07/03/2026
Św. Franciszek niegdyś tak zachęcał Ubogie Panie: „Słuchajcie, ubożuchne, wezwane przez Pana, (…) nie oglądajcie się na życie, które płynie na zewnątrz, bo życie z ducha jest lepsze.”
Św. Franciszek niegdyś tak zachęcał Ubogie Panie: „Słuchajcie, ubożuchne, wezwane przez Pana, (…) nie oglądajcie się na życie, które płynie na zewnątrz, bo życie z ducha jest lepsze.”
Człowiek, który pragnie przeżyć swoje życie prawdziwie i owocnie, stawia sobie często pytanie o właściwą drogę życia. Święty Franciszek na pytanie: Jaką drogą winien pójść człowiek? Odpowiada: tą drogą jest pokuta – nawrócenie serca, które prowadzi do całkowitej przemiany, najpierw wewnętrznej a później zewnętrznej. To jest jakby początek.
Następnie Święty Patriarcha wskazuje na coś, co jest w jego myśli czymś absolutnie jedynym, w znaczeniu najważniejszym, czyli miłość do Boga. Celem człowieka jest kochać Boga całym sobą, kochać Tego, który dał nam wszystko i który zbawił nas tylko przez swoje miłosierdzie. Ta miłość, według św. Franciszka, wiąże się z postawą: pragnąć Ducha Pańskiego i Jego uświęcającego działania i modlić się do Niego zawsze czystym sercem, uwielbiając, chwaląc i dziękując Mu.
Z tej absolutnie jedynej miłości do Boga, w sposób naturalny wypływa kolejny aspekt: iść śladami Jezusa. Każdy kto przez miłość skupia się na Bogu, dla którego On jest centrum życia, chce Go naśladować. To postępowanie śladami Chrystusa, według myśli św. Franciszka, oznacza sprzedać wszystko, co się posiada, zaprzeć się samego siebie i nieść swój krzyż, mieć w nienawiści swoich bliskich, a nawet własną duszę, kochać nieprzyjaciół. Iść śladami Chrystusa, jak czytamy w jednym z Napomnień św. Franciszka, to doświadczyć ucisku i prześladowania, upokorzenia i głodu, choroby i wszystkie inne trudności. Droga, którą proponuje Święty z Asyżu, to droga Jezusa i Jego Ewangelii, to droga uśmiercania siebie samego, całkowitego zaparcia się siebie. To droga, na której radość doskonała wyłania się z upokorzenia i odrzucenia.
Z miłości do Boga i jako owoc pokuty wypływa miłość bliźniego, której przejawem jest konkretne działanie objawiające się w miłosierdziu, pokorze i jałmużnie – podpowiada dalej św. Franciszek.
Odczytując Ewangelię, a w niej własne powołanie, św. Franciszek streszcza jego istotę następująco „być wdzięcznym za miłość Tego, który nas tak bardzo ukochał”. Czy takie właśnie było życie bł. Salomei? Czy właśnie takiego życia nauczyła się od Świętego Patriarchy? Znając historię życia, powołania bł. Salomei, z całą pewnością możemy odpowiedzieć twierdząco na te pytania.
W Chrystusie, tak jak św. Franciszek, bł. Salomea widziała Tego, który ją umiłował przyjmując ludzką naturę a wraz z nią proste i ubogie życie, i zbawił przez śmierć na krzyżu i swoje pełne chwały zmartwychwstanie. Właśnie z tej perspektywy wynikają wszystkie wybory i styl życia, minoritas, zarówno św. Franciszka, jak i wszystkich jego naśladowców oraz bł. Salomei, w której życie w tym jubileuszowym roku szczególnie się wpatrujemy.
Człowiek staje się wielki, kiedy uznaje swoje całkowite ubóstwo i kiedy pozwala napełnić się bogactwem Tego, który jest wszelkim Dobrem. Takie było życie św. Franciszka z Asyżu, takie było życie bł. Salomei wezwanej przez Pana, która nie oglądając się na życie, które płynie na zewnątrz, wybrała życie z Ducha, aby w niej poprzez Jego działanie nowym blaskiem zaczęło lśnić ubóstwo, prostota, małość, pokora, krzyż, służba.
s. Joanna Długa OSC
4 X 2018 r.
Uroczystość św. Franciszka z Asyżu
