Siostry Zmartwychwstanki

24/05/2026

Czekamy na każdego z Was! 🥰
Z kim się zobaczymy?

24/05/2026

Wieczernik był pełen lęku i zamkniętych drzwi. I właśnie tam przychodzi Jezus ze słowami: „Pokój wam” oraz „Weźmijcie Ducha Świętego”. To nie przypadek. Bo prawdziwy pokój rodzi się z obecności Ducha Świętego.

Świat daje chwilowy spokój, zależny od okoliczności. Duch Święty daje pokój serca, który trwa nawet pośród trudności, niepewności i lęku.

Uroczystość Zesłania Ducha Świętego kończy okres wielkanocny, ale jednocześnie przypomina, że zmartwychwstały Jezus nadal jest obecny — właśnie przez Ducha Świętego działającego w naszym życiu.

„Weźmijcie Ducha Świętego” — przyjmij Boga, który chce wnieść pokój tam, gdzie wciąż masz zamknięte drzwi serca.

23/05/2026

W dniu dzisiejszym nasze siostry z Brus wraz z ks. Patrykiem i przedstawicielkami parafii miały okazję uczestniczyć w Diecezjalnym Forum Duszpasterskim "U źródeł łaski" w pelplińskiej bazylice katedralnej 😇🙏
Głównym tematem forum była odnowa parafii w duchu metody synodalnej.
Był to Boży i owocny czas 😊

17/05/2026

Ewangelia pokazuje nam dzisiaj uczniów, którzy spotykają Zmartwychwstałego Jezusa na górze w Galilei. To niezwykła chwila – pełna wiary, ale też ludzkiego niepokoju i wątpliwości.
Jezus nie mówi uczniom, by pozostali w miejscu, zatrzymali doświadczenie spotkania tylko dla siebie. Posyła ich dalej. Wiara nie jest darem, który można schować – ona dojrzewa wtedy, gdy jest przekazywana innym: w codziennym świadectwie, w dobroci, przebaczeniu i odwadze życia Ewangelią.
Jednocześnie Chrystus zna ludzkie serce. Wie, że misja może budzić lęk i poczucie własnej słabości. Dlatego daje obietnicę swojej obecności: „Ja jestem z wami”. Nie tylko od święta, nie tylko w chwilach sukcesu czy duchowego uniesienia, ale „przez wszystkie dni” – także w zmęczeniu, samotności, zwątpieniu i trudnościach. Zmartwychwstały Pan nie zostawia człowieka samego w drodze wiary.

Czas Wielkanocny przypomina nam, że chrześcijaństwo nie opiera się jedynie na pamięci o Jezusie, ale na żywej relacji z Tym, który naprawdę jest obecny i działa pośród nas.

W jaki sposób mogę dziś być świadkiem obecności Chrystusa dla ludzi, których spotykam na swojej drodze?

13/05/2026

Kolejna Oaza Modlitwy zakończona. To już ostatnie nasze spotkanie w tym roku szkolnym.
Teraz z niecierpliwością czekamy na spotkanie się z Wami - kochani młodzi - na rekolekcjach letnich.
😇☺️

10/05/2026

Jezus mówi dziś do swoich uczniów bardzo proste, ale wymagające słowa:
„Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania”.

Miłość do Boga nie zatrzymuje się na deklaracjach. Nie wystarczy powiedzieć: „wierzę”, „kocham Boga”, „jestem chrześcijaninem”. Prawdziwa miłość wyraża się w codzienności — w przebaczeniu, cierpliwości, uczciwości, wierności, trosce o drugiego człowieka. Jezus pokazuje, że przykazania nie są ciężarem, ale drogą do życia w bliskości z Nim.

Jednocześnie Jezus zna ludzką słabość. Wie, że sami nie damy rady żyć Ewangelią. Dlatego obiecuje uczniom Ducha Prawdy — Parakleta, Pocieszyciela. To niezwykła obietnica: Bóg nie zostawia człowieka samego. Nie mówi: „Radź sobie”, ale daje swoją obecność.

„Nie zostawię was sierotami”.

Ile razy człowiek czuje się samotny, zagubiony, opuszczony? Ile razy wydaje się, że Boga nie ma? Jezus zapewnia, że nawet wtedy On jest blisko. Duch Święty działa często cicho — przez pokój serca, przez słowo drugiego człowieka, przez sumienie, przez pragnienie dobra, przez siłę do powstania po upadku.

Świat chce dziś żyć tak, jakby Boga nie było. Ewangelia przypomina jednak, że człowiek bez Boga łatwo gubi prawdę o sobie. Duch Prawdy prowadzi nas do życia pełnego sensu i miłości.

Chrześcijaństwo nie jest tylko zbiorem zasad. To relacja. Jezus mówi:
„Wy we Mnie, a Ja w was”.
Bóg chce być obecny nie obok człowieka, ale w jego sercu.

Może właśnie dziś warto zapytać siebie:
Czy naprawdę zapraszam Boga do swojej codzienności?
Czy pozwalam Duchowi Świętemu mnie prowadzić?
Czy moja wiara jest żywa, czy tylko przyzwyczajeniem?

04/05/2026

Nasze Siostry też będą!
Czekamy na spotkanie z niecierpliwością 😁

To z kim się spotkamy? 🙃

Zapisy tutaj:
https://forms.gle/ZhcPFAvpWg2vNvLcA

Trzymaliśmy Was chwilę w niepewności… ale już dłużej nie możemy tego ukrywać! 👀
Z ogromną radością potwierdzamy — już w te wakacje, po przerwie, wracamy na Wzgórze Miłosierdzia w Stryszawie! 🕊️

🔥 Obóz MTW – Młodzi Transmitują Wiarę w Jedności powraca z nową energią, świeżym zapałem i… zaczynamy z przytupem!

💥 STARTUJEMY Z ZAPISAMI! 💥
Nie zwlekajcie — zbierajcie ekipę, zapisujcie się i koniecznie udostępniajcie dalej, żeby nikt tego nie przegapił!

💸 Koszt? 740 zł

To będzie wyjątkowy czas — pełen radości, wspólnoty i czegoś więcej ✨
Mamy nadzieję, że widzimy się tam razem!

Wszystkie szczegóły znajdziecie w formularzu 😇

03/05/2026

Ewangelia prowadzi nas dzisiaj w sam środek wielkanocnej nadziei: uczniowie słyszą słowa Jezusa w chwili niepokoju, a jednak On mówi: „Niech się nie trwoży serce wasze”. To nie jest tanie pocieszenie, ale obietnica zakorzeniona w Jego zwycięstwie nad śmiercią, które w okresie Wielkanocy szczególnie rozważamy. Jezus nie daje im mapy ani wskazówek — daje samego siebie: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem”. To znaczy, że wiara nie polega tylko na szukaniu właściwego kierunku, ale na trwaniu przy Nim, który już przeszedł przez śmierć do życia i otworzył nam drogę do Ojca.

W V niedzielę wielkanocną słyszymy zaproszenie do zaufania — nawet wtedy, gdy nie rozumiemy wszystkiego, jak Tomasz Apostoł czy Filip Apostoł. Jezus odpowiada na ich pytania nie teorią, ale objawieniem: kto widzi Jego, widzi Ojca. W Nim Bóg staje się bliski, konkretny i obecny w naszym życiu. Wielkanoc przypomina, że ta droga nie kończy się krzyżem, ale prowadzi do życia — i już teraz zaczyna się w sercu każdego, kto Mu zaufa.

Pytania do refleksji:

Czy w moim codziennym życiu naprawdę traktuję Jezusa jako drogę, czy raczej szukam własnych, wygodniejszych ścieżek?

W jakich sytuacjach najbardziej potrzebuję dziś zaufać, że to On jest prawdą i życiem, nawet jeśli nie wszystko rozumiem?

02/05/2026

W scenie opisanej w Ewangelii Jezus, zawieszony na krzyżu, nie myśli o sobie — myśli o relacjach. W chwili największego cierpienia tworzy nową więź: „Oto syn Twój… oto Matka twoja”. To nie tylko gest troski, ale dar dla całego Kościoła. Maryja staje się Matką każdego ucznia.

Umiłowany uczeń „wziął Ją do siebie”. To zdanie jest zaproszeniem także dla nas. Przyjąć Maryję to nie tylko oddać Jej cześć, ale pozwolić, by była obecna w codzienności — w naszych decyzjach, trudnościach i modlitwie.

W uroczystość Maryi Królowej Polski patrzymy na Nią nie tylko jako na znak historii i tradycji, ale jako na żywą Matkę, która wciąż prowadzi do Chrystusa. Czy jest miejsce dla Niej w moim „domu” — w sercu, w rodzinie, w życiu?

Może dziś warto na nowo odpowiedzieć jak uczeń: przyjąć Ją — naprawdę.

26/04/2026

IV Niedziela Wielkanocna – Niedziela Dobrego Pasterza 🐑

Jezus mówi: „Ja jestem bramą”. Brama to miejsce przejścia – decyzji. Nie można stać w niej bez końca. Trzeba albo wejść, albo odejść. Chrystus nie jest jedną z wielu dróg – On jest drogą, która prowadzi do życia w obfitości. To życie nie oznacza braku trudności, ale obecność sensu, pokoju i nadziei, które nie zależą od okoliczności.

Owce rozpoznają głos pasterza. To zdanie może wydawać się proste, ale kryje w sobie głęboką prawdę o wierze: chrześcijaństwo nie zaczyna się od zasad, ale od słuchania. Każdy z nas nosi w sobie wiele głosów – świata, lęków, ambicji, opinii innych ludzi. Wśród nich rozbrzmiewa także cichy, ale wierny głos Chrystusa. Problem nie polega na tym, że Bóg milczy, lecz na tym, że często trudno nam Go usłyszeć.

Dziś szczególnie modlimy się o nowe powołania – o ludzi, którzy usłyszą ten głos i pójdą za Nim, prowadząc innych do Boga. Może to właśnie teraz ktoś odkrywa, że jest wołany?

Wsłuchaj się dziś uważniej. Dobry Pasterz wciąż mówi. 🤍

18/04/2026

Droga do Emaus jest jak obraz naszego życia: idziemy, rozmawiamy, próbujemy zrozumieć wydarzenia, które nas przerastają. Uczniowie są smutni, zawiedzeni, bo ich nadzieje wydają się rozbite. A jednak właśnie w tym stanie przyłącza się do nich Jezus — nierozpoznany, cichy, cierpliwy.

Kluczowy moment tej Ewangelii pojawia się wtedy, gdy dzień się nachyla ku wieczorowi. Uczniowie mówią: „Zostań z nami”. To proste zaproszenie ma ogromne znaczenie. Jezus nie narzuca swojej obecności — On czeka na zaproszenie. I kiedy je otrzymuje, zostaje. To pokazuje, że relacja z Nim nie jest przymusem, ale odpowiedzią na pragnienie serca. Czasem wystarczy właśnie to jedno zdanie: „Zostań ze mną” — wypowiedziane szczerze, nawet w zmęczeniu czy zagubieniu.

A potem następuje rozpoznanie przy łamaniu chleba — i zaraz po nim zdumienie uczniów: „Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze?”. To zdanie odsłania coś bardzo ważnego: Jezus był obecny wcześniej, zanim został rozpoznany. Ich serca już reagowały — czuły ciepło, światło, życie. Często tak jest i z nami: Bóg działa w nas wcześniej, niż jesteśmy w stanie to nazwać czy zrozumieć.

To „pałające serce” to znak Jego obecności — delikatny, ale prawdziwy. Może pojawia się w słowie, które nas porusza, w nagłym pokoju pośród chaosu, w pragnieniu dobra, które się w nas budzi.

Ta Ewangelia uczy więc dwóch rzeczy. Po pierwsze: warto zapraszać Jezusa do swojej codzienności, nawet jeśli Go jeszcze nie rozpoznajemy. Po drugie: warto wsłuchiwać się w swoje serce — bo ono często pierwsze wie, że On jest blisko.

Może dziś wystarczy jedno zdanie modlitwy: „Zostań ze mną”. A resztę On sam uczyni.