Pniewnik położony jest na dawnym szlaku handlowym wiodącym z Mazowsza na Ruś i Litwę. Leży na pograniczu trzech diecezji: warszawsko-praskiej, siedleckiej i drohiczyńskiej. Sąsiednia parafia w Czerwonce Liwskiej należy już do diecezji siedleckiej, a siedziba gminy – Korytnica – do diecezji drohiczyńskiej. Do parafii należy 1800 mieszkańców i około 20 wiosek. Kościół parafialny znajduje się w centr
um wsi, przy trasie ze Stanisławowa do Węgrowa. Jest to już czwarta świątynia w dziejach Pniewnika, o którym pierwsze wzmianki pochodzą już z roku 1414 r. Pierwsza powstała zaraz po 1447 r., kiedy to z części parafii Liw ustanowiono tu parafię. Drewniany kościół przetrwał do 1754 r. i zniszczony został przez pożar. Grzegorz Smoliński zbudował drugą drewnianą świątynię, która przetrwała do 1911 r. Ponieważ z czasem okazała się ona zbyt mała jak na potrzeby parafii, postanowiono zbudować większą i murowaną. Jej budowa trwała w latach 1909-1914. Niestety, podczas I wojny światowej, 9 sierpnia 1915 r. wojska rosyjskie wysadziły ją w powietrze. Zrozpaczeni mieszkańcy, którzy nie zdążyli nawet spłacić długów zaciągniętych na dokończenie budowy kościoła, stanęli przed wielkim wyzwaniem. Po sześciu latach od tragedii rozpoczęli budowę obecnego kościoła. Najpierw zbudowali cegielnię, która produkowała potrzebny materiał. Drewno na budowę pochodziło z darowizn parafian i kwesty przeprowadzonej w pobliskich parafiach. Budowę rozpoczął ks. Józef Potaski, a kontynuowali ks. Julian Budziszewski i ks. Feliks Bogusz. Wspomniany ks. Bogusz był proboszczem w Pniewniku blisko 40 lat (1946-1983). Adres:
Pniewnik 43
07-120 Korytnica
