Dzieło Biblijne w Archidiecezji Poznańskiej

23/08/2026

Są miejsca, w których Słowo przez wieki kształtuje sposób życia.

Z Nowego Sącza nasza wakacyjna droga prowadzi kilka kilometrów dalej do klasztoru Sióstr Klarysek w Starym Sączu, miejsca związanego ze św. Kingą. Klasztor został ufundowany przez Kingę w 1280 roku. W akcie fundacyjnym pojawia się obraz „wąskiej ścieżki i ciasnej bramy” prowadzącej do życia. To echo słów Pana Jezusa: „Wchodźcie przez ciasną bramę” (Mt 7,13).
Św. Kinga znała życie dworu, władzę i bogactwo. Po śmierci męża, Bolesława Wstydliwego, wybrała jednak życie zakonne w ufundowanym przez siebie klasztorze. Jasno pokazuje to obraz św. Kingi z XVII wieku znajdujący się w kościele. Obraz mówi o wyborze tego, co dla niej stało się najważniejsze. Znowu przypominają się słowa Pana Jezusa: „Gdzie jest twój skarb, tam będzie i serce twoje” (Mt 6,21). Siostry klaryski kontynuują tę drogę do dziś, żyjąc w rytmie modlitwy, Eucharystii, ciszy i życia wspólnotowego.
To bardzo bliskie Lectio Divina, ponieważ Słowo czeka na naszą decyzję, co zrobimy z tym, co usłyszeliśmy rozważając słowa Pana. Nasza droga ze Słowem po Sądecczyźnie to zobaczyć Chrystusa, zaufać Mu w trudnościach, a potem pozwolić, aby Słowo naprawdę ukształtowało nasze życie. Dlatego Stary Sącz zostawia nas z pytaniem: Czy Ewangelia jest dla nas tylko słowem, którego słuchamy, czy drogą, którą rzeczywiście idziemy?

Nasz kolejny przystanek na Sądecczyźnie już jutro, a potem czeka na nas Zamość. Zapraszamy dalej.

20/08/2026

Światło Taboru jest potrzebne najbardziej wtedy, gdy trzeba zejść z góry.

Pozostajemy w Nowym Sączu. Po sądeckiej Górze Tabor nasza wakacyjna droga prowadzi do Sanktuarium św. Rity przy parafii Matki Bożej Niepokalanej. To pierwsze w Polsce sanktuarium poświęcone świętej z Cascii, ustanowione w 2019 roku. Kult św. Rity rozwija się tu jednak od 1993 r., kiedy poświęcono jej obraz.
Św. Rita jest szczególnie wzywana w sprawach trudnych i po ludzku beznadziejnych.
Chrześcijańska nadzieja opiera się na zaufaniu Panu Bogu także wtedy, gdy po ludzku nie widzimy już rozwiązania. „Wbrew nadziei uwierzył nadziei” napisał św. Paweł o Abrahamie (por. Rz 4,18). To zdanie dobrze opisuje również drogę św. Rity. Doświadczyła cierpienia, konfliktów i utraty najbliższych. Jednak stała się świętą, bo nie pozwoliła, aby to wszystko odebrało jej zaufanie do Pana Boga.
Dlatego zatrzymujemy się tutaj po zejściu z sądeckiego Taboru, który wzywa: „Jego słuchajcie”. Św. Rita dopowiada: „Słuchajcie Go również wtedy, gdy zrobi się ciemno”. Na górze uczniowie zobaczyli światło Chrystusa. Światło to było im potrzebne przede wszystkim na drogę, która prowadziła dalej. I tutaj spotykają się Tabor i Cascia. Sądecka Góra Tabor mówi: „Zobacz światło i słuchaj Chrystusa”, a Sanktuarium św. Rity przypomina: „Nie przestawaj Mu ufać, kiedy zejdziesz z góry”.
Tak samo działa Lectio Divina. Boże Czytanie nie kończy się przecież wraz z zamknięciem Biblii. Prawdziwa próba Słowa zaczyna się wtedy, gdy trzeba nim żyć na co dzień.
Może więc warto dziś zapytać: „Czy potrafię zaufać Bogu również wtedy, gdy nie widzę jeszcze rozwiązania?”.

Zostaniemy na Sądecczyźnie jeszcze trochę. Zapraszamy dalej.

20/08/2026

Czy można kochać Boga, nie ucząc się jednocześnie kochać siebie i drugiego człowieka?

Pan Jezus przypomina, że całe Prawo i Prorocy opierają się na dwóch przykazaniach: miłości Boga i bliźniego (Mt 22,34–40). Miłość Boga ma obejmować całego człowieka, jego serce, duszę i myśl, a miłość bliźniego wyrasta z przyjęcia miłości, którą Bóg pierwszy nas obdarzył.
Posłuchajcie rozważania o miłości, która scala człowieka i uczy „myśleć sercem”.

Udostępniamy kolejne rozważanie naszego rekolekcjonisty ks. Kazimierza Stasiaka SAC przygotowane w ramach projektu „Słowo na jutro” Centrum Formacji Duchowej salwatorianów.

Zostań Patronem CFD i pomóż nam ewangelizować Kraków, Polskę, Europ...

17/08/2026

Nie trzeba jechać do Ziemi Świętej, aby stanąć wobec tajemnicy Przemienienia. W sercu Nowego Sącza znajduje się miejsce, które od pokoleń kieruje wzrok wiernych ku Chrystusowi Przemienionemu. To sądecka Góra Tabor.

Pozostajemy w Nowym Sączu. Kolejny przystanek cyklu „Biblia w drodze. Wakacyjne ślady Słowa” prowadzi do bazyliki kolegiackiej św. Małgorzaty i znajdującego się w niej Sanktuarium Przemienienia Pańskiego. To sądecka Góra Tabor. Pielgrzym przychodzi tu, by spojrzeć na Chrystusa Przemienionego.
Ewangeliczny Tabor jest miejscem, gdzie Piotr, Jakub i Jan na chwilę widzą więcej. Jezus przemienia się wobec nich, a z obłoku rozlega się głos: „To jest Mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie!” (Mk 9,7). Światło Taboru jest dane po to, aby umieli rozpoznać Pana Jezusa także wtedy, gdy Jego chwała będzie ukryta. Przed nimi pozostaje droga do Jerozolimy, niezrozumienie, krzyż i próba wiary. Mają na niej usłyszeć ponownie: „Jego słuchajcie”.
To także droga Lectio Divina. Czasem Słowo daje światło. Czasem pociesza. Czasem prowadzi drogą, której jeszcze nie rozumiemy. Dlatego Sądecka Góra Tabor przypomina, że pocieszenie daje siłę, Tabor uczy słuchać. A jakie słowo Pana Jezusa najtrudniej jest Ci dziś usłyszeć?

Nowy Sącz to kolejny przystanek naszego wakacyjnego cyklu. Zostaniemy na Sądecczyźnie jeszcze trochę. Zapraszamy dalej.

13/08/2026

Św. Anna pojawia się kolejny raz na naszej wakacyjnej drodze. Tym razem prowadzi nas do Maryi–Matki Bożej Pocieszenia.

Kolejny przystanek cyklu „Biblia w drodze. Wakacyjne ślady Słowa” to jezuicki kościół Ducha Świętego w Nowym Sączu z Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia. W tej samej świątyni znajduje się również kaplica św. Anny.
Święta Anna w Faras przypominała o ciszy. Na Górze Świętej Anny o wierze przekazywanej kolejnym pokoleniom. W Nowym Sączu stajemy wraz ze św. Anną przed Maryją jako Matką Pocieszenia.
Ten tytuł prowadzi nas do Biblii, w której św. Paweł nazywa Pana Boga „Bogiem wszelkiej pociechy” (por. 2 Kor 1,3), a Izajasz przekazuje Boże słowa: „Jak kogo pociesza własna matka, tak Ja was pocieszać będę” (Iz 66,13).
Maryja trzyma Chrystusa. I to On jest w centrum. Chrześcijańskie pocieszenie nie oznacza obietnicy życia bez cierpienia, nie oznacza, że wszystko nagle staje się łatwe. Oznacza obecność Boga, który pozostaje przy nas pośród naszych, często trudnych, doświadczeń.
To także ważna lekcja Lectio Divina. Nie zawsze otwieramy Biblię w pokoju i radości. Czasami przynosimy Słowu lęk, zmęczenie, stratę i pytania bez odpowiedzi. Słowo nie zawsze wyjaśnia wszystko od razu, jednak zawsze pozwala usłyszeć: "Jestem z tobą".
To także droga Lectio Divina. Czasem Słowo daje odpowiedź. Czasem najpierw daje Obecność. Z Faras zabraliśmy "słuchaj". Z Góry Świętej Anny: "przekazuj wiarę". Z Hory Zvir w Litmanovej "odpowiedz". W Nowym Sączu usłyszeliśmy "Pozwól się pocieszyć. A potem sam stań się pocieszeniem dla innych" (por. 2 Kor 1,4).
W Nowym Sączu Matka Pocieszenia pyta nas: "Kto dziś potrzebuje pocieszenia, które Pan Bóg może przynieść także przez ciebie?"

Nowy Sącz to kolejny przystanek naszego wakacyjnego cyklu. Zostaniemy na Sądecczyźnie jeszcze trochę. Zapraszamy dalej.

12/08/2026

Św. Anna uczyła nas ciszy. Maryja pokazuje, co może wydarzyć się, kiedy naprawdę usłyszymy Słowo.

Kolejny przystanek naszego wakacyjnego cyklu „Biblia w drodze. Wakacyjne ślady Słowa” prowadzi na Słowację, do Litmanovej i góry Zvir. Miejsce to jest związane z domniemanymi objawieniami maryjnymi w latach 1990–1995. W 2025 roku Dykasteria Nauki Wiary udzieliła nihil obstat, wskazując na dobre owoce duchowe i dopuszczając publiczny kult w tym miejscu. Nie oznacza to jednak uznania samych objawień za wydarzenie o potwierdzonym charakterze nadprzyrodzonym.
Dla nas Litmanová jest przede wszystkim kolejnym miejscem prowadzącym do Biblii. Na Górze Świętej Anny patrzyliśmy na pokolenie, które przekazuje wiarę. Na górze Zvir patrzymy na Maryję, córkę Anny, która przyjęte Słowo uczyniła swoim życiem.
W Nazarecie Maryja mówi: „Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa” (Łk 1,38), a potem „zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu” (por. Łk 2,19). To niemal streszczenie drogi Lectio Divina: Usłyszeć i przyjąć Słowo, Rozważyć, Odpowiedzieć, Pozwolić, aby stało się życiem.
Może więc najważniejsze pytanie z Litmanovej brzmi: A jakie usłyszane Słowo czeka dziś na Twoją odpowiedź? Na Twoje własne „Tak, Panie, niech mi się stanie”.

Hora Zvir to kolejny przystanek naszego wakacyjnego cyklu. Zapraszamy dalej.

11/08/2026

Góra Świętej Anny, gdzie wiara, która przechodzi z pokolenia na pokolenie.

W naszym wakacyjnym cyklu „Biblia w drodze. Wakacyjne ślady Słowa” odwiedzamy miejsca, w których sztuka, historia i wiara pomagają na nowo otworzyć Pismo Święte. Tym razem naszym przystankiem jest Sanktuarium św. Anny na Górze Świętej Anny.
W Faras św. Anna zapraszała nas do milczenia, skupienia i kontemplacji. Na Górze Świętej Anny jej wizerunek mówi przede wszystkim o więzi między pokoleniami.
W centrum bazyliki znajduje się słynąca łaskami późnogotycka figura św. Anny Samotrzeciej, datowana na drugą połowę XV wieku. Niewielka, licząca około 54 cm rzeźba została wykonana z jednego kawałka drewna lipowego. Św. Anna Samotrzecia trzyma na rękach Maryję i Dzieciątko Jezus. Ewangelie nie podają imienia matki Maryi. Imiona Anna i Joachim przekazała starożytna tradycja chrześcijańska, przede wszystkim Protoewangelia Jakuba. Jednak temat wiary przekazywanej z pokolenia na pokolenie jest głęboko biblijny.
Św. Paweł, pisząc do Tymoteusza, wspomina jego „nieobłudną wiarę”, która wcześniej zamieszkała w jego babce Lois, a następnie w matce Eunice (por. 2 Tm 1,5). Apostoł dostrzega, że historia wiary konkretnego człowieka nie zaczyna się tylko od niego. Ktoś wcześniej modlił się, słuchał Słowa, ufał Bogu i przekazywał tę wiarę dalej. Podobną intuicję niesie figura św. Anny Samotrzeciej. W centrum jest Chrystus, ale wokół Niego widzimy historię pokoleń. Jest Babcia. Jest Matka. Jest Dziecko. Patrząc na Nich, zastanawiamy się, co jedno pokolenie przekazuje następnemu? pamiętając o słowach psalmisty: „Pokolenie pokoleniu głosi Twoje dzieła” (por. Ps 145,4).
Na Górze Świętej Anny możemy usłyszeć bardzo osobiste pytania: Od kogo otrzymałem wiarę? Komu ją przekazuję? Co z mojego spotkania ze Słowem pozostanie w następnym pokoleniu? To również pytania z Lectio Divina. Słowo, którego słuchamy, nie jest dane tylko dla nas. Ma stać się naszym życiem a życie ma stawać się świadectwem.

W Faras św. Anna przypomniała nam, aby słuchać uważnie, w milczeniu. Na Górze Świętej Anny dodaje, aby tego, co usłyszysz od Boga, nie zatrzymywać tylko dla siebie.

To kolejny przystanek naszego wakacyjnego cyklu. Zapraszamy dalej.

11/08/2026

Komentarz ks. Wojciecha Węgrzyniaka do Czytań na wtorek XIX tygodnia Okresu Zwykłego.

11/08/2026

Rozważanie ks. Macieja Dalibora SDS na wtorek XIX tygodnia Okresu Zwykłego.

Zostań Patronem CFD i pomóż nam ewangelizować Kraków, Polskę, Europ...

11/08/2026

Komentarz do Psalmu 119 s. dr hab. Joanny Nowińskiej SM, wykładowcy Pisma Świętego na ITKM, UPJPII, Studium Biblijne Diecezji Rzeszowskiej, Studium Katechetów Parafialnych w Katowicach.

KOMENTARZ DO PSALMU 119👤 dr hab. Joanna NOWIŃSKA SM – przynależy d...