17/08/2026
WARTO WIEDZIEĆ!?
Czym są intencje mszalne? Co dzieje się z ofiarą? A co, jeśli kapłan umrze? - lub zmieni parafię.
Wokół intencji mszalnych i pieniędzy składanych przy zamawianiu Mszy Świętej pojawia się wiele pytań.
Czy ksiądz może przyjąć pieniądze za Mszę?
Czy może przeznaczyć je na swoje potrzeby?
Co, jeśli pieniądze zostały wykorzystane, a Msza jeszcze nie została odprawiona?
Co dzieje się z nieodprawionymi intencjami, gdy kapłan umiera?
Warto odpowiedzieć na te pytania nie na podstawie opinii czy zasłyszanych historii, ale na podstawie Kodeksu Prawa Kanonicznego Kościoła katolickiego.
Czym właściwie jest intencja mszalna?
Kiedy wierny prosi kapłana o odprawienie Mszy Świętej w określonej intencji, może złożyć przy tym ofiarę.
Kościół nazywa ją stypendium mszalnym, czyli ofiarą związaną z odprawieniem Mszy w określonej intencji.
Kodeks Prawa Kanonicznego w kan. 945 §1 mówi:
„Każdy kapłan odprawiający lub koncelebrujący Mszę świętą może przyjąć ofiarę, aby zastosować Mszę świętą w określonej intencji”.
To nie jest więc zapłata za Mszę Świętą.
Kościół bardzo mocno zabezpiecza tę kwestię.
Kan. 947 nakazuje, aby od ofiar mszalnych całkowicie usuwać wszelkie pozory transakcji lub handlu.
Nie można więc traktować Mszy jako usługi, którą kupuje się za określoną cenę.
Po co więc jest ta ofiara?
Kodeks mówi o tym wprost w kan. 946.
Wierni, którzy składają ofiarę za Mszę w swojej intencji, przyczyniają się do dobra Kościoła oraz uczestniczą w jego trosce o utrzymanie duchownych i dzieł Kościoła.
Czyli ofiara ma dwa wymiary.
Jest związana z prośbą o odprawienie Mszy w określonej intencji.
Jednocześnie stanowi udział wiernego w utrzymaniu Kościoła, jego duchownych i jego dzieł.
Czy ksiądz może od razu wydać otrzymane pieniądze?
Samo otrzymanie ofiary nie oznacza, że kapłan może powiedzieć:
„Pieniądze już mam, więc sprawa jest zakończona”.
Nie.
Najważniejsze jest to, że wraz z przyjęciem intencji i ofiary powstaje obowiązek odprawienia Mszy w określonej intencji.
Kan. 949 mówi bardzo jasno, że osoba zobowiązana do odprawienia Mszy w intencji ofiarodawcy pozostaje do tego zobowiązana nawet wtedy, gdy otrzymana ofiara zaginęła bez jej winy.
To pokazuje bardzo ważną rzecz:
Obowiązek odprawienia Mszy nie znika dlatego, że z pieniędzmi coś się stało.
Nawet gdyby pieniądze zostały utracone bez winy kapłana, obowiązek odprawienia Mszy nadal pozostaje.
A zatem tym bardziej samo wydanie pieniędzy nie może być traktowane jako zwolnienie z obowiązku odprawienia zamówionej Mszy.
Czy kapłan może przekazać intencję innemu księdzu?
Tak.
Kodeks Prawa Kanonicznego przewiduje taką możliwość.
Jeżeli kapłan chce powierzyć odprawienie Mszy innemu kapłanowi, powinien przekazać ją jak najszybciej kapłanowi, którego uważa za odpowiedniego.
Co bardzo ważne:
otrzymaną ofiarę powinien przekazać w całości, z wyjątkiem sytuacji określonej w kan. 955, dotyczącej ewentualnej nadwyżki przekazanej ze względu na osobę konkretnego kapłana.
Kapłan, który przekazuje intencję innemu księdzu, ma również obowiązek dopilnować jej odprawienia, aż otrzyma potwierdzenie zarówno przyjęcia obowiązku, jak i otrzymania ofiary.
Kodeks nakazuje również prowadzenie odpowiedniej dokumentacji.
Czy kapłan może przyjąć więcej intencji, niż jest w stanie odprawić?
Nie.
To jest bardzo ważny przepis, o którym wiele osób nie wie.
Kan. 953 mówi:
„Nikomu nie wolno przyjmować tylu ofiar mszalnych do osobistego odprawienia, z których nie może się wywiązać w ciągu roku”.
Czyli kapłan nie może bez ograniczenia przyjmować kolejnych intencji, jeżeli wie, że nie będzie w stanie ich odprawić.
Jeżeli w danym kościele przyjęto więcej intencji, niż można tam odprawić, Kodeks pozwala na odprawienie ich w innym miejscu, chyba że ofiarodawca wyraźnie zaznaczył, że Msza ma być odprawiona właśnie w tym konkretnym miejscu.
A co, jeśli kapłan ma wiele Mszy jednego dnia?
Tutaj również istnieją konkretne przepisy.
Kapłan, który odprawia kilka Mszy tego samego dnia, może zastosować każdą z nich do intencji, dla której złożono ofiarę.
Ale poza Bożym Narodzeniem może zatrzymać dla siebie ofiarę tylko za jedną z tych Mszy.
Pozostałe ofiary musi przeznaczyć na cele określone przez właściwego ordynariusza.
Jeżeli kapłan koncelebruje drugą Mszę tego samego dnia, nie może z tego tytułu przyjąć kolejnej ofiary mszalnej.
Tak stanowi kan. 951.
A co, jeśli pieniądze zostały wykorzystane, a Msza nie została odprawiona?
Tutaj trzeba rozdzielić dwie rzeczy.
Pieniądze i obowiązek odprawienia Mszy to nie jest to samo.
Jeżeli kapłan przyjął intencję i ofiarę, jego obowiązek odprawienia Mszy pozostaje.
Nie może uznać, że skoro pieniądze zostały już wykorzystane, obowiązek przestał istnieć.
Kodeks mówi nawet o sytuacji, w której otrzymana ofiara została utracona bez winy kapłana. Mimo utraty pieniędzy obowiązek odprawienia Mszy pozostaje.
Dlatego nie wolno przedstawiać sprawy w sposób:
„Pieniądze zostały wydane, więc intencja przepada”.
Nie. Intencja nie przepada z tego powodu.
A co się dzieje, kiedy Msza zostaje odprawiona?
Wtedy zostaje spełniony obowiązek związany z przyjętą intencją.
Kapłan powinien dokładnie odnotować zarówno Msze, które przyjął do odprawienia, jak i te, które już odprawił.
Kan. 958 nakazuje również proboszczowi lub rektorowi kościoła, w którym przyjmuje się ofiary mszalne, prowadzenie specjalnej księgi.
Powinny być w niej zapisane:
liczba Mszy do odprawienia,
intencja,
otrzymana ofiara,
oraz fakt odprawienia Mszy.
Co więcej, ordynariusz ma obowiązek kontrolowania tych ksiąg co roku, osobiście albo przez inne osoby.
Czyli Kościół przewidział mechanizm kontroli realizacji przyjętych intencji mszalnych.
A co, jeśli kapłan umrze, a pozostają nieodprawione intencje?
To jest bardzo ważne pytanie.
Nie można powiedzieć:
„Ksiądz umarł, więc wszystkie nieodprawione intencje automatycznie przepadły”.
Kodeks przewiduje mechanizm przekazywania obowiązków mszalnych innym kapłanom.
Jeżeli kapłan powierza odprawienie Mszy innemu kapłanowi, musi zadbać o przekazanie obowiązku i ofiary oraz o uzyskanie potwierdzenia.
Natomiast w odniesieniu do niezałatwionych zobowiązań mszalnych Kodeks w kan. 956 stanowi, że obowiązki Mszy, których nie wykonano w ciągu roku, mają zostać przekazane ordynariuszowi, zgodnie ze sposobem przez niego określonym.
Jednocześnie kan. 957 wskazuje, że za nadzór nad wypełnianiem obowiązków mszalnych odpowiada właściwy ordynariusz, a w przypadku kościołów instytutów zakonnych lub stowarzyszeń życia apostolskiego ich przełożeni.
Dlatego w przypadku śmierci kapłana nie można uczciwie powiedzieć:
„Nie wiadomo, co się dzieje”.
Kościół ma przepisy dotyczące ewidencji, przekazywania i nadzorowania obowiązków mszalnych.
Szczegółowy sposób postępowania może wynikać również z przepisów i regulacji właściwej diecezji.
I jeszcze jedna rzecz, o której warto pamiętać
Kościół bardzo wyraźnie podkreśla, że Msza Święta nie jest towarem.
Nie kupujemy Eucharystii.
Nie kupujemy łaski.
Nie kupujemy Bożego działania.
Ofiara mszalna jest związana z prośbą o odprawienie Mszy w określonej intencji i jednocześnie jest udziałem wiernego w trosce o utrzymanie duchownych i dzieła Kościoła.
Dlatego Kościół nakazuje, aby w związku z ofiarami mszalnymi nie było nawet pozoru handlu.
Co zatem warto zapamiętać?
1. Można złożyć ofiarę związaną z odprawieniem Mszy w określonej intencji.
2. Przyjęcie intencji wiąże kapłana obowiązkiem jej odprawienia.
3. Kapłan nie może przyjmować więcej intencji, niż jest w stanie zrealizować w ciągu roku.
4. Jeżeli nie może odprawić Mszy, może przekazać jej odprawienie innemu odpowiedniemu kapłanowi, przekazując zgodnie z prawem także otrzymaną ofiarę.
5. Utrata lub wykorzystanie pieniędzy nie znosi obowiązku odprawienia Mszy.
6. Przyjęte i odprawione Msze powinny być odpowiednio ewidencjonowane.
7. Istnieje kościelny nadzór nad realizacją obowiązków mszalnych.
8. Śmierć kapłana nie oznacza, że nieodprawione intencje przestają istnieć. Obowiązki mszalne podlegają dalszemu postępowaniu przewidzianemu przez prawo Kościoła.
I może najważniejsze:
Ofiara za Mszę nie jest zapłatą za Boga.
Nie płacimy kapłanowi za to, żeby „załatwił coś u Boga”.
Składamy ofiarę, prosząc o sprawowanie Eucharystii w określonej intencji, a przez tę ofiarę uczestniczymy także w trosce Kościoła o jego kapłanów i dzieła.
Dlatego temat intencji mszalnych powinien być traktowany z ogromną uczciwością zarówno przez kapłana, jak i przez wiernego.
📖 Podstawa prawna: Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 945–958.
Szczególnie warto przeczytać kanony 945, 946, 947, 948, 949, 953, 955, 956, 957 i 958.
Materiał: administrator
