Słowo Boże
Wierzymy w Chrystusa Jezusa, syna Bożego, objawionego w Piśmie Świętym tj. Słowo Boże to jedyny, natchniony przez Boga, nieomylny i wystarczający autorytet w sprawach życia i wiary.
1. Jedyny:
Nie istnieją żadne dokumenty pretendujące do miana natchnionych przez Boga, na które moglibyśmy się powoływać poza Pismem Świętym składającym się z 66 ksiąg starego i nowego testamentu.
2. Natchni
ony:
Biblia, nawet w poszczególnych słowach, nie zawiera pomyłek w swej oryginalnej formie. Zatem, natchnione są nie tylko same myśli czy koncepcje, ale również poszczególne słowa (Ps. 119:105; Przyp. 30:5-6; Mt. 5:17-18; II Tm. 3:16; Hebr. 4:12; II P. 1:21). Natchnienie to wyjątkowe dzieło Boga, poprzez które Duch Święty stał się współautorem Pisma Świętego, nadnaturalnie ingerując w czynności pisarzy, uwzględniając ich ludzką inteligencję, indywidualność, styl literacki, osobiste przeżycia i wszelkie aspekty ich człowieczeństwa ( Ps. 119:105; Hebr.4:12; I P. 1:21).
3. Nieomylny:
Oznacza, że w swej oryginalnej postaci Pismo Święte nie zawiera błędów (Jana 10:35; Łuk. 16:17). Nieomylność Pisma Świętego polega na rzetelnym, zgodnym z prawdą historyczną przedstawieniu faktów i wypowiedzi. Wierzymy w siedmiodniowy akt stworzenia i historyczność potopu.
4. Wystarczający:
Wiara w Pismo Święte jako wystarczający autorytet polega na tym, iż nie uznaje się jakiegokolwiek źródła ponad Pismem Świętym, które mogłoby stanowić podstawę wiary i postępowania. Wierzymy w jedynego Boga, odwiecznie istniejącego w trzech osobach: Ojca, Syna i Ducha Świętego. Całe niepodzielne Bóstwo należy do każdej z osób Trójcy (V Moj. 6:4; Iz. 45:5; Mk. 12:29-32, II Kor. 13:13; Mt. 28:19). Biblia mówi, że:
– Ojciec jest Bogiem (J. 6:27; Rz. 1:7)
– Syn jest Bogiem (J. 1:1; 20:28; Hbr.1:8; I J. 5:20; Flp. 2:6)
– Duch Święty jest Bogiem (Dz. 5:3-4).
2. Wierzymy w Jezusa Chrystusa, Boga objawionego w ciele, poczętego z Ducha Świętego, narodzonego z Marii dziewicy, jako prawdziwego Boga i prawdziwego człowieka:
objawiony w ciele: Jezus Chrystus posiada dwie natury: boską, w której istnieje odwiecznie, i ludzką, którą nabył w chwili narodzenia na ziemi (J. 1:1;14)
Poczęty z Ducha Świętego (Mt. 1:18; Łk. 1:26-28)
Narodzony z Marii, wówczas dziewicy - Maria miała później inne dzieci. (Mt. 1:13-16; Mk. 6:3; Iz. 7:14)
3. Wierzymy w Ducha Świętego jako jedną z osób Trójcy, zamieszkującą w wierzącym od chwili nowonarodzenia, uzdalniającą go do świętego życia i służby (Dz.. 5:32, Rz. 8:9). Duch Święty jest jedną z osób Trójcy, równy Ojcu i Synowi (J. 14:16-17; Mt. 28:19)
B. Duch Święty wykonuje dzieło duchowego odrodzenia człowieka (J. 3:5-7), zamieszkuje w nim (I Kor. 3:16) i zanurza w Ciało Chrystusa tj. Kościół składający się z ludzi wierzących (I Kor.12:13). Duchowe odrodzenie człowieka przez wiarę w Jezusa Chrystusa i chrzest w Duchu Świętym ma miejsce zawsze w tym samym czasie (Rz. 8:9, Ga..3:26-28). Wierzący powinien dążyć do uświęcenia i pełni Ducha Świętego przez posłuszeństwo Bogu ( Hebr.12:14, Ef. 5:18, Dz.7:55, Dz..6:3). Duch Święty uzdalnia wierzącego do wykonywania służby poprzez udzielenie darów duchowych, czyniąc go funkcjonującą członkiem w Kościele (I Kor. 12:7). CZŁOWIEK
Wierzymy, że człowiek został stworzony przez Boga na Jego obraz. Zgrzeszywszy, człowiek ściągnął na siebie i całą ludzką rasę śmierć fizyczną i duchową, która jest oddzieleniem od Boga, stąd każdy człowiek przychodzący na świat rodzi się z grzeszną naturą i grzeszy w myśli, słowie i uczynku. Człowiek to: duch, dusza i ciało (I Moj.1:27; 5:1; I Kor.11:7; Rz.3:10-23; 6:23; Ga.3:22; I Tes. 5,23; Hbr 4,12). CHRYSTUS
1. Wierzymy, że Pan Jezus Chrystus zmarł za grzechy świata, złożywszy zastępczą ofiarę, aby wszyscy, którzy wierzą w niego byli usprawiedliwieni darmo, z łaski, na podstawie Jego przelanej krwi na krzyżu. Ofiara zastępcza: Chrystus zmarł na krzyżu w zastępstwie za nas. Chrystus nie umarł za swoje grzechy (Hbr. 4:15-16; I J. 3:5), ale umarł za grzechy innych (I Kor. 15:3; II Kor. 5:21; Rz. 5:8). Wszyscy: Dar zbawienia uzyskany przez śmierć Pana Jezusa odnosi się do wszystkich ludzi, którzy wierzą. “Ktokolwiek będzie wzywał imienia Pańskiego, zbawiony będzie” ( J. 3:36, Rz. 10:13; I J. 2:2). Usprawiedliwieni: Usprawiedliwienie to akt Boga, poprzez który winny i zdeprawowany grzesznik zostaje uznany za sprawiedliwego na skutek wiary w Pana Jezusa Chrystusa (Rz. 5:1).
2. Wierzymy w cielesne zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, Jego wniebowstąpienie i obecne arcykapłańskie wstawiennictwo za wierzącymi. Zmartwychwstanie: Trzeciego dnia Jezus Chrystus powstał cieleśnie z martwych (Łk. 24:23-40). Wniebowstąpienie: Po zmartwychwstaniu i czterdziestu dniach służby, Jezus wstąpił do nieba, gdzie zasiadł po prawicy Ojca (Dz. 1:1-11; I P. 3:22). Wstawiennictwo: Człowiek w swym grzesznym stanie nie ma przystępu do Boga. Jezus Chrystus jako arcykapłan złożył doskonałą ofiarę przed Bogiem Ojcem i tylko przez Niego mamy bezpośredni dostęp do tronu Boga, ponieważ Chrystus, jako arcykapłan wstawia się za wierzącymi u Ojca.
3. Wierzymy w porwanie kościoła (I Tes. 4:17), jak również w powtórne przyjście fizyczne aby rządzić narodami (Obj. 19:15-16). V. ZBAWIENIE I POTĘPIENIE
1. Wierzymy, że człowiek, mimo grzesznego stanu, w jakim się znajduje, może dostąpić zbawienia z łaski przez wiarę. Przez ofiarę Pana Jezusa Chrystusa może narodzić się na nowo z Ducha Świętego, stając się dzieckiem Bożym i dziedzicem życia wiecznego. Z łaski przez wiarę: Biblia stwierdza, że jedyna podstawą zbawienia jest wiara, a nie uczynki. Dlatego człowiek jest zbawiony tylko przez wiarę w Jezusa Chrystusa wyrażoną w uczynkach (Ef. 2:5, 8, 9). Wykonywanie dobrych uczynków płynących z wiary jest naturalnym skutkiem dzieła odrodzenia jakie Bóg dokonuje w osobie przychodzącej doń z wiarą (Ef. 2:10). Narodzony na nowo: Narodzenie na nowo jest konieczne do zbawienia (J. 3:7). Jest to duchowe narodzenie się człowieka poprzez Słowo Boże i Ducha Bożego (J. 3:5). Fizyczne narodzenie kończy się fizyczna śmiercią, natomiast duchowe narodzenie umożliwia nam wieczne życie z Bogiem. Dziecko Boże: W chwili nowonarodzenia stajemy się dziećmi Bożymi przez zasługi Pana Jezusa Chrystusa (Rz. 8:14-17; I J. 3:1-2). D. Dziedzic życia wiecznego: Człowiek wierzący jest zbawiony i bezpieczny na całą wieczność w Chrystusie, jeśli tylko aż do końca zachowa niewzruszenie ufność jaką miał na początku (Rz. 8:17; Fil. 1:6; Kol. 1,23; Hbr. 3:14; I J. 5:12-13). E. Osoba zbawiona wyznaje Chrystusa swoimi ustami (Rz. 10:9)
2. Wierzymy w cielesne zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych, wieczne przebywanie zbawionych w niebie z Bogiem oraz wieczne cierpienia niezbawionych w miejscu oddzielenia od Boga, które Biblia nazywa “jeziorem ognistym”. Cielesne zmartwychwstanie: Wierzący, którzy “zasnęli w Panu” będą wzbudzeni z martwych podczas pochwycenia Kościoła (I Tes. 4:13-18; I Kor. 15:51-58). Natomiast nie zbawieni staną przed Białym Tronem Sędziowskim po Tysiącletnim Królestwie. Ci, których imiona nie zostały zapisane w księdze żywota, zostaną wrzuceni do jeziora ognistego (Obj. 20:15). Niebo: Wierzymy, że niebo to rzeczywiste miejsce, w którym zbawieni będą z Chrystusem. (J. 14:1-6; I Tes. 4:17, Hbr. 11:10-16). Wieczne cierpienia: Biblia mówi o kilku miejscach, w których przebywają ludzie po śmierci. Hades (gr.), to miejsce pobytu niezbawionych do czasu zmartwychwstania na sąd ostateczny. Piekło (gehenna) lub jezioro ogniste to miejsce wiecznego cierpienia niezbawionych po sądzie ostatecznym ( Mt. 13:36-43, Obj. 20:11-15). VI. ANIOŁOWIE
Wierzymy w istnienie aniołów stworzonych przez Boga jako istoty duchowe, które są przed obliczem Boga (Obj. 5:11-12), radują się ze zbawienia grzeszników (Łk. 15:10), czuwają nad życiem ludzi (Dan. 10:12-21; Mt.18:10), są służebnymi duchami (Hbr. 1:14; II Sam.24;16). Aniołowie przewyższają ludzi jako istoty, jednak Słowo Boże zabrania oddawania im chwały i uwielbienia ( Kol. 2:18; Obj. 22:8-9). Szatan
Wierzymy w istnienie osobowego, zdeprawowanego ducha ciemności, który jest największym przeciwnikiem człowieka. Szatan wraz z całym zastępem demonów ma władzę nad światem (ograniczoną przez Boga). Wierzymy, że został on osądzony przez Chrystusa na krzyżu Golgoty; w konsekwencji tego wrzucony zostanie do jeziora ognistego, które jest dla niego i jego aniołów przeznaczone jako karę ( Mt.25:41; II Kor. 4:4; I J. 3:8; I J. 5:19; Obj. 20:10). VII. KOŚCIÓŁ
Wierzymy w powszechny, Chrystusowy Kościół, do którego należą nawróceni i odrodzeni wszystkich wieków, ze wszystkich narodów. Kościół jest oblubienicą Chrystusa. Chrystus jest Głową i Panem Kościoła, zbudowanego na fundamencie apostołów i proroków, zaś wszyscy wierzący są złączeni krwią Chrystusa i ochrzczeni w Duchu w jedno Ciało. Wierzymy w powszechne kapłaństwo wierzących, którzy jako członkowie Ciała Chrystusowego wykonują służbę zleconą przez Ducha Świętego. ( Mt. 28:18-20; I Kor. 12:4-6; Ef. 1:22-23, 2:19-22, 3:6-10, 4:11-13, 5:24-27; Dz. 2:42; I Tes. 2:14; IP. 2:9-10; I J. 4:17). Głównym celem Kościoła jest głoszenie Dobrej Nowiny i czynienie uczniami wszystkie narody ucząc je przestrzegać Słów Chrystusa. Każdy Zbór powinien spojony miłością braterską funkcjonować według wzoru nowotestamentowego ( I Kor. 3:9-13; 10:21-24, 14:33) oraz kierować się Słowem Bożym przy współdziałaniu Ducha Świętego (Ef. 4:4-16; I Tes. 5:14-22). Bóg ustanowił do posługiwania Kościołowi: apostołów, proroków, ewangelistów, pasterzo-nauczycieli (Ef.4:11), jak również starszych i diakonów. Posługa starszych musi być wykonywana przez żonatych mężczyzn wg. kwalifikacji (1Tym.3:1-7). VIII. USTANOWIENIA
1. Chrzest Wiary
Wierzymy w aktualność chrztu na podstawie wiary przez zanurzenie w wodzie jako aktu posłuszeństwa Bogu i zewnętrzny wyraz nawrócenia się człowieka do Boga ( Mt. 28:19), dokonany na podstawie świadomej woli człowieka jako wyraz nawrócenia i odrodzenia. Wierzymy że chrzest w Nowym Testamencie polega na zanurzeniu w wodzie. Zewnętrzny wyraz: Chrzest wodny jest zewnętrznym znakiem dokonanego uprzednio chrztu w Duchu Świętym, śmierci dla grzechu i zmartwychwstania do prowadzenia nowego życia (Rz. 6:3-4; I Kor. 12:13). Chrztu wodnego powinni dokonywać wierzący. Chrztu dokonuje się w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego czyli Jezusa Chrystusa, po upewnieniu się że dana osoba rozumie Ewangelię i wyznaniu przez nią wiary.
2. Wieczerza Pańska
Wierzymy w aktualność Wieczerzy Pańskiej, która jest na pamiątkę Pana Jezusa Chrystusa i Jego śmierci. Wieczerza Pańska to społeczność wierzących, podczas której następuje spożywanie chleba, symbolizującego ukrzyżowane ciało Chrystusa oraz wina symbolizującego Jego przelaną krew, ustanowioną przez Jezusa Chrystusa na wzór ostatniej wieczerzy, jaką Jezus spożył ze swoimi uczniami dzień przed ukrzyżowaniem (I Kor. 11:23-26). Wieczerza Pańska oznacza: wspominanie i zwiastowanie śmierci Pana Jezusa Chrystusa ( I Kor. 11:26), społeczność Krwi i Ciała Chrystusowego, dziękczynienie, doświadczanie, osądzanie samego siebie, symbol obfitych błogosławieństw, oczekiwanie na Nową Wieczerzę w Królestwie Ojca. Podczas Wieczerzy Pańskiej uzewnętrznia się w sposób szczególny jedność Chrystusa i Jego Kościoła, a także społeczność Dzieci Bożych ( I Kor.10:16-17). Przy Wieczerzy Pańskiej powinni usługiwać wierzący, ochrzczeni członkowie Kościoła. IX. O STOSUNKU DO WŁADZY ŚWIECKIEJ
Władza świecka ustanowiona jest przez Boga (Rz.13:1-6) w celu rządzenia poprzez wydawane prawa i przepisy, przy czym Kościół uważa Prawo Boże za nadrzędne wobec prawa ludzkiego (Dz.4:19, 5:29). Wierzący winni są posłuszeństwa władzy świeckiej i płacenia podatków ze względu na Pana i sumienie. Wierzący są zachęcani do modlitwy za władze (I Tym. 2: 1-3). XI. O NIEDZIELI
Spotykamy się w niedzielę na pamiątkę zmartwychwstania Pana Jezusa Chrystusa. W ten dzień wierni w Nowym Testamencie spotykali się na zgromadzenia (Dz.20:7). Wierzący nie powinni opuszczać wspólnych zgromadzeń (Hbr. 10:25)
XII. O PORZĄDKU W CZASIE NABOŻEŃSTWA
Nabożeństwa w Zborach powinny przebiegać godnie i w pokoju (Hbr.12:28). Na nabożeństwach ma miejsce różnorodność usługiwania według darów Ducha Świętego (I Kor. 14: 26-40).
