Pierwszy kościół miał być wystawiony już w 1410 roku przez Jakóba Biskupa Płockiego, o czym jest wzmianka w dawniejszych wizytacjach. Jakie zaś koleje przechodził później, nie ma pewności. Pewnym jest, że w czasie, gdy proboszczem był ks. Marcin Popławski kościół spłonął. Było to w 1706 roku. W 1728 roku za staraniem ks. Bartłomieja Kanigowskiego – Rektora kościoła w Sulerzyżu został wystawiony no
wy kościół przez p. Mostowskiego – dziedzica i kolatora. Był on drewniany w stylu prostym, o dwóch nawach. Kościół ten remontowany był w 1876 roku i niestety, podobnie jak poprzedni, spalił się od uderzenia pioruna 30 lipca 1907 roku. Proboszczem był wówczas ks. Andrzej Sękus. W tydzień po spaleniu parafianie postanowili budować swoim kosztem nowy kościół, tym razem murowany. Nastąpiła zmiana proboszcza – na miejsce ks. Sękusa przybył ks. Aleksander Kasiński. W 1908 roku przystąpił on do budowy kościoła. Do roku 1910, na czas wizytacji kanonicznej J.E.ks. Biskupa Juliana Nowowiejskiego, doprowadzono roboty do dachu. Nie danym było jednak ks. Kasińskiemu doprowadzić budowy do końca. 4 lutego 1912 roku ks. Kasiński zmarł. Jego następca, ks. Roman Mossakowski, kontynuował rozpoczęte z rozmachem dzieło doprowadzając budowę do stanu „surowego”, z wyjątkiem wieży. Wtedy opuścił parafię (1919 rok). Następujący po nim ks. Wacław Ozdobińskiskupił się na innych pracach: zbudował schody przed głównym wejściem i cementową posadzkę w kruchcie. Budowę wieży kościelnej dokończył kolejny proboszcz – ks. Stanisław Bobiński, który zajął miejsce ks. Ozdobińskiego w 1927 roku. Dopiero on, jako czwarty z kolei budowniczy kościoła, doczekał jego konsekracji. Odbyła się ona 1 czerwca 1932 roku, a więc po 24 latach od rozpoczęcia prac. Konsekracji dokonał J.E.ks. Biskup Leona Wetmański. W 1934 roku z materiałów uzyskanych z rozebranej dzwonnicy ks. Bobiński zbudował dom parafialny, w którym znalazła pomieszczenie szkoła. W 1939 roku rozpoczęła się wojna i wszystkie prace zostały przerwane. Okupanci zabrali dzwony i rozebrali parkany przy kościele w Sulerzyżu i Chotumiu. W 1945 roku proboszczem w Sulerzyżu został ks. Bronisław Tałaszkiewicz, który proboszczował tylko rok, ale w ciągu tego okresu wyposażył kościół w potrzebne umeblowanie. Od 6 grudnia 1946 roku do 1966 roku proboszczem był ks. Franciszek Gołaszewski, który pomalował kościół i zelektryfikował go, a także ogrodził zarówno kościół jak i cmentarz grzebalny betonowym parkanem. Od 1966 roku, kiedy to ks. Gołaszewski przeszedł na emeryturę, proboszczem został ks. Wiesław Wiśniewski. Podjął on wiele prac gospodarczych m.in. założył na plebanii centralne ogrzewanie, kanalizację i telefon oraz dokończył budowę parkanu na cmentarzu oraz założył tam bramę. Ogrodził też drewnianym płotem plebanię i dom parafialny. Funkcję proboszcza pełnił do 1977 roku, kiedy to na jego miejsce przybył ks. Zygmunt Dąbrowski. Dokończył on remontu domu parafialnego. W kościele odnowił boczny ołtarz, ambonę, stacje Drogi Krzyżowej oraz trzy wieżyczki kościelne. W lipcu 2001 roku nowym proboszczem został ks. Tadeusz Kulesza. Jego główną zasługą był remont stropu i dachu kościoła w Sulerzyżu. Ponadto dokonał m.in. remontu plebanii, oczyszczenia jej otoczenia ze zbędnego zadrzewienia, remontu sali w domu parafialnym. Kolejnym, obecnym proboszczem jest ks. Janusz Rumiński. Okres swego duszpasterzowania w parafii rozpoczął 16 lipca 2006 roku. Z wykonanych do tej pory prac gospodarczych, które przeprowadził, należy wymienić: budowę kaplicy na cmentarzu grzebalnym, ogrzewanie w kościele, wykonanie marmurowych podłóg w prezbiterium i zakrystii, zakup nowych mebli do zakrystii, utworzenie parkingu przy domu parafialnym. Ponadto ks. Rumiński powołał na nowo do życia istniejące przed wiekami Bractwo Św. Anny oraz zorganizował stałą asystę procesyjną. Obecnie podjął się trudnego przedsięwzięcia – rozpoczął starania o budowę nowej plebanii.
