Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej i Pocieszenia

Około roku 1440 w tym miejscu, gdzie obecnie znajduje się Radomyśl, pasterze postawili kapliczkę, w której umieścili obraz Matki Bożej Bolesnej. Od tego czasu, wokół tejże kapliczki zaczęły pojawiać się pojedyncze domki. Wraz z rozwojem osady, w 1614 roku doszło do kanonicznej erekcji parafii w Radomyślu przez bpa Piotra Tylickiego. Poprzedził ją akt fundacyjny ze strony Abrahama Sienieńskiego. W

1625 roku sprowadził do Radomyśla księży Augustianów w celu „rozwinięcia i ożywienia” kultu Matki Bożej Bolesnej. Od początku XVII wieku w Radomyślu było aż siedem kościołów, które – jeden za drugim – były palone. Ostatni, który stoi po dziś dzień w Radomyślu, na wzniesieniu „Zjawienie”, został wybudowany w 1959 roku. Obraz Matki Bożej Bolesnej został namalowany na drewnianej desce o wymiarach 6 na 33 centymetry. Nic niestety nie wiemy na temat czasu, kiedy został namalowany, ani autora malowidła. Ostatnie badania wskazują jednak, że można go datować na XV-XVI wiek. Matka Boża Zjawienna przedstawiona jest w postaci stojącej, z wielkim mieczem tkwiącym w sercu. Boleść Matki Bożej podkreśla pochylenie głowy, z twarzą pełną cierpienia i smutku, z dłońmi splecionymi w geście bólu i modlitwy. Cała postać spowita jest w powłóczyste szaty: różową suknię i ciemnoniebieski płaszcz, otoczony złotą lamówką. Tłem obrazu jest miejscowy krajobraz, lasek i wzgórze Zjawienie z kościołem. Według krakowskiego konserwatora, Józefa Furdyny, kompozycja nawiązuje do ikonografii Matki Bożej Bolesnej, występującego w sztuce gotyckiej na terenie Małopolski. Wierni, pielgrzymujący na Zjawienie ofiarowali Matce Bożej Bolesnej w XVII wieku srebrną koronę, wysadzaną drogimi kamieniami, dwie srebrne sukienki na obraz, wielką ilość wotów – sreber, korali, pereł.
15 września 1991 roku ksiądz biskup Ignacy Tokarczuk w czasie uroczystej mszy świętej koronował obraz Matki Bożej Bolesnej. Nieco wcześniej, bo 2 czerwca Ojciec Święty Jan Paweł II poświęcił, w Rzeszowie, złotą koronę.