eucharystia.
Liturgii przewodniczył biskup sandomierski Krzysztof Nitkiewicz, natomiast homilię wygłosił biskup kielecki Jan Piotrowski, a koncelebrowali przybyli kapłani oraz ojcowie oblaci. Wspólna modlitwa na Świętym Krzyżu przypomniała, że rajd, mimo swojego turystycznego charakteru, od początku pozostaje przede wszystkim pielgrzymką, a wszystkie przemierzane tego dnia szlaki prowadzą ostatecznie do miejsca, w którym od wieków czczone są relikwie Drzewa Krzyża Świętego.
Na początku Eucharystii bp Krzysztof Nitkiewicz podkreślił, że krzyż, będący znakiem zbawienia i miłości Boga do człowieka, jednoczy pielgrzymów przybyłych na Święty Krzyż z różnych diecezji i stron Polski.
W homilii bp Piotrowski podkreślił, że krzyż jest znakiem odkupieńczej miłości Boga objawionej w Jezusie Chrystusie. Nawiązując do spotkania Jezusa z Nikodemem, przypomniał, że Bóg jako pierwszy wychodzi do człowieka ze swoją miłością. Zaznaczył również, że zadaniem Kościoła jest prowadzenie ludzi do odkrycia Boga, którego mogą nazywać Ojcem.
– Krzyż był i wciąż pozostaje tajemnicą odkupieńczej miłości Boga, który pierwszy nas umiłował w swoim Synu, Jezusie Chrystusie, naszym Panu i Odkupicielu. Tym, który usłyszał o tej miłości bezpośrednio od Jezusa, był Nikodem – uczony w żydowskim Prawie i faryzeusz. Odczuwał jednak wewnętrzny lęk przed swoimi współbraćmi, którzy mogli poddać jego postępowanie krytyce. Dlatego przyszedł do Jezusa dopiero nocą. Była to niezwykła rozmowa, podczas której usłyszał słowa: „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne”. Bóg pierwszy nas umiłował. Kiedy, moi drodzy, patrzymy z perspektywy lat na misyjne dzieło Kościoła i jego wysiłek, aby prowadzić ludzi do Chrystusa, musimy mieć świadomość, że ci, którzy przychodzą do Niego, zwłaszcza we wspólnotach tradycyjnych Afryki czy na innych kontynentach, noszą w sobie wielkie pragnienie Boga. Nie jest dla nich czymś zupełnie nowym usłyszeć, że Bóg istnieje. Bywa nazywany różnymi imionami, ale pragnienie Boga jest obecne w ludzkim sercu. Czego zatem brakuje? Przewodnika, który nauczyłby ludy i narody, że Bóg jest miłością i że możemy zwracać się do Niego słowami: „Abba, Ojcze” – mówił kaznodzieja.
Bp Piotrowski zachęcał do przylgnięcia do krzyża, który jest źródłem nadziei i zbawienia. Podkreślił, że wiara w Chrystusa domaga się świadectwa o prawdzie Boga i człowieka, prowadzącej do prawdziwej wolności.
– Trzeba przylgnąć do krzyża, jak uczynił to przed laty św. Jan Paweł II w ostatni piątek swojego życia. Wtedy łatwiej zrozumiemy, co oznacza zawołanie XXVII Świętokrzyskiego Rajdu Pielgrzymkowego: „Umiłować Krzyż i Stworzenie jak św. Franciszek”. Krzyż jest źródłem nadziei i zbawienia, jest znakiem wiary, który domaga się od nas świadectwa. Możemy zapytać: jakiego świadectwa? Takiego, które niesie prawdę o Bogu i człowieku, ponieważ tylko prawda może uczynić człowieka prawdziwie wolnym – mówił bp Piotrowski.
Tegoroczna edycja rajdu połączyła w sobie dwa wymiary, które od początku tworzą charakter tego wydarzenia, turystyczną wędrówkę przez jedne z najpiękniejszych zakątków regionu oraz pielgrzymowanie, którego celem było spotkanie przy relikwiach Krzyża Chrystusa. Uczestnicy mieli do wyboru 12 tras o różnym stopniu trudności. Najkrótsza liczyła 2,5 kilometra, natomiast najdłuższa 38,5 kilometra. Grupy prowadzili Przewodnicy Świętokrzyscy PTTK. Wędrówka rozpoczynała się w różnych miejscach regionu. Jedni mieli przed sobą zaledwie kilka kilometrów, inni wiele godzin marszu. Wszystkie drogi prowadziły jednak na Święty Krzyż, gdzie od południa przyjmowano kolejne grupy docierające do mety rajdu. Przed rozpoczęciem Eucharystii wręczono również odznaki „Korona Gór Świętokrzyskich” oraz odznaczenia Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego.
Szczególnego znaczenia nabierało w tym roku hasło rajdu: „Umiłować Krzyż i Stworzenie jak św. Franciszek”. Nawiązywało ono do obchodzonego jubileuszu 800-lecia śmierci św. Franciszka z Asyżu. Wędrówka przez świętokrzyskie lasy i górskie szlaki stała się dzięki temu nie tylko drogą prowadzącą do sanktuarium, lecz również okazją do spojrzenia na otaczający świat jako na dar, za który człowiek jest odpowiedzialny.
Tegoroczny rajd wpisywał się także w szereg ważnych rocznic. Organizatorzy wskazali między innymi 1060. rocznicę chrystianizacji Polski, 300. rocznicę kanonizacji św. Stanisława Kostki, 210. rocznicę założenia Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej oraz 90 lat obecności oblatów na Świętym Krzyżu. Wspominano także 35. rocznicę pielgrzymki św. Jana Pawła II na ziemię świętokrzyską i przyjęcia przez niego tytułu Honorowego Przewodnika Świętokrzyskiego.

25/09/2026

Pamięć o pasterzu

Biskup sandomierski Krzysztof Nitkiewicz modlił się w katedrze opolskiej podczas Mszy św. sprawowanej w 50. rocznicę śmierci bp. Franciszka Jopa. Pierwszy biskup opolski przez wiele lat związany był z diecezją sandomierską, w której pełnił posługę kanclerza kurii, wykładowcy seminarium duchownego oraz biskupa pomocniczego.
Eucharystii sprawowanej 24 września w intencji zmarłego hierarchy przewodniczył bp Paweł Stobrawa. Podczas Mszy św. byli także obecni biskup opolski Andrzej Czaja, biskup senior gliwicki Jan Kopiec, biskupi pomocniczy diecezji opolskiej oraz bp Grzegorz Olszowski, biskup pomocniczy archidiecezji katowickiej. Wspólna modlitwa stanowiła główny punkt obchodów upamiętniających życie i działalność pierwszego pasterza diecezji opolskiej.
– Biskup Franciszek Jop głosił Słowo Boże przez osobiste świadectwo, nie moralizował, nie był teoretykiem, żył Ewangelią. Użyczał zarazem Bogu swojego serca, intelektu, ust, posługując się różną formą przekazu, od homilii, przez wykłady, interwencje, dekrety. Reakcje, jak łatwo sobie wyobrazić bywały różne i każdy przełożony mógłby na ten temat sporo powiedzieć. Raz wzbudzał podziw oraz wdzięczność, innym zaś razem, szczególnie w przypadku trudnych spraw, musiał mierzyć się z niezrozumieniem, z niechęcią, z fałszywymi oskarżeniami tych wszystkich, którzy mieli inne oczekiwania, chcieli go wprowadzić w błąd, bądź w swojej dumie poczuli się dotknięci. Nie uciekał jednak od problemów, nie przerzucał ich na innych, choć były to przecież czasy wojny i czerwonego terroru. Przy czym nie znalazł się taki, który by go zastraszył albo przekupił. Serce miał czułe, szlachetne, pobożne, czasami nawet ze szczyptą łatwowierności, płynącej z dobroci. Patrząc na niego z perspektywy historycznej, pół wieku od odejścia do Pana, dla którego wszystko żyje, jesteśmy tak samo pełni podziwu jak współcześni mu ludzie – powiedział biskup.
W końcowej części homilii bp Nitkiewicz wskazał, że wierność Chrystusowi wymaga stałej troski o własną duszę i zbawienie innych.
– Trzeba umniejszać się, aby nie przesłaniać sobą Jezusa. Wskazywać na Baranka Bożego, który gładzi grzechy świata i w żadnym wypadku na własne ego. Taka też jest rola Kościoła i o taki Kościół powinniśmy zabiegać, zaczynając od samych siebie – powiedział.
Po błogosławieństwie uczestnicy liturgii odmówili modlitwę do Matki Bożej Opolskiej ułożoną przez bp. Franciszka Jopa. Następnie obecni na Eucharystii biskupi zeszli do krypty, gdzie spoczywa pierwszy biskup opolski, aby modlić się przy jego grobie.
Rocznica ma szczególne znaczenie również dla diecezji sandomierskiej. To w Sandomierzu Franciszek Jop przygotowywał się do kapłaństwa i w 1920 r. przyjął święcenia. Po studiach w Rzymie wykładał w miejscowym seminarium duchownym oraz pracował w kurii diecezjalnej, pełniąc m.in. funkcję kanclerza. W 1946 r. otrzymał sakrę biskupią i podjął posługę biskupa pomocniczego. Z Opolem był związany od 1956 r., a w 1972 r. został pierwszym biskupem nowo utworzonej diecezji opolskiej.
Wieczorną Mszę św. poprzedziła konferencja naukowa w auli Muzeum Diecezjalnego w Opolu, prowadzona przez bp. Rudolfa Pierskałę. Witając uczestników, bp Andrzej Czaja zachęcił do czerpania wzoru z ufności bp. Jopa w Bożą Opatrzność oraz jego oddania wspólnocie kapłańskiej. Bp Jan Kopiec przedstawił historyczny kontekst jego posługi, bp Waldemar Musioł omówił działalność pasterską, a ks. Erwin Mateja, profesor Uniwersytetu Opolskiego, przybliżył dziedzictwo liturgiczne. Spotkanie dopełniła prezentacja wystawy poświęconej życiu i posłudze bp. Franciszka Jopa, którą przedstawił dyrektor muzeum ks. Wojciech Lippa.

Fot. Monika Chrzanowska

20/09/2026

Dom poświęcony Bogu

Biskup sandomierski Krzysztof Nitkiewicz dokonał poświęcenia kościoła parafialnego pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Chwałowicach. Wraz z nim Eucharystię koncelebrowali ks. kan. Tadeusz Kopacz, proboszcz parafii, ks. kan. Wiesław Piś, dziekan dekanatu gorzyckiego oraz wcześniejsi proboszczowie.
Uroczystość zgromadziła parafian, którzy uczestniczyli w jednym z najważniejszych wydarzeń w historii miejscowej wspólnoty. Poświęcenie, nazywane kiedyś konsekracją, oznacza bowiem przeznaczenie świątyni na stałe i wyłącznie do sprawowania kultu Bożego. Szczególnym znakiem tego aktu jest poświęcenie ołtarza – miejsca, przy którym wspólnota Kościoła gromadzi się na sprawowanie Eucharystii.
Liturgia rozpoczęła się od obrzędów wstępnych. Biskup pobłogosławił wodę, którą następnie pokropił zgromadzonych wiernych, ściany świątyni oraz ołtarz. Obrzęd ten przypomina o sakramencie chrztu świętego i wskazuje, że to ochrzczeni tworzą duchową świątynię, której widzialnym znakiem jest budynek kościoła. Następnie sprawowana była Liturgia Słowa.
Odnosząc się do przeczytanego fragmentu Ewangelii, biskup podkreślił w homilii, że podobnie jak gospodarz kocha swoją winnicę i troszczy się o nią, tak samo Chrystus opiekuje się Kościołem, nie przestając go kochać pomimo słabości duchownych i świeckich.
– Jedynie miłość do winnicy jest w stanie wytłumaczyć postawę gospodarza, który kilkakrotnie w ciągu tego samego dnia szuka robotników potrzebnych do wykonania pilnych prac. Biorąc pod uwagę, że gospodarzem jest Chrystus, a winnica symbolizuje Lud Boży, chciałbym, żebyśmy odczuwali podobną odpowiedzialność za Kościół, za każdą siostrę i każdego brata, za całą wspólnotę. Trzeba kochać Kościół pomimo różnych jego defektów i służyć mu całym sercem, przy czym naprawa Kościoła zaczyna się od osobistego nawrócenia. Ten kto kocha nie liczy czasu, nie uzależnia swojego zaangażowania od zysku, nie zasłania się zmęczeniem czy brakiem wdzięczności z drugiej strony. Kochajcie więc w ten sposób waszą parafię i całą diecezję – zachęcał kaznodzieja.
W dalszej części homilii Ordynariusz Sandomierski zwrócił uwagę na wielkoduszność Boga, który daje każdemu szansę zbawienia.
– Boża ekonomia ma niewiele wspólnego z ludzką księgowością, dlatego właśnie ona powinna charakteryzować relacje w parafii. Wiemy ile kosztuje dniówka murarza, zbieraczy owoców, jaki jest koszt prywatnej wizyty u lekarza, czy porad adwokata. U Pana Boga nagroda jest jedna – zbawienie, życie wieczne, bez względu na to, czy starałeś się być Mu wierny przez całe życie, czy nawróciłeś się w ostatniej sekundzie ziemskiej egzystencji. Wielkoduszność i miłosierdzie Boga nie stoją w sprzeczności z Jego sprawiedliwością. Z drugiej strony wszyscy potrzebujemy Bożego Miłosierdzia, dlatego módlmy się o nie dla siebie i innych – powiedział biskup.
Po homilii i wyznaniu wiary rozpoczęły się właściwe obrzędy poświęcenia świątyni. Zgromadzeni modlili się słowami Litanii do Wszystkich Świętych, przyzywając ich wstawiennictwa dla parafii.
Następnie bp Nitkiewicz odmówił uroczystą modlitwę poświęcenia kościoła i ołtarza, oddając świątynię na wyłączną służbę Bogu. Po niej dokonał namaszczenia ołtarza świętym krzyżmem. Namaszczenie to wskazuje na Chrystusa – Pomazańca Bożego i Najwyższego Kapłana – którego symbolem jest ołtarz. Biskup namaścił również ściany kościoła w wyznaczonych miejscach, oznaczonych krzyżami konsekracyjnymi. W ten sposób świątynia została przeznaczona na stałe do sprawowania kultu Bożego.
Kolejnym wymownym znakiem było okadzenie ołtarza i wnętrza kościoła. Wznoszący się dym kadzidła symbolizował modlitwę Kościoła kierowaną ku Bogu. Okadzenie wiernych przypomniało jednocześnie, że to oni – jako ochrzczeni – są żywą świątynią Boga. Następnie ołtarz został przygotowany do sprawowania Eucharystii: nakryty obrusem i przyozdobiony. Zapalono świece przy ołtarzu oraz światła w kościele, wskazujące na Chrystusa, który jest światłem świata. Obrzędy namaszczenia, okadzenia, nakrycia i oświetlenia ołtarza należą do znaków wyjaśniających znaczenie poświęcenia świątyni.
Historia parafii w Chwałowicach sięga połowy XX wieku. Została ona erygowana w 1951 roku przez wydzielenie jej z parafii Pniów. Początkowo wiernym służyła niewielka kaplica pw. św. Wojciecha, urządzona w parterowym domu. Budowa obecnego kościoła parafialnego przebiegała w latach 1958–1960, po czym została wstrzymana przez władze komunistyczne i podjęta na nowo w okresie 1973–1974.

20/09/2026

Szczęśliwi blisko Boga

Ponad 200 osób uczestniczyło w oazowym Dniu Wspólnoty, który odbył się w gmachu Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu. Spotkanie było podsumowaniem wakacyjnych rekolekcji Ruchu Światło-Życie w diecezji sandomierskiej, a w tym roku zostało połączone z obchodami 300. rocznicy kanonizacji św. Stanisława Kostki.
W Dniu Wspólnoty uczestniczyli przedstawiciele siedmiu oaz młodzieżowych oraz czterech Domowego Kościoła. Do Sandomierza przyjechały osoby, które brały udział w wakacyjnych turnusach formacyjnych, młodzi należący na co dzień do parafialnych grup oazowych, a także małżeństwa i rodziny związane z Domowym Kościołem.
Spotkanie rozpoczęło się od zawiązania wspólnoty i czasu integracji. Ważnym motywem tegorocznego programu była postać św. Stanisława Kostki. Uczestnicy wzięli udział w grze terenowej poświęconej jego życiu, podczas której poprzez kolejne zadania poznawali historię młodego jezuity i jego drogę wiary.
Kolejnym punktem była godzina świadectw. Uczestnicy wakacyjnych rekolekcji dzielili się doświadczeniami z poszczególnych turnusów oraz opowiadali o tym, co czas formacji wniósł w ich życie. Świadectwa zostały połączone z inscenizacją ukazującą najważniejsze wydarzenia z życia św. Stanisława Kostki.
Centralnym punktem Dnia Wspólnoty była Eucharystia, której przewodniczył biskup sandomierski Krzysztof Nitkiewicz. Wraz z nim Mszę św. koncelebrowali kapłani zaangażowani w formację Ruchu Światło-Życie.
Biskup nawiązał w homilii do ewangelicznej sceny odnalezienia dwunastoletniego Jezusa w świątyni jerozolimskiej. Jak zaznaczył kaznodzieja, mały Jezus wcale się nie zgubił, lecz świadomie wybrał to, co najważniejsze, pozostając dłużej w Przybytku Pańskim.
– Podobnie możemy powiedzieć o św. Stanisławie Kostce. Bóg był dla niego najważniejszy, w Jego bliskości czuł się szczęśliwy. Dlatego chciał oddać się na wyłączną służbę Bożą u Jezuitów i pomimo piętrzących się trudności osiągnął zamierzony cel. Czyż przynależność do Ruchu Światło-Życie oraz uczestnictwo w wakacyjnych rekolekcjach oazowych nie bierze się z tego, że Bóg odgrywa w waszym życiu pierwszoplanową rolę? A jeśli tak, jeśli dzięki temu jesteście szczęśliwi, to angażujecie się jeszcze bardziej w parafiach, włączajcie się w przygotowanie do sakramentów, zostańcie szafarzami nadzwyczajnymi Komunii Świętej, mówcie innym, że dzięki wierze macie wszystko, niczego wam nie brakuje. I naturalnie dziękujcie za to Bogu – powiedział biskup.
Pod koniec liturgii, Ordynariusz Sandomierski ustanowił nową animatorkę, wręczając jej krzyż oazowy. Udzielił również misji posłania małżonkom podejmującym posługę animatorską w Domowym Kościele. Spotkanie zakończyła wspólna agapa.
Ruch Światło-Życie

19/09/2026

Z nową energią w harcerski rok

Blisko 250 instruktorów, harcerzy i zuchów z Diecezji Sandomierskiej zgromadziło się w Staszowie na „Harcerskim starcie”. Jako miejsce spotkania został wybrany park przy zalewie nad rzeką Czarną.
Mszy św. polowej przewodniczył ks. phm Dariusz Sidor. Koncelebrowali duszpasterze związani drużynami harcerskimi działającymi na terenie diecezji sandomierskiej. Razem z bracią harcerska modlił się burmistrz Staszowa pan Leszek Kopeć.
Na zakończenie Eucharystii harcerzy pozdrowił biskup sandomierski Krzysztof Nitkiewicz.
– Podobnie jak staszowski zalew potrzebuje rzeki Czarnej, która go zasila, tak samo drużyny i hufce potrzebują stałego źródła siły, relacji wewnętrznych i zewnętrznych. Rozpoczynając nowy rok harcerski Eucharystią, prośmy Boga o Jego błogosławieństwo. Wtedy nie zabraknie determinacji w zdobywaniu kolejnych stopni i sprawności, będą się mnożyły nowe pomysły oraz siły potrzebne do ich realizacji. Tego wam z całego serca życzę – mówił biskup.
Po Mszy Św. harcerze i zuchy zgromadzili się na apelu podczas którego odbyło się złożenie meldunków i odśpiewanie hymnu harcerskiego. Wzięli następnie udział w grze terenowej „Tajemnica kroniki staszowskiej”, natomiast dla zuchów przygotowano grę „Bohaterowie Staszowa”. Zadania wymagały współpracy, spostrzegawczości i harcerskiej zaradności, a jednocześnie pozwalały lepiej poznać historię Staszowa. W programie znalazł się także koncert piosenek harcerskich i religijnych w wykonaniu zespołu „Melodyjki” z 21. Bogoryjskiej Drużyny Harcerskiej.
– Celem takich spotkań jest integracja środowisk harcerskich, popularyzowanie ruchu harcerskiego, a także wymiana pomysłów i doświadczeń związanych z pracą z dziećmi i młodzieżą. Ważne jest również budowanie braterskiej wspólnoty, zakorzenionej w wartościach harcerskich i w życiu Kościoła. To okazja, by młodzi ludzie mogli się spotkać, uczyć od siebie nawzajem i umacniać więzi, które później owocują w codziennej pracy drużyn – podkreślił ks. Dariusz Sidor, duchowy opiekun harcerzy.
Diecezjalny „Start harcerski” zgromadził w tym roku blisko 250 zuchów i harcerzy. Do Staszowa przyjechały drużyny m.in. z Sandomierza, Janowa Lubelskiego, Woli Rzeczyckiej, Dwikóz, Annopola, Gościeradowa, Bogorii, Staszowa, Tarnowskiej Woli, Zaklikowa i Woli Baranowskiej.

Niedziela Sandomierska

04/10/2026

04/10/2026

30/09/2026

29/09/2026

27/09/2026

26/09/2026

25/09/2026

20/09/2026

20/09/2026

19/09/2026

Adres

Telefon

Strona internetowa

Powiadomienia

Skontaktuj Się Z Tym Miejscem Kultu

Skróty

Udostępnij

Kategoria

Prośba o usunięcie wpisu