22/04/2026
🌍 **Dziś obchodzimy Światowy Dzień Ziemi / Today we celebrate Earth Day**
Z perspektywy działań fundacji PFCF Ziemia to również przestrzeń dla tych najsłabszych. Dla tych, którym trudno być widocznym i których głos zbyt często bywa pomijany.
Co naprawdę oznacza „grupa narażona na wykluczenie” z perspektywy organizacji działającej na rzecz uchodźców?
Patrząc na dane: w Polsce żyje obecnie niespełna milion osób objętych ochroną tymczasową (PESEL UKR). Według najnowszych badań agencji ds. Uchodźców ONZ oraz NBP: około 85% z nich pracuje, utrzymuje się samodzielnie i płaci podatki w Polsce.
Pozostałe 15% to osoby szczególnie wrażliwe: głównie dzieci w wieku szkolnym, seniorzy, osoby z niepełnosprawnościami oraz osoby niesamodzielne.
W praktyce oznacza to, że jedynie niewielka liczba osób — tysiąc? Może półtora — pozostaje pod pełną opieką systemową w Ośrodkach Zakwaterowania Zbiorowego (OZZ). Reszta radzi sobie samodzielnie lub korzysta z zakwaterowania na zasadach komercyjnych i płaci regularny czynsz.
Dla nas grupa zagrożona wykluczeniem to:
Osoby starsze (70 -90+), chore i z niepełnosprawnościami (fizycznymi i intelektualnymi), które:
– zostały zmuszone do opuszczenia domów przez wojnę, okupację i zniszczenie infrastruktury,
– są zagubione w rzeczywistości obcego języka i systemu,
– są samotne, bez wsparcia, których bliscy nie żyją lub nie odbierają telefonów przebywając gdzieś za oceanem,
– bez jakichkolwiek środków do życia.
Gwałtowne zmiany w systemie pomocy sprawiają, że to właśnie te osoby 1 lipca tracą dostęp do wsparcia, opieki medycznej i bezpiecznego zakwaterowania.
W cieniu głośnych debat publicznych o wygaszaniu pomocy dla obywateli Ukrainy to właśnie osoby najbardziej narażone ponoszą realne konsekwencje tych zmian, podczas gdy odpowiedzialność za przekazywanie trudnych informacji i kształtowanie dalszych strategii działań spoczywa na lokalnych władzach i organizacjach pozarządowych.
Jako fundacja wspieramy tych, którzy chcą mówić o swojej sytuacji — pomagamy kierować ich głos bezpośrednio do odpowiednich władz i organizacji pomocowych. W ostatnich dniach mieszkańcy naszego ośrodka sami organizują się, by wspólnie stworzyć apel.
---
🌍 **From the perspective of the PFCF Foundation’s work, Earth is also a space for the most vulnerable — those who struggle to be seen and whose voices are too often overlooked.
What does a “group at risk of exclusion” really mean from the perspective of an organization working for and with refugees?
Looking at the data: currently, just under one million people under temporary protection (PESEL UKR) live in Poland. According to the latest research by the UN Refugee Agency, around 85% of them are working, financially independent, and paying taxes in Poland.
The remaining 15% are particularly vulnerable groups: mainly school-age children, seniors, people with disabilities, and those who are not able to live independently.
In practice, this means that only a small number of people — one thousand? Maybe one and a half thousand — remain under full state-supported care in Collective Accommodation Centres (OZZ). The rest manage on their own or use accommodation on a commercial basis and pay rent.
For us, the group at risk of exclusion includes:
elderly people (aged 70–90+), those who are ill, and people with disabilities (both physical and intellectual), who:
– have been forced to leave their homes due to war, occupation, and the destruction of infrastructure,
– feel lost in the reality of a foreign language and system,
– are alone and without support, with loved ones who have either passed away or do not answer calls while living somewhere overseas,
– have no means of subsistence.
Rapid changes in the support system mean that these individuals are the ones losing access to assistance, healthcare, and safe housing.
As a foundation, we support those who want to speak about their situation — helping them direct their voices straight to authorities and aid organizations. In recent days, residents of our centre have been organizing to collectively prepare an appeal.
In the shadow of loud public debates about phasing out aid, it is the most vulnerable who bear the real consequences of these changes, while the responsibility for communicating difficult information and shaping further response strategies falls on local authorities and NGOs.
