19/08/2021
Z Kalendarza Vaiśnava...
Dziś przypada dzień odejścia Śrila Rupy Goswamiego oraz Śrila Gauridasa Pandita. Śrila Rupa Goswami jest znany jako Bhakti - rasacarya, ekspert od smaków Czystej Służby Oddania. Śrila Rupa Goswami wraz ze swym starszym bratem Śrila Sanatana Goswamim, porzucili swoje stanowiska w rządzie Nawab Husain Szacha, aby przyłączyć się do Śri Caitanyi Mahaprabhu. Upełnomocniony przez Pana Caitanyę, Śrila Rupa Goswami napisał wiele ksiązek o Świadomości Kryszny. Streszczeniem jego Bhakti-rasamrita-sindhu, jest Nektar Oddania, a Upadeśamrita jest dostępna jako Nektar Instrukcji.
C.C. Adi-lila 10,84
Adi 10.84 Po stronie zachodniej była gałąź czterdziesta trzecia, czterdziesta czwarta i czterdziesta piąta - Śri Sanatana, Śri Rupa i Anupama. Były one najlepsze ze wszystkich.
Znaczenie: Śri Anupama był ojcem Śrila Jivy Gosvamiego i najmłodszym bratem Śri Sanatany Gosvamiego i Śri Rupy Gosvamiego. Jego poprzednie imię brzmiało Vallabha, ale kiedy Pan Caitanya go spotkał, nadał mu imię Anupama. Ponieważ ci trzej bracia pracowali w rządzie muzułmańskim, otrzymali tytuł Mullik. Nasza osobista rodzina związana jest z Mullikami zamieszkującymi na Drodze Mahatmy Gandhiego w Kalkucie i często odwiedzaliśmy ich świątynię Radha-Govinda. Należą oni do tej samej rodziny co my. Naszą rodzinną gotrą, czyli oryginalną linią genealogiczną, jest gautama-gotra, czyli linia uczniów wywodząca się od Gautamy Muniego, i nasze nazwisko jest De. Lecz ponieważ przyjęli oni pozycję Zamindarów w rządzie muzułmańskim, otrzymali tytuł Mullik. Podobnie, Rupa, Sanatana i Vallabha również otrzymali tytuł Mullik. Mullik oznacza "pan". Tak jak rząd angielski nadaje bogatym i szanowanym osobom tytuł "lord", tak muzułmanie nadają tytuł Mullik bogatym, szanowanym rodzinom mającym związek z rządem. Tytuł Mullik spotyka się nie tylko pomiędzy arystokracją hinduską, lecz również pomiędzy muzułmanami. Tytuł ten nie jest ograniczony do określonej rodziny, lecz jest nadawany różnym rodzinom i kastom. Kwalifikacje potrzebne do otrzymania tego tytułu to zamożność i godność społeczna.
Sanatana Gosvami i Rupa Gosvami należeli do bharadvaja-gotry, co oznacza, że należeli albo do rodziny, albo sukcesji uczniów Bharadvajy Muniego. Jako członkowie ruchu świadomości Krsny, należymy do rodziny albo sukcesji uczniów Sarasvati Gosvamiego i wskutek tego jesteśmy znani jako Sarasvata. Dlatego pokłony ofiarowane są mistrzowi duchowemu jako sarasvata-deva, czyli członkowi rodziny Sarasvata (namas te sarasvate devam), którego misją jest szerzenie kultu Śri Caitanyi Mahaprabhu (gaura-vani-pracarine) i walka z impersonalistami i voidystami (nirviśesa-śunyavadi-paścatya-deśa-tarine). To było również zajęciem Sanatany Gosvamiego, Rupy Gosvamiego i Anupamy Gosvamiego.
Drzewo genealogiczne Sanatany Gosvamiego, Rupy Gosvamiego i Vallabhy Gosvamiego może zostać prześledzone aż do dwunastego wieku śakabda, kiedy dżentelmen o imieniu Sarvajna pojawił się w bardzo bogatej i zamożnej rodzinie bramińskiej w prowincji Karnata. Miał on dwóch synów o imionach Aniruddhera Rupeśvara i Harihara, którzy zostali pozbawieni swych królestw i w ten sposób zmuszeni zamieszkać w górach. Syn Rupeśvary, który miał na imię Padmanabha, przeniósł się do miejsca w Bengalu na brzegu Gangesu znanego jako Naihati. Tam miał pięciu synów, z których najmłodszy, Mukunda, miał dobrze wychowanego syna o imieniu Kumaradeva, który był ojcem Rupy, Sanatany i Vallabhy. Kumaradeva mieszkał w Baklacandra-dvipie, która znajdowała się w okręgu Yaśohara i teraz znana jest jako Phateyabad. Spośród wielu jego synów, trzech przyjęło ścieżkę Vaisnavizmu. Później Śri Vallabha i jego starsi bracia Śri Rupa i Sanatana przybyli z Candradvipy do wioski w okręgu Maldah w Bengalu, znanej jako Ramakeli. To w tej wiosce narodził się Śrila Jiva Gosvami, przyjmując Vallabhę za swego ojca. Ponieważ trzej bracia zaangażowali się w służbę rządu muzułmańskiego, otrzymali tytuł Mullik. Kiedy Pan Caitanya Mahaprabhu odwiedził wioskę Ramakeli, spotkał tam Vallabhę. Później Śri Rupa Gosvami, po spotkaniu ze Śri Caitanyą Mahaprabhu, zrezygnował ze służby rządowej i kiedy udał się do Vrndavany, aby spotkać Pana Caitanyę, Vallabha mu towarzyszył. Spotkanie Rupy Gosvamiego i Vallabhy z Caitanyą Mahaprabhu w Allahabad opisane zostało w Dziewiętnastym Rozdziale Madhya-lili.
W rzeczywistości ze stwierdzeń Sanatany Gosvamiego wynika, że Śri Rupa Gosvami i Vallabha udali się do Vrndavany na polecenie Śri Caitanyi Mahaprabhu. Najpierw udali się do Mathury, gdzie spotkali dżentelmena Subuddhi Rayę, który utrzymywał się ze sprzedaży suchego drewna opałowego. Był on bardzo zadowolony, że spotkał Śri Rupę Gosvamiego i Anupamę i pokazał im dwanaście lasów Vrndavany. Tak więc mieszkali we Vrndavanie przez miesiąc, a następnie ponownie udali się na poszukiwanie Sanatany Gosvamiego. Idąc wzdłuż brzegu Gangesu dotarli do Allahabad, czyli Prayaga-tirtha, ale ponieważ Sanatana Gosvami przybył tam inną drogą, nie spotkali go. Kiedy Sanatana Gosvami przybył do Mathury, Subuddhi Raya poinformował go o wizycie Rupy Gosvamiego i Anupamy. Kiedy Rupa Gosvami i Anupama spotkali Caitanyę Mahaprabhu w Benares, usłyszeli od Niego o podróżach Sanatany Gosvamiego i tak powrócili do Bengalu, uporządkowali swe sprawy z państwem i, na polecenie Śri Caitanyi Mahaprabhu, poszli zobaczyć Pana w Jagannatha Puri.
W roku 1436 śakabda, najmłodszy brat, Anupama, umarł i powrócił do domu, z powrotem do Boga. Udał się do siedziby w niebie duchowym, gdzie przebywa Śri Ramacandra. W Jagannatha Puri Śri Rupa Gosvami poinformował Śri Caitanyę Mahaprabhu o tym wydarzeniu. Vallabha był wielkim bhaktą Śri Ramacandry; dlatego nie był w stanie poważnie potraktować wielbienia Radha-Govindy zgodnie z instrukcjami Śri Caitanyi Mahaprabhu. Jednakże bezpośrednio przyjął Śri Caitanyę Mahaprabhu za inkarnację Najwyższej Osoby Boga Ramacandry. W Bhakti-ratnakara znajduje się następujące stwierdzenie: "Śri Gaurasundara nadał Vallabhie imię Anupama, lecz był on zawsze zaabsorbowany służbą oddania dla Pana Ramacandry. Nie znał nikogo poza Śri Ramacandrą, lecz wiedział, że Caitanya Gosani był tym samym Panem Ramacandrą."
Gaura-ganoddeśa-dipika (180) opisuje, że Śri Rupa Gosvami był gopi o imieniu Śri Rupa-manjari. W Bhakti-ratnakara znajduje się lista książek skompilowanych przez Śri Rupę Gosvamiego. Spośród wszystkich tych książek, pomiędzy Vaisnavami popularnych jest szesnaście:
(1) Hamsaduta,
(2) Uddhava-sandeśa,
(3) Krsna-janma-tithi-vidhi,
(4 i 5) Ganoddeśa-dipika, Brhat (większa) i Laghu (mniejsza),
(6) Stavamala,
(7) Vidagdha-madhava,
(8) Lalita-madhava,
(9) Dana-keli-kaumudi,
(10) Bhakti-rasamrta-sindhu (jest to najsłynniejsza książka Śri Rupy Gosvamiego),
(11) Ujjvala-nilamani,
(12) Akhyata-candrika,
(13) Mathura-mahima,
(14) Padyavali,
(15) Nataka-candrika i
(16) Laghu-bhagavatamrta.
Śri Rupa Gosvami porzucił wszelkie związki rodzinne, przyjął wyrzeczony porządek życia i podzielił swe pieniądze, oddając pięćdziesiąt procent braminom i Vaisnavom, a dwadzieścia pięć procent swym kutumba (członkom rodziny). Dwadzieścia pięć procent zatrzymał na osobiste potrzeby. W Jagannatha Puri spotkał Haridasa Thakurę i tam spotkał również Pana Caitanyę i innych Jego towarzyszy. Śri Caitanya Mahaprabhu zwykł chwalić pismo Rupy Gosvamiego. Śrila Rupa Gosvami mógł komponować wersety zgodnie z pragnieniem Śri Caitanyi Mahaprabhu i z Jego polecenia napisał dwie książki Lalita-madhavę i Vidagdha-madhavę. Pan Caitanya pragnął, aby dwaj bracia, Sanatana Gosvami i Rupa Gosvami, publikowali wiele książek popierających religię Vaisnava. Kiedy Sanatana Gosvami spotkał Śri Caitanyę Mahaprabhu, Pan również poradził mu, by udał się do Vrndavany.
Śri Sanatana Gosvami opisany jest w Gaura-ganoddeśa-dipice (181). Poprzednio był znany jako Rati-manjari albo czasami Labanga-manjari. Bhakti-ratnakara oznajmia, że jego mistrz duchowy, Vidyavacaspati, czasami przebywał w wiosce Ramakeli i u niego Sanatana Gosvami studiował całą literaturę wedyjską. Był tak oddany swemu mistrzowi duchowemu, że nie można tego opisać. Według systemu wedyjskiego jeśli ktoś widzi muzułmanina, musi spełnić rytuały, aby odpokutować za to spotkanie. Sanatana Gosvami zawsze obcował z królami muzułmańskimi. Nie przywiązując wiele uwagi do zaleceń wedyjskich zwykł odwiedzać domy muzułmańskich królów i wskutek tego uważał, że został nawrócony na mahometanizm. Dlatego był zawsze bardzo pokorny i łagodny. Kiedy Sanatana Gosvami przedstawił się Panu Caitanyi Mahaprabhu, przyznał: "Zawsze obcuję z ludźmi niskiej klasy i dlatego moje zachowanie jest odrażające." W rzeczywistości należał do szanowanej rodziny bramińskiej, ale ponieważ uważał swe zachowanie za odrażające, nie usiłował zaliczać się do braminów, lecz zawsze pozostawał pomiędzy ludźmi niższych kast. Napisał Hari-bhakti-vilasa i Vaisnava-tosani, które jest komentarzem do Dziesiątego Canto Śrimad-Bhagavatam. W roku 1476 śakabda ukończył komentarz Brhad-vaisnava-tosani do Śrimad-Bhagavatam. W roku 1504 śakabda ukończył Laghu-tosani.
Śri Caitanya Mahaprabhu nauczał Swych zasad poprzez czterech głównych zwolenników. Spośród nich wyjątkowym jest Ramananda Raya, gdyż poprzez niego Pan nauczał, w jaki sposób bhakta może całkowicie zniszczyć moc Kupidyna. Dzięki mocy Kupidyna skoro tylko mężczyzna ujrzy piękną kobietę, zostaje pokonany przez jej piękno. Śri Ramananda Raya pokonał dumę Kupidyna, ponieważ w Jagannatha-vallabha-nataka osobiście kierował niezwykle pięknymi młodymi dziewczętami w tańcu, lecz ich młodzieńcze piękno nigdy nie podziałało na niego. Śri Ramananda Raya osobiście kąpał te dziewczęta, dotykając ich i myjąc je własnymi rękoma, jednakże pozostał spokojny i beznamiętny, jakim powinien być wielki bhakta. Pan Caitanya Mahaprabhu stwierdził, że było to możliwe tylko dla Ramananda Rayi. Podobnie, Damodara Pandita był znany ze swej obiektywności krytyka. Nie oszczędził nawet Caitanyi Mahaprabhu. Tego również nie może nikt imitować. Haridasa Thakurę cechowała wyjątkowa wytrzymałość, ponieważ chociaż był bity kijami na dwudziestu dwóch jarmarkach, niemniej jednak pozostał tolerancyjny. Podobnie, chociaż Śri Sanatana Gosvami należał do najbardziej szanowanej rodziny bramińskiej, cechowała go wyjątkowa pokora i łagodność.
Dziewiętnasty Rozdział Madhya-lili opisuje, jakie środki przyjął Sanatana Gosvami w celu uwolnienia się od służby rządowej. Posłał on Nawabowi, gubernatorowi muzułmańskiemu, zawiadomienie o chorobie, a w rzeczywistości z braminami studiował w domu Śrimad-Bhagavatam. Kiedy Nawab otrzymał tę informację od lekarza królewskiego, natychmiast poszedł odwiedzić Sanatanę Gosvamiego, aby odkryć jego zamiary. Nawab poprosił Sanatanę, aby towarzyszył mu w wyprawie do Orissy, lecz kiedy Sanatana Gosvami odmówił, Nawab kazał go uwięzić. Kiedy Rupa Gosvami opuszczał dom, pozostawił notatkę Sanatanie Gosvamiemu, w której informował go o pewnych pieniądzach, które powierzył lokalnemu handlarzowi. Sanatana Gosvami wykorzystał te pieniądze do przekupienia strażnika więziennego i do wydostania się z więzienia. Następnie udał się do Benares, aby spotkać Caitanyę Mahaprabhu. Wziął ze sobą tylko jednego sługę, który miał na imię Iśana. W drodze zatrzymali się w sarai, czyli hotelu, i kiedy właściciel hotelu dowiedział się, że Iśana miał trochę złotych monet, zamierzał zabić zarówno Sanatanę Gosvamiego, jak i Iśanę i zabrać im monety. Później Sanatana Gosvami spostrzegł, że chociaż właściciel hotelu nie znał ich, ze szczególną uwagą dbał o ich komfort. Dlatego doszedł do wniosku, że Iśana musiał w tajemnicy trzymać przy sobie trochę pieniędzy i że właściciel hotelu był tego świadom i wskutek tego planował ich zabić. Zapytany przez Sanatanę Gosvamiego, Iśana przyznał, że w istocie miał ze sobą pieniądze, toteż Sanatana Gosvami zabrał je i oddał właścicielowi hotelu, prosząc, by pomógł przedostać im się przez dżunglę. Tak więc z pomocą właściciela hotelu, który był również szefem złodziei na tym terytorium, przebył on góry Hazipur, które obecnie znane są jako Hazaribags. Następnie spotkał swego szwagra Śrikantę, który poprosił go, aby z nim został. Sanatana Gosvami odmówił, lecz zanim się rozstali, Śrikanta podarował mu wartościowy koc.
W jakiś sposób Sanatana Gosvami dotarł do Varanasi i tam w domu Candraśekhary spotkał Pana Caitanyę Mahaprabhu. Z polecenia Pana, Sanatanę Gosvamiego ogolono, a jego szaty zmieniono na szaty wędrownego mnicha, czyli babaji. Nałożył on stare szaty Tapana Miśry i przyjął prasada w domu bramina Maharastry. Następnie, w dysputach z Panem Caitanyą Mahaprabhu, Pan osobiście wyjaśnił mu wszystko o służbie oddania. Poradził Sanatanie Gosvamiemu, by pisał książki o służbie oddania, jak również książkę zawierającą wskazówki o czynnościach Vaisnavów, oraz by odnalazł zagubione miejsca pielgrzymek we Vrndavanie. Pan Caitanya Mahaprabhu udzielił mu Swych błogosławieństw, aby mógł wykonać całą tę pracę, a także wyjaśnił Sanatanie Gosvamiemu znaczenie wersetu atmarama z sześćdziesięciu jeden różnych punktów widzenia.
Sanatana Gosvami udał się do Vrndavany główną drogą, i kiedy dotarł do Mathury, spotkał Subuddhi Rayę. Następnie powrócił do Jagannatha Puri przez Jharikhandę, dżunglę Uttara Pradesh. W Jagannatha Puri postanowił porzucić swe ciało upadając pod koło Jagannatha ratha, lecz Caitanya Mahaprabhu ocalił go. Następnie Sanatana Gosvami spotkał Haridasa Thakurę i usłyszał o odejściu Anupamy. Później Sanatana Gosvami opisał chwały Haridasa Thakury. Sanatana przestrzegał etykiety świątyni Jagannatha, i aby odwiedzić Pana Caitanyę, szedł przez plażę, chociaż słońce prażyło niezwykle mocno. Poprosił Jagadananda Panditę, aby dał mu pozwolenie powrotu do Vrndavany. Pan Caitanya Mahaprabhu chwalił charakter Sanatany Gosvamiego i objął go, uważając jego ciało za duchowe. Śri Caitanya Mahaprabhu polecił Sanatanie Gosvamiemu, aby przez jeden rok mieszkał w Jagannatha Puri. Kiedy po wielu latach powrócił do Vrndavany, ponownie spotkał Rupę Gosvamiego i obaj bracia pozostali we Vrndavanie, aby wypełnić polecenia Śri Caitanyi Mahaprabhu.
Miejsce, gdzie poprzednio mieszkali Śri Rupa Gosvami i Sanatana Gosvami, stało się teraz miejscem pielgrzymek. Na ogół znane jest ono jako Gupta Vrndavana, czyli ukryta Vrndavana, i jest usytuowane osiem mil na południe od Imrejabajary. Nadal odwiedza się tam następujące miejsca:
(1) świątynię Bóstwa Śri Madana-mohana,
(2) drzewo Keli-kadamba, pod którym Śri Caitanya Mahaprabhu spotkał Sanatanę Gosvamiego nocą i
(3) Rupasagarę, ogromny staw wykopany przez Śri Rupę Gosvamiego.
W celu odnowienia świątyni i stawu, w roku 1924 założono towarzystwo nazywane Ramakeli-samskara-samiti.
Śrila Gauridasa Pandita jest uważany za symbol najwznioślejszej Służby Oddania w miłości do Boga. Poświęcił wszystko dla służby Panu Nityanandzie. Pan Caitanya i Pan Nityananda osobiście pojawili się w Jego domu, w formie Bóstw.
C.C. Adi-lila 11.26-27
Adi 11.26 Gauridasa Pandita, wzór najwznioślejszej służby oddania w miłości do Boga, posiadał największą moc otrzymywania i rozdawania takiej miłości.
Znaczenie: Powiedziane jest, że Gauridasa Pandita był zawsze pod patronatem króla Krsnadasa, syna Harihody. Gauridasa Pandita mieszkał w wiosce Śaligrama, która położona jest kilka mil od stacji kolejowej Mudagacha, a później przeniósł się do Ambika-kalana. Werset 128 Gaura-ganoddeśa-dipiki oznajmia, że poprzednio był on Subalą, jednym z przyjaciół pasterzy Krsny i Balaramy we Vrndavanie. Gauridasa Pandita był młodszym bratem Suryadasa Sarakheli i za pozwoleniem swego starszego brata przeniósł swą rezydencję nad brzeg Gangesu, gdzie mieszkał w mieście zwanym Ambika-kalana. Oto imiona niektórych potomków Gauridasa Pandity:
(1) Śri Nrsimha-caitanya,
(2) Krsnadasa,
(3) Visnudasa,
(4) Bada Balarama dasa,
(5) Govinda,
(6) Raghunatha,
(7) Badu Gangadasa,
(8) Auliya Gangarama,
(9) Yadavacarya,
(10) Hrdayacaitanya,
(11) Canda Haladara,
(12) Maheśa Pandita,
(13) Mukuta Raya,
(14) Bhatuya Gangarama,
(15) Auliya Caitanya,
(16) Kaliya Krsnadasa,
(17) Patuya Gopala,
(18) Bada Jagannatha,
(19) Nityananda,
(20) Bhavi,
(21) Jagadiśa,
(22) Raiya Krsnadasa i
(22 i pół) Annapurna.
Najstarszy syn Gauridasa Pandity znany był jako wielki Balarama, a najmłodszy jako Raghunatha. Synami Raghunathy byli Maheśa Pandita i Govinda. Córka Gauridasa Pandity była znana jako Annapurna.
Wioska Ambika-kalana, położona po przeciwnej stronie Gangesu naprzeciwko Śantipur, znajduje się dwie mile na wschód od stacji kolejowej Kalanakorta na wschodniej linii kolejowej. W Ambika-kalana znajduje się świątynia wzniesiona przez Zamindara Burdwanu. Przed świątynią rośnie ogromne drzewo tamaryndowe i powiedziane jest, że pod tym drzewem Gauridasa Pandita spotkał Pana Caitanyę Mahaprabhu. Miejsce, gdzie znajduje się świątynia, znane jest jako Ambika, a ponieważ znajduje się ono na terenie Kalany, wioska jest znana jako Ambika-kalana. Powiedziane jest, że w świątyni tej nadal znajduje się kopia Bhagavad-gity napisana przez Śri Caitanyę Mahaprabhu.
Adi 11.27 Czyniąc Pana Caitanyę i Pana Nityanandę Panami swego życia, Gauridasa Pandita poświęcił wszystko dla służby Pana Nityanandy, nawet swe związki rodzinne.
