Jadwiga Borgia Płaczek, podjęła inicjatywę poszukania większego domu dla wstępujących do Zgromadzenia kandydatek. W tym też czasie życzliwy Zgromadzeniu dr Stanisław Jezierski wskazał dom w Żabikowie, który był do nabycia. Matka Generalna skorzystała z tej bardzo sprzyjającej oferty. Dom wymagał remontu i dostosowania go do potrzeb nowicjatu. Wyremontowany dom tymczasowo został zajęty w lipcu 1920
r przez Komitet Czerwonego Krzyża i przeznaczony na szpital dla chorych uchodźców. odbyła się w niej pierwsza Msza święta Pasterka, którą odprawił ks. Leon Kaja i na stałe pozostawił w tabernakulum Najświętszy Sakrament za uprzednim pozwoleniem uzyskanym z Kurii Metropolitalnej w Poznaniu. Kaplicę i dom poświęcił ks. Karol Seichter, dziekan z parafii Wiry. Z czasem kaplica okazała się zbyt ciasna i dlatego, przy ofiarności mieszkańców, wzniesiono w roku 1922 większą, pod wezwaniem Najświętszego Serca Jezusowego, przylegają od wschodu do budynku klasztornego. W późniejszym czasie kaplica sióstr służyła jako kościół parafialny.
15.04.1921 została otwarta ochronka dla najmłodszych, pod wezwaniem św. Alojzego, do której uczęszczało początkowo 20 dzieci, a później ich liczba wzrosła do 100. Dnia 11 sierpnia 1930 r. zostały tu przeniesione z Jaszkowa doczesne szczątki Edmunda Bojanowskiego Założyciela Zgromadzenia i złożone w specjalnym sarkofagu. Czas wojny nie był przychylny dla dalszych dziejów placówki. Budynek został zajęty przez wojsko i urzędy niemieckie. Siostry częściowo wyjechały do innych domów, sześć sióstr, aresztowano 24.06.1941 r. i osadzono w obozie w Bojanowie. Również przełożona domu została uwięziona i osadzona w Lesznie, a następnie w Poznaniu przy ul. Młyńskiej, za spowodowanie opuszczenia domu przez siostry, co uniemożliwiło okupantowi osadzenie ich wszystkich w obozie w Bojanowie. Po zakończeniu działań wojennych siostry powróciły do żabikowskiego domu 15.03.1945 r.; od razu zajęły się remontami i naprawą zniszczeń domu i kaplicy. W domu przebywało wówczas 16 sióstr. Od września 1945 r. siostry na nowo zorganizowały ochronkę, do której uczęszczało 70 dzieci. Mieściła się ona najpierw na probostwie, a później w salce parafialnej. W trudnych powojennych warunkach, jesienią 1945 r., Zgromadzenie wydzierżawiło pomieszczenia na parterze budynku Ośrodkowi Zdrowia; pracowały w nim cztery siostry pielęgniarki z miejscowej wspólnoty sióstr. Przez codzienny, częsty kontakt z chorymi w miejscu pracy, wizyty domowe u chorych, pielęgnację ubogich, a również przez pracę w Ochronce, siostry coraz bardziej wchodziły w środowisko żabikowskie. Praca sióstr w Ośrodku Zdrowia jak i w Ochronce trwała do roku 1962.
28.06.1962 r. siostry otrzymały z Wydziału Oświaty wypowiedzenie i tego samego dnia nastąpiło komisyjne przejęcie Ochronki przez władze świeckie. Również parter domu, gdzie dotąd mieścił się Ośrodek Zdrowia w całości został przejęty przez ówczesne władze. Po wielu staraniach Zgromadzenia Ośrodek Zdrowia opuścił budynek 13 grudnia 1984 r. Do Żabikowa powrócił 14 listopada 1983 r. nowicjat, by przy grobie Założyciela przyszłe Służebniczki mogły zdobywać formację zakonną, a w rok później dnia 8 grudnia 1984 r. z Pleszewa przeniesiono Dom Generalny. Obecnie w domu mieszka 35 sióstr profesek wraz z Matką Generalną i Zarządem Generalnym oraz 10 sióstr Nowicjuszek. Siostry profeski są zatrudnione w szkole jako katechetki, w biurze parafialnym, jest siostra organistka, siostra pielęgniarka posługująca chorym w terenie, są siostry, które dbają o bieliznę kościelną i inne, bez których prowadzenie dzieł byłoby niemożliwe. Zgromadzenie prowadzi na swoim terenie Ochronkę im. Edmunda Bojanowskiego, do której uczęszcza 65 dzieci i Dom Rekolekcyjny dla ok. 60 osób. Mieszkają tu również siostry chore
i starsze, które swoim cierpieniem i cichą modlitwą przed Najświętszym Sakramentem proszą o owocność apostolską dla działalności Sióstr i o Bożą Opatrzność dla wszystkich mieszkańców Lubonia.
