Mamy po kilkanaście lat. Niektórzy z nas chodzą do liceum lub technikum. Nasze zainteresowania są typowe dla dzisiejszych nastolatków: muzyka, taniec, sport… Czujemy się czasem dobici przez szkołę. Lubimy zawierać nowe znajomości i przyjaźnie. Jak znaczna część naszych rówieśników przeżywamy uroki zakochiwania się, a czasem i gorzki smak rozstania. Nikt z nas nie lubi być sam. Mamy jeszcze jedną c
echę wspólną: pewnego dnia, choć nie tego samego dla wszystkich, nasze drogi spotkały się. Każdy już sam mógłby tu opowiedzieć dokładnie jak to wyglądało. Kiedy jesteśmy razem, przychodzą nam do głowy różne pomysły, mniej lub bardziej zwariowane. Im dłużej jesteśmy razem, tym bardziej czujemy, że nam ze sobą dobrze, że się lubimy i tym bardziej ciągnie nas do siebie. To wszystko pozwala nam nazywać się wspólnotą. A ponieważ cechuje nas właśnie to co „bardziej”, więc jesteśmy Wspólnotą Magis, bo słowo „magis” w j. łacińskim znaczy: bardziej, więcej. Jako wspólnota, działamy w Kościele i stawiamy sobie pewne cele, do których zmierzamy. Chcemy bardziej poznać, pokochać i naśladować Jezusa Chrystusa stawiając sobie za wzór św. Ignacego z Loyoli, założyciela jezuitów.
